Parafia w służbie ewangelizacji – nowy dokument, który ma pomóc w przeprowadzeniu reformy wspólnot parafialnych.

Watykańska Kongregacja Duchowieństwa publikuje nowy dokument pt. „Duszpasterskie nawrócenie wspólnoty parafialnej w służbie ewangelizacyjnej misji Kościoła”, który ma pomóc w przeprowadzeniu reformy wspólnot parafialnych.

„Kościół oferuje miejsce dla wszystkich, aby każdy mógł znaleźć swoje miejsce, przy jednoczesnym poszanowaniu powołanie każdego człowieka”

Idea ta stanowi rdzeń Instrukcji o parafii, wydanej przez Kongregację ds. Duchowieństwa w Watykanie, która dzisiaj się ukazała.

Dokument nie ogłasza żadnych nowych przepisów, ale proponuje metody lepszego stosowania istniejących przepisów i norm kanonicznych. Celem jest zachęcanie do współodpowiedzialności ochrzczonych i wspieranie duszpasterstwa opartego na bliskości i współpracy między parafiami.

To, co najmocniej wyłania się z Instrukcji, to pilna potrzeba odnowy misyjnej, duszpasterskiego nawrócenia parafii, aby wierni na nowo odkryli dynamizm i kreatywność, które pozwalają parafii zawsze „wychodzić naprzód”, wspomagane przez wkład wszystkich ochrzczony wierny.

Instrukcja składa się z 11 rozdziałów i można ją podzielić na dwie części: pierwsza (rozdziały 1-6) oferuje szeroką refleksję na temat nawrócenia duszpasterskiego, pomocy misyjnej i wartości parafii we współczesnym kontekście. Druga część (rozdziały 7-11) poświęcona jest podziałom wspólnot parafialnych, różnym rolom duszpasterskim, które je tworzą, oraz sposobom stosowania norm rządzących.

Parafia: „Dom pośród domów”

Instrukcja opisuje parafię jako „dom wśród domów” – stały znak Zmartwychwstałego pośród Jego ludu, zgodnie z pierwszą częścią dokumentu.

Misyjny charakter parafii ma fundamentalne znaczenie dla ewangelizacji. Globalizacja i świat cyfrowy zmieniły swój szczególny związek z terytorium, które obejmuje. Dlatego parafia jako taka nie jest już tylko przestrzenią geograficzną, ale przestrzenią egzystencjalną. Właśnie w tym kontekście pojawia się „elastyczność” parafii, która pozwala mu reagować na aktualne wymagania i dostosowywać swoją posługę do wiernych na przestrzeni dziejów.

Odnowa misyjna

Instrukcja podkreśla zatem znaczenie odnowy misyjnej struktur parafialnych. Taka odnowa powinna omijać samo-odniesienie i sztywność. Powinien raczej skupiać się na duchowym dynamizmie i duszpasterskim nawróceniu opartym na głoszeniu Słowa Bożego, życiu sakramentalnym i świadectwie miłości. „Kultura spotkania” powinna zapewnić niezbędny kontekst dla promowania dialogu, solidarności i otwartości na wszystkich. W ten sposób wspólnoty parafialne będą mogły rozwinąć prawdziwą „sztukę towarzyszenia”. W szczególności Instrukcja zaleca świadectwo wiary w miłość i wagę troski o ubogich ewangelizowanych przez parafię.

Każda ochrzczona osoba musi być aktywnym bohaterem ewangelizacji. Dlatego zmiana mentalności i odnowa wewnętrzna jest niezbędna do przeprowadzenia reformy misyjnej duszpasterstwa.

Naturalnie, te procesy przemian muszą być elastyczne i stopniowe, ponieważ każdy projekt musi być osadzony w prawdziwym życiu wspólnoty, bez narzucania go z góry i bez „kleryfikacji” posługi duszpasterskiej.

Podziały diecezjalne

Drugą część instrukcji otwiera analiza podziału na terytorium diecezji.

Po pierwsze, jak wyjaśnia dokument, parafie powinny kierować się kluczowym czynnikiem bliskości, biorąc pod uwagę podobieństwa ludności i charakterystykę terytorium. Następnie dokument omawia szczególne procedury dotyczące inkorporacji, łączenia lub podziału parafii, a także te odnoszące się do Wikariatów Forane (zwanych także dekanatami), które skupiają kilka jednostek parafialnych oraz jednostek duszpasterskich, które zrzeszają kilka Wikariatów Forane.

Proboszcz: „proboszcz” wspólnoty

Instrukcja zagłębia się następnie w temat wyznaczania duszpasterstwa wspólnot parafialnych, zarówno w sposób zwyczajny, jak i nadzwyczajny.

Przede wszystkim podkreśla się rolę proboszcza jako „pasterza” wspólnoty. Jest w służbie parafii, a nie na odwrót. Jego rola „obejmuje pełną opiekę nad duszami”. Proboszcz musi zatem otrzymać Order Prezbiteria, wykluczając wszelkie inne możliwości.

[Proboszcz] Jest administratorem odpowiedzialnym za mienie parafialne i jest prawnym przedstawicielem parafii. Powinien być powołany na czas nieokreślony, ponieważ dobro dusz wymaga stabilności i wymaga znajomości wspólnoty. Instrukcja przypomina jednak, że biskup może mianować proboszcza na czas określony, pod warunkiem, że nie będzie on krótszy niż pięć lat i Konferencja Episkopatu ustanowi to dekretem.

Po osiągnięciu wieku 75 lat proboszcz ma „moralny obowiązek” złożenia rezygnacji, jednak nie ustaje z urzędu, dopóki biskup nie przyjmie jej i nie poinformuje pisemnie o jej przyjęciu. W każdym razie akceptacja będzie zawsze „słuszna i proporcjonalna”, aby uniknąć „funkcjonalistycznej” koncepcji administratora.

Diakoni: wyświęceni szafarze, a nie półkapłani i pół-świeccy

Część ósmego rozdziału poświęcona jest diakonom. Są współpracownikami biskupa i kapłanów w jednej misji ewangelizacji. Diakoni są wyświęconymi szafarzami i uczestniczą do pewnego stopnia w sakramencie święceń, szczególnie w dziedzinie ewangelizacji i miłości, w tym w zarządzaniu dobrami, głoszeniu Ewangelii i służbie przy stole eucharystycznym.

Nie należy ich uważać za „pół-kapłanów i pół-świeckich”, zgodnie z Instrukcją, która cytuje papieża Franciszka, ani ich powołania nie należy rozpatrywać z perspektywy klerykalizmu lub funkcjonalizmu.

Świadek osób konsekrowanych i hojne zaangażowanie świeckich

Instrukcja wydana przez Kongregację ds. Duchowieństwa odnosi się także do osób konsekrowanych, jak również świeckich, we wspólnotach parafialnych.

Osoby konsekrowane wnoszą swój wkład przede wszystkim ze swojego „bycia”, to znaczy ze świadectwa radykalnego naśladowania Chrystusa ”. Świeccy wierni uczestniczą w ewangelizacyjnym działaniu Kościoła. Są wezwani do „wielkodusznego zaangażowania” poprzez ogólne świadectwo życia codziennego, przeżywane zgodnie z Ewangelią, w służbie wspólnoty parafialnej.

Wierni świeccy mogą być również ustanawiani jako lektorzy i akolici (tj. Do służby przy ołtarzu) na stałych zasadach, za pomocą odpowiedniego obrzędu. Muszą jednak pozostawać w pełnej komunii z Kościołem katolickim, otrzymać odpowiednią formację i prowadzić wzorowe życie osobiste.

Ponadto, w wyjątkowych okolicznościach, mogą oni otrzymać inne zadania od biskupa, „według własnego rozsądku”. Obejmują one odprawianie Liturgii Słowa i obrzędy pogrzebowe, udzielanie chrztu, asystowanie przy małżeństwach – za zgodą Stolicy Apostolskiej – oraz w razie potrzeby głoszenie w kościele lub kaplicy.

W żadnym wypadku wierni świeccy nie mogą jednak wygłaszać homilii podczas sprawowania Eucharystii.

Organa kościelnej współodpowiedzialności

Instrukcja dotyczy również parafialnych organów współodpowiedzialności kościelnej, w tym Parafialnej Rady Finansowej, która jest organem doradczym, której przewodniczy proboszcz i składa się z co najmniej trzech członków.

Dokument mówi, że zarządzanie dobrami parafii jest „ważnym obszarem ewangelizacji i świadectwa ewangelicznego, zarówno w Kościele, jak iw społeczeństwie obywatelskim”. Wszystkie dobra należą do parafii, a nie do proboszcza, potwierdza Kongregacja ds. Duchowieństwa. Zadaniem Parafialnej Rady Finansowej będzie zatem wspieranie „kultury współodpowiedzialności, przejrzystości administracyjnej i służby potrzebom Kościoła”.

Parafialna Rada Duszpasterska ma również charakter konsultacyjny i jest „wysoce zalecana”. „Rada duszpasterska nie tylko jest organem biurokratycznym, ale podkreśla i uświadamia sobie centralną rolę Ludu Bożego jako podmiotu i czynnego bohatera misji ewangelizacyjnej, ponieważ każdy wierny otrzymał dary od Ducha przez chrzest i bierzmowanie ”.

Jej głównym zadaniem jest przedstawianie praktycznych propozycji inicjatyw duszpasterskich i charytatywnych parafii, zgodnych z celami diecezji. Propozycje wymagają przychylnej akceptacji proboszcza, aby mogły być skuteczne.

Nie dla „podatku od Sakramentów”: ofiara jest aktem bezpłatnym

Ostatni rozdział dotyczy ofiar do sprawowania sakramentów.

Muszą być „działaniem wolnym” ze strony jednej oferty i nie należy ich żądać tak, jakby to był podatek lub opłata. Zachęca się kapłanów, aby dawali cnotliwy przykład w korzystaniu z pieniędzy, prowadząc trzeźwy styl życia i przejrzyste zarządzanie dobrami parafialnymi. W ten sposób wierni będą zachęcani do dobrowolnego przyczyniania się do potrzeb parafii, które są także ich własnymi.

Poprzednia Instrukcja

Należy pamiętać, że nowa Instrukcja jest kontynuacją Instrukcji międzydykasterialnej z 1997 r., Poświęconej tematowi „Ecclesia de mysterio: w niektórych kwestiach dotyczących współpracy wiernych nie wyświęconych w świętej posłudze kapłana” oraz Instrukcji z 2002 r. , opublikowane przez Kongregację ds. Duchowieństwa na temat „Kapłana, pastora i przewodnika wspólnoty parafialnej” (Tłumaczenie z oryginalnego języka włoskiego)

***

Tłum. M. Jasińska

za https://www.vaticannews.va/en/vatican-city/news/2020-07/instruction-vatican-congregation-for-clergy-pastoral-conversion.html

Zostaw ślad dobroci

Prośba o Wsparcie:

Nest Bank

85 2530 0008 2064 1053 5460 0001

2 odpowiedzi na “Parafia w służbie ewangelizacji – nowy dokument, który ma pomóc w przeprowadzeniu reformy wspólnot parafialnych.”

Skomentuj

Proszę zalogować się jedną z tych metod aby dodawać swoje komentarze:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.

%d blogerów lubi to: