Czwartek w Oktawie Wielkanocy

/ FOTO GOŚĆ

„Popatrzcie na moje ręce i nogi: to Ja jestem. Dotknijcie Mnie i przekonajcie się: duch nie ma ciała ani kości, jak widzicie, że Ja mam.”   –  Łk 24,39

Jezus ukazuje się Apostołom
Łk 24,36-45
 
„36. Gdy o tym mówili, [On] sam stanął pośród nich i powiedział: Pokój wam.
37. I zatrwożyli się i przerazili, sądząc, że widzą ducha.
38. I zwrócił się do nich: Dlaczego jesteście zatrwożeni i dlaczego wątpliwości powstają w sercach waszych?
39. Spójrzcie, oto ręce moje i stopy moje, że to [właśnie] Ja jestem: dotknijcie mnie i spójrzcie, jako że duch ciała i kości nie posiada, tak jak widzicie mnie, że [je] posiadam.
40. A gdy to powiedział, pokazał im ręce i stopy.
41. A gdy wciąż z radości nie byli przekonani i zdumiewali się, rzekł im: Czy macie coś tu jadalnego?
42. Oni zaś podali Mu kawałek upieczonej ryby.
43. I wziąwszy, zjadł w ich obecności.
44. I rzekł do nich: Oto moje słowa, które wypowiedziałem do was, będąc jeszcze z wami -że potrzeba, aby wypełniło się wszystko, co zostało zapisane w prawie Mojżesza i u proroków oraz w psalmach, [a co] Mnie dotyczy.
45. Wtedy otworzył im umysł [ku] zrozumieniu Pism.”

Łk 24,36-45

Wy jesteście świadkami tego. Łk 24

 

Św. Łukasz pisząc swoją Ewangelię dla Greków, którym trudno było uwierzyć w naukę o zmartwychwstaniu ciał, ze szczególną starannością starał się dowieść, że Jezus rzeczywiście zmartwychwstał, a nie ukazał się uczniom jako zjawa czy duch.

Pokazuje Jezusa, który każe dotykać siebie, swoje ręce i nogi, a co więcej, żąda czegoś do zjedzenia i na ich oczach zjada kawałek pieczonej ryby. Przez to spotkanie Apostołowie stali się jednocześnie świadkami Jego zmartwychwstania, co przypłacili swoją męczeńską śmiercią.

https://biblia.wiara.pl/Refleksja-na-dzis/2021-04-08

Komentarz egzegetyczny do tekstu:
Łk 24,36-45

Tekst kazalny Łk 24,3645 znajduje się w zestawieniu obok innych perykop, których wspólnym mianownikiem jest tradycja o wydarzeniach popaschalnych. Poszczególne jednostki niezwykle ze sobą połączone, nierzadko„nachodzącˮnasiebie w zdaniach przejściowych przykładowo w omawianym tekście kazalnym podobna sytuacja ma miejsce na początku wiersza 36 („gdy o tym mówiliˮ – nawiązanie do poprzedniej perykopy).

W niektórych miejscach dogłosu dochodzi tradycja, która najprawdopodobniej jest wspólna z innymi Ewangelistami:

– Łk 24,36-41 oraz J 20,19-20

– Łk 24,47-49 oraz J 20,21-23

– ogólnie Łk 24,36-53 oraz Mt 28,16-20

Łk 24,3645 nie wydaje się być jedną całością. Zawiera perykopę obejmującą wiersze 3643 oraz 4445 przynależące do perykopy Łk 24,4449. Pierwszy tekst opisuje nagłe zjawienie się Jezusa, a jego opis ma urealnić prawdziwość Jego zmartwychwstania. Drugi fragment porusza temat kwestię zrozumienia świadectw z Pism zapowiadających wydarzenia pasyjne i popaschalne związane z osobą Jezusa.

36 Przejściowe zdanie tauta de auton lalounton („gdy o tym mówiliˮ) zdradza styl Łukaszowy (por. Łk 22,60; 24,15). Zachęca czytelnika do potraktowania perykopy 24,3643 jako potwierdzenia w większym gronie tego, czego doświadczyły pojedyncze osoby (dwóch uczniów w drodze do Emaus). Podobny wzorzec, tj.pojawienie się zmartwychwstałego Chrystusa w większym gronie osób, mające miejsce po objawieniu się jednostkom, znajduje się w innych Ewangeliach (np.Mt 28,9n.1620; J 20,1118.1923). Sposób pojawienia się Jezusa jest nagły, podobnie jak Jego „zniknięcieˮ w Łk 24,31.

      Zwrot „pokój wamˮ (gr. eirene [h]ymin) przypomina zalecenie Jezusa do „wędrownychˮ misjonarzy (Łk 10,5 (…) mówcie: pokój temu domowi). Jest zwyczajowym żydowskim pozdrowieniem, przy czym niewykluczone, że biorąc pod uwagę aktualny kontekst tkwi w nim nieco głębszy sens (antycypacja pokoju„ w Chrystusieˮ por. z jednej strony starotestamentowe odnośniki: Dan 10,19; Sdz 6,23; oraz odnośniki nowotestamentowe: Łk 2,14; Dz 10,36).

37 Słowa Jezusa o pokoju kontrastują z niepokojem i niepewnością uczniów. Pneuma („duchˮ) w ich wyobrażeniu, który jakoby się pojawia (por. podobne odczucia ukazane w Mt 14,26,  gdzie jednak użyty jest inny grecki wyraz – phantasma, tj. „zjawaˮ; wyraz ten akurat w Kodeksie Bezy w odniesieniu do Łk 24,37 zastępuje słowo pneuma), miałby oznaczać osobę powracającą ze świata umarłych w postaci bezcielesnej.

    W ST istnieje niewiele wzmianek nt. życia pozagrobowego. Okazjonalne wzmianki o duchach zawsze są umieszczone w negatywnym (lub ostrzegawczym) kontekście (por. najbardziej znany przykład z 1 Sm 28,3-19). W Talmudzie pojawiają się popularne poglądy na istnienie duchów ludzi umarłych (por. traktat Berachot 18b).

38 Jezus nieco retorycznie zapytuje uczniów, dlaczego wątpliwości pojawiają się w ich sercach (gr. dialogismoi anabainousin dosł. „wątpliwości podnoszą sięˮ).

3940 Chrystus chce dokonać dwojakiej rzeczy: zgasić wątpliwości oraz uspokoić serca uczniów. Wystarczy przyjrzeć się Mu i dotknąć zarówno rąk, jak i stóp Mistrza, a wtedy wszystko stanie się jasne. Duch przecież nie posiada ciała i namacalnych kości (por. sformułowanie „duch nie posiada włosówˮ w Midraszu do Księgi Rut 3,9).

     Poza tym pojawia się jeszcze kwestia chociaż niejawna u Łukasza, ale wyraźna u Jana (20,2527) blizn po ranach na rękach i stopach. „(…) że to /właśnie/ Ja jestemˮ (gr. [h]oti ego eimi autos) nie ma wątpliwości, że to sam Jezus (a nie Jego bezcielesna pozostałość)!

41 Mimo namacalnego dowodu, że faktycznie chodzi o zmartwychwstałego Jezusa, uczniowie już uradowani wciąż jakby nie dowierzali własnym oczom. Stan ten dobrze oddaje współczesne nam powiedzenie: „to zbyt piękne, aby było prawdziweˮ.

     Brak przekonania u uczniów przypomina podobną ich postawę w odniesieniu do słów Marii Magdaleny, Joanny czy Marii, matki Jakuba (Łk 24,11). Pozostaje więc jeszcze jeden dowód. Jezus prosi o coś do jedzenia (gr. brosimos dosł. „jadalnyˮ).

4243 Uczniowie podają Mu kawałek upieczonej ryby. Niektóre późniejsze świadectwa tekstu greckiego (zwłaszcza pochodzenia bizantyńskiego) dodają jeszcze wzmiankę o podaniu Chrystusowi plastra miodu.

     Ten wariant tekstowy pojawił się jednak prawdopodobnie pod wpływem późniejszej praktyki liturgicznej, jako że niekiedy używano miodu podczas sprawowania Wieczerzy Pańskiej lub przeprowadzania chrztu. Jezus w obecności swych uczniów zjadł podaną rybę.

4445 Począwszy od w. 44 scena pojawienia się Jezusa łagodnie przechodzi w scenę, w trakcie której Jezus tłumaczy sens niedawnych wydarzeń, które stanowią wypełnienie proroctw starotestamentowych. Nawiązuje do słów, które On sam wielokrotnie wypowiadał do uczniów przed swą śmiercią (por.przykładowo Łk 18,31; 22,37; a zwłaszcza Łk 24,2527, gdzie pada zbliżona kwestia jak w niniejszym wersecie).

     Dyskusyjne jest, czy zwrot „w prawie Mojżesza i u proroków oraz w psalmach ˮnawiązuje choćby pośrednio do kanonu Pism hebrajskich, składającego się z trzech części (Prawo, Prorocy i Pisma). Z jednej stronynie jest pewne, czy psalmoi odnoszą się do tekstów mesjańskich zawartych w samych Psalmach, czy też stanowią ekwiwalent pojęcia „Pismaˮ (trzecia część Biblii hebrajskiej), na co mógłby wskazywać przykład Filona (por. De vita contemplativa 25: „studiując (…) prawa, wyrocznie wypowiedziane przez proroków oraz hymnyˮ).

 Wyraz nous („umysłˮ) występuje w obrębie NT tylko w tym miejscu. Wyrażenie idiomatyczne „otwierać umysłˮ znajduje się również w Dz 16,14, chociaż w tamtym miejscu sens jest nieco inny. To, co było zakryte przed uczniami, obecnie dzięki wyjaśnieniom Jezusa staje się w pełni zrozumiałe. Zapowiedzi o Chrystusie wypełniły się w Jego śmierci i zmartwychwstaniu.

Romuald Tomaszewski

Click to access 2017-04-17_PonWielkanocny_Lk243645_RTomaszewski.pdf

 

 

 

 

 

Skomentuj

Proszę zalogować się jedną z tych metod aby dodawać swoje komentarze:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.

%d blogerów lubi to: