Wniebowstąpienie Pana Jezusa Chrystusa – Wniebowstąpienie jest dniem Królewskiej Intronizacji Chrystusa

Na  świętowane  dziś  wydarzenie  używamy  określenia   „Wniebowstąpienie”, gdyż    Chrystus  własną  mocą  wstąpił  na  niebiosa.   Swoją   Matkę natomiast, a kiedyś  także  nas  wszystkich,  Chrystus  zabierze  do  nieba.  Stąd  mówimy  o „Wniebowzięciu”.

Wniebowstąpienie Pana Jezusa_radiocristiandad.wordpress.comWniebowstąpienie Pana Jezusa – radiocristiandad.wordpress.com

 Warto podkreślić,  że  Pan Jezus wstąpił do nieba nie sam,  ale wziął ze sobą wszystkie dusze świętych z otchłani.  W  czasie rozłąki z ciałem przed swoim Zmartwychwstaniem odwiedził je w otchłani i zapowiedział im rychłe wybawienie.

Dzisiaj spełnia obietnicę i triumfalnie wprowadza je do nieba. Ten dzień jest więc ważnym wydarzeniem dla całego rodzaju ludzkiego. — Miejsce zbuntowanych aniołów zajmują w niebie dusze ludzkie, aby na końcu świata mogły wejść także do chwały ich uwielbione ciała.

Po swym Zmartwychwstaniu Chrystus ukazywał się uczniom, zaś czterdziestego dnia na ich oczach wzniósł się do nieba z Góry Oliwnej.

„Wniebowstąpienie Pańskie”   pochodzi   z   opisu,   przekazanego przez św. Łukasza w Dziejach Apostolskich (Dz 1, 9-11).

Ewangeliści piszą o tym fakcie niewiele. Mateusz w ogóle nie mówi o Wniebowstąpieniu, Marek wspomina lakonicznie:

– „Po rozmowie z nimi Pan Jezus został wzięty do nieba” (Mk 16, 19).

Jan wzmiankuje w formie przepowiedni.  Miejscem  Wniebowstąpienia  Pana Jezusa była Góra Oliwna. — Z tej góry,  gdzie rozpoczęła się męka Chrystusa, wzięła początek także Jego chwała.

Jezus  polecił  Apostołom,  aby nie odchodzili z Jerozolimy, lecz by oczekiwali spełnienia obietnicy zesłania Ducha Świętego (por. Dz 1, 4-5).

Po powrocie do Jerozolimy Apostołowie

„trwali jednomyślnie na modlitwie razem z niewiastami, Maryją, Matką Jezusa, i braćmi Jego” (Dz 1, 14).

Pan Jezus tajemnicą swojego Wniebowstąpienia  żył  na  długo przed jej dokonaniem się.  — Przy Ostatniej Wieczerzy wprost zapowiada swoje odejście do niebieskiego Ojca.

Motywuje nawet konieczność swego odejścia:

— Jezus, widząc, że nadeszła Jego godzina przejścia z tego świata do Ojca, umiłowawszy swoich na świecie, do końca ich umiłował…  wiedząc, że… od Boga wyszedł i do Boga idzie.  (J 13, 1. 3)

— W domu Ojca mego jest mieszkań wiele. Gdyby tak nie było, to bym wam powiedział. — Idę przecież przygotować wam miejsce.  A gdy odejdę i przygotuję wam miejsce,  —  przyjdę powtórnie i zabiorę was do siebie, abyście i wy byli tam, gdzie Ja jestem.  (J 14, 2-3)

— Znacie drogę dokąd Ja idę… Jeszcze chwila, a świat nie będzie Mnie oglądał…  — Słyszeliście,  że wam powiedziałem:  »Odchodzę  i przychodzę znów do was«.  Gdybyście Mnie miłowali, rozradowalibyście się, że idę do Ojca.  (J 14, 19. 28)

— Teraz idę do Tego, który Mnie posłał, a nikt z was nie pyta Mnie: »”Dokąd idziesz?«”.

Ale ponieważ to wam powiedziałem, smutek napełnił wam serce. Jednak że mówię wam prawdę:  »Pożyteczne  jest  dla  was  moje odejście, bo jeżeli nie odejdę,  Pocieszyciel nie przyjdzie do was…  A  jeżeli  odejdę,  poślę Go do was…

Wyszedłem  od  Ojca  i  przyszedłem na świat;  znowu opuszczam świat i idę do Ojca«”.  (J 16, 5-7. 28)

Uroczystość Wniebowstąpienia pierwotny Kościół łączył z tajemnicą Zesłania Ducha Świętego na Apostołów.

Historia liturgii zna tę uroczystość dopiero od IV w.

O tym święcie pisze Æteria w  swoim  pamiętniku  Z podróży do Ziemi Świętej w latach 381-384.

Potwierdza je św. Augustyn (+ 430), gdy pisze:

— „Dzień dzisiejszy świętują na całym świecie”.

Św. Leon I Wielki (+ 461) —  poświęca tej tajemnicy dwa kazania.

Dni następujące  po  Wniebowstąpieniu  Pańskim  przygotowują  wiernych na przyjęcie   Ducha   Świętego.

 —  Czytania  liturgiczne  w  tym czasie  zawierają opis obietnicy zesłania Ducha Świętego,  w  kościołach  odprawiana  jest  Nowenna do Ducha Świętego.

Z  ołtarza  zabiera  się  figurę  Chrystusa  Zmartwychwstałego; pozostają natomiast paschał i krzyż z przewieszoną czerwoną stułą.

Św. Mamert, biskup Vienne,  kiedy ok. roku 450  nawiedziły Francję klęski żywiołowe, — polecił odprawiać procesje błagalne na trzy dni przed Wniebowstąpieniem Pańskim (poniedziałek, wtorek, środa).

Synod w Orleanie zatwierdził ten zwyczaj dla Francji w roku 511.

Zwyczaj ten przyjął się w całym chrześcijaństwie. — Właśnie bowiem wtedy w Europie jest wiosna w całej pełni,  a wiosenne burze, deszcze, posucha mogą zniszczyć cały dobytek i spowodować głód.

W Polsce procesje urządza się do krzyży przydrożnych. — Stąd nazwa Dni Krzyżowe.

Wniebowstapienie Pana Jezusa_brewiarz.plWniebowstąpienie Pana Jezusa – brewiarz.pl

Wiele  o  tajemnicy  Wniebowstąpienia  mówią  następujące słowa św. Leona I Wielkiego:

— „Po błogosławionym Zmartwychwstaniu  Pana  naszego Jezusa Chrystusa,  Którego  wskrzesiła moc Boża dnia trzeciego jako świątynię rozwaloną,  — dzisiaj  najmilsi, upływa dzień czterdziesty, przeznaczony najświętszym wyrokiem  dla naszego pouczenia, aby widokiem zmartwychwstałego ciała umocniła się wiara nasza…

Zaiste,  wielka i nieopisana była przyczyna szczęścia Apostołów, kiedy widzieli, jak na oczach tłumu wstępowała natura rodzaju ludzkiego ponad wszystkie stworzenia niebieskie,  bijące  godnością  chóry Aniołów, a nawet  ponad  zastępy  Archaniołów  się  wznosząc  i  dochodząc  do  granic Bóstwa —  bowiem Syn Boży ją sobie poślubił.

— Dlatego  wyniesienie  Chrystusa jest równocześnie i naszym także wyniesieniem:  co  bowiem  pochodzi z Głowy, spada i na ciało.

Dzisiaj bowiem nie tylko zostaliśmy umocnieni w posiadaniu nieba, — lecz wznieśliśmy się wyżej dzięki łasce Chrystusa,  — niż utraciliśmy przez zazdrość szatana. 

Jak  bowiem zawzięty nieprzyjaciel zrzucił nas z posiadłości niebieskich, tak nas jako braci swoich syn Boży społem po prawicy Ojca umieszcza”.

Wniebowstąpienie jest dniem królewskiej  Intronizacji Chrystusa,  tryumfem, jaki  przygotowuje  swojemu  Synowi Bóg Ojciec. — Stąd wiele radości w tekstach liturgicznych. — Jest ono też poręczeniem powtórnego przyjścia Chrystusa:

— „Ten Jezus, wzięty od was do nieba,  przyjdzie  tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba” (Dz 1, 11).

Chrystus powróci dla ostatecznego tryumfu dobra: p owróci, by oddać swemu Ojcu wszystko, by zgromadzić wszystkich i wszystko w Kościele.

Wniebowstąpienie jest nie tylko ostatecznym  i uroczystym wywyższeniem Jezusa z Nazaretu,  ale  również  zadatkiem  i gwarancją wywyższenia, wyniesienia do chwały natury ludzkiej.

Nasza wiara i nadzieja chrześcijańska zostają dzisiaj umocnione i utwierdzone, —  bowiem  jesteśmy zaproszeni nie tylko do tego,  by rozważać własną małość, słabość i ubóstwo, — ale także ową przemianę wspanialszą, aniżeli samo dzieło stworzenia, — „przemianę”,  której  Chrystus  w nas dokonuje wówczas, kiedy jesteśmy z Nim zjednoczeni dzięki łasce i sakramentom.

——————————————————

W Polsce uroczystość Wniebowstąpienia —  zgodnie  z dekretem watykańskiej Kongregacji  ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów  — od 2004 r. obchodzimy w VII Niedzielę Wielkanocną.

————————————

Za; http://brewiarz.pl/czytelnia/wniebowstapienie.php3

Skomentuj

Proszę zalogować się jedną z tych metod aby dodawać swoje komentarze:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.

%d blogerów lubi to: