Gloria in excelsis Deo! 15 lipca 1099 rocznica odbicia Jerozolimy przez krzyżowców

„Powstań, rozbłyśnij jasnością Jeruzalem, albowiem twa światłość przybyła i chwała Jahwe wzeszła nad tobą! […] I obce narody podążą do twojej światłości, a monarchowie – do blasku Twego wschodu. […] Cudzoziemcy odbudują twe mury, a ich królowie będą na twoje usługi. Bo choć skarciłem cię w swoim gniewie, lecz w swej łaskawości zmiłowałem się nad tobą.” / Iz 60,1-10

Po zdobyciu Jerozolimy Gotfryd z Bouillon został wybrany władcą miasta. Gotfryd nie zgodził się przyjąć tytułu króla mówiąc, że w mieście, w którym Jezus Chrystus nosił cierniową koronę, nie może być króla.

Był tytułowany odtąd Obrońcą Grobu Świętego, niemniej wybór ten stanowił początek Królestwa Jerozolimskiego, które istniało w Palestynie aż do roku 1291, kiedy Mamelucy zdobyli ostatnią twierdzę krzyżowców, Akkę.

Deus vult. (łac.)

Papież Urban II wezwał chrześcijańską Europę, żeby odbiła Ziemię Świętą z rąk muzułmanów. Pierwsza wyprawa krzyżowa pod hasłem „Bóg tak chce” 7 czerwca 1099 rozpoczęła oblężenie Jerozolimy.

Bracia wasi bowiem, żyjący na wschodzie, pilnie potrzebują waszej pomocy, tej pomocy, jaką często im obiecywano, wy zaś musicie się spieszyć z udzieleniem im jej. Jak bowiem wielu z was już słyszało, napadli ich Turcy i Arabowie i podbili terytorium Romanii na zachodzie aż do wybrzeża Morza Śródziemnego i Hellespontu, zwanego ramieniem św. Jerzego. Zajmowali coraz więcej ziem owych chrześcijan, a zwyciężyli ich w siedmiu bitwach. Wielu zabili i wielu pojmali, takoż zburzyli kościoły i zniszczyli imperium. Jeśli im pozwolicie ciągnąć to niegodnie jeszcze chwilę, będą najeżdżać Wiernych Bożych jeszcze częściej. Z tej to przyczyny ja, bądź raczej Pan Bóg, zaklinam was jako Chrystysowych posłańców, byście to przekazywali wszędzie i namawiali wszystkich ludzi w hierarchii, piechotę o rycerzy, biednych i bogatych, by prędko zanieśli pomoc owym chrześcijanom i zgładzili to nikczemne plemię z ziem przyjaciół naszych. Mówię do tych, co są obecni, ale tyczy się to również nieobecnych. Nadto tak nakazuje Chrystus.

Wezwanie do krucjaty na synodzie w Clermont w 1095 r.

Urban II (łac. Urbanus II, właśc. Odon de Lagery OSB; ur. ok. 1035 w Chatillon-sur Marne, zm. 29 lipca 1099 w Rzymie) – papież w okresie od 12 marca 1088 do 29 lipca 1099, błogosławiony Kościoła katolickiego

Papież Urban II odpowiedział na apel cesarza bizantyjskiego Aleksego I, który poprosił Kościół rzymski i zachodnie rycerstwo o pomoc w walce z Turkami Seldżuckimi w odzyskaniu utraconych ziem w Anatolii.

W listopadzie 1095 roku na synodzie w Clermont papież zaapelował o przygotowanie wyprawy , która wyruszyła po żniwach następnego roku – 15 sierpnia 1096. Miała do osiągnięcia dwa cele: wyrwanie Jerozolimy i Ziemi Świętej  z rąk muzułmanów oraz uwolnienie wschodnich chrześcijan spod islamskiej władzy.

W odpowiedzi na apel papieża Urbana II zorganizowały się dwie grupy. Już w marcu na krucjatę ruszyła ogromna rzesza cywilów (ok. 20 tysięcy ludzi), prowadzonych przez charyzmatycznego, lecz bliżej nie znanego mnicha zwanego Piotrem Pustelnikiem. Wyprawa była źle zorganizowana i niemal bezwartościowa pod względem militarnym. W jej skład wchodzili głównie chłopi i biedota, ale też pospolici przestępcy.

Gotfryd z Bouillon fr. Godefroy de Bouillon (ur. około 1058, zm. 18 lipca 1100 pod Hajfą) – jeden z przywódców I wyprawy krzyżowej, po zdobyciu Jerozolimy objął władzę królewską przyjmując tytuł obrońcy Grobu Świętego. Pochodził z książęcego rodu Ardennes-Verdun, którego przedstawicieli nosili tytuł książąt Lotaryngii od X wieku. Gotfryd objął godność księcia Dolnej Lotaryngii w roku 1087. W 1096 roku wyruszył na wyprawę krzyżową wraz ze swoimi braćmi. Zginął w roku 1100 w czasie wyprawy przeciwko sułtanowi Damaszku.

Latem i wczesną jesienią 1096 ruszyła znacznie lepiej zorganizowana wyprawa rycerska. W jej skład wchodzili w przeważającej liczbie rycerze frankońscy i normańscy z licznymi oddziałami, m.in. Rajmund z Tuluzy, jeden z najbogatszych feudałów XI-wiecznej Europy, Boemund z Tarentu, Norman o wybitnych zdolnościach dowódczych, Gotfryd z Bouillon, książę Dolnej Lotaryngii, Ademar z Monteil, biskup Le Puy i przedstawiciel papieża, Robert z Normandii, oraz oddziały pieszych mieszczan z terenu dzisiejszej Francji i Włoch, a także rycerze z Niemiec i Anglii.

W sumie regularne siły wojskowe liczyły na początku wyprawy 35-40 tysięcy ludzi. Były to świetnie uzbrojone i zorganizowane oddziały ciężkozbrojnej kawalerii i piechoty, nieprzystosowane jednak do walki w upalnym klimacie i nie mające doświadczenia w walkach z Turkami.

12 sierpnia 1099 krzyżowcy pod dowództwem Gotfryda z Bouillon, księcia Dolnej Lotaryngii, rozbili przeważające siły Fatymidów pod Askalonem.

Była to ostatnia bitwa w I wyprawie krzyżowej.

Zdobycie Jerozolimy podczas I krucjaty (1099 r.) – rysunek ze średniowiecznego rękopisu

Wyprawa ta, pomimo że pierwsza, jako jedyna w całej historii siedmiu wypraw krzyżowych zakończyła się pełnym sukcesem.

***

Masakra Antiochii

Zanim zdobyta została Jerozolima, trzeba pamiętać o masakrze w Antchiochii  – starciu z Turkami, które spowodowało wśród rycerstwa ogromne straty – zostali w niej wybici niemal wszyscy Normanowie, którzy stanowili czoło pieszej falangi. Istotną rolę w bitwie odegrała Święta Włócznia odnaleziona w katedrze antiocheńskiej i uznana za Znak Boży sprzyjający chrześcijanom. 

Święta Lanca Cesarska

Kopia Świętej Lancy Cesarskiej podarowana Bolesławowi I Chrobremu przez Ottona III w 1000 roku. Od XI wieku była czczona jako relikwia w katedrze wawelskiej. Obecnie przechowywana jest w muzeum katedralnym w Krakowie.

Włócznia Świętego Maurycego, Święta i Niosąca Krzyż Lanca Cesarska (łac. Sancta et Crucifera Imperialis Lancae) – broń ceremonialna uznawana za symbol władzy cesarzy Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Według pierwotnej, średniowiecznej legendy miała należeć do św. Maurycego, chrześcijańskiego męczennika i centuriona rzymskiej Legii Tebańskiej, który żył w III wieku.

Zgodnie z tradycją w grocie włóczni znajduje się gwóźdź z krzyża Jezusa Chrystusa, w związku z tym dla części chrześcijan ma ona wartość relikwii. W przeszłości włócznia była symbolem legitymizacji władzy nadanej od Boga cesarzowi rzymskiemu, dlatego noszono ją przed władcą Niemiec i stawiano przy jego tronie. Cesarz Karol Wielki kazał pochować się w pozycji siedzącej z kopią włóczni w dłoni.

Kopie włóczni cesarskiej otrzymali w różnych okresach m.in.: książę Polski Bolesław I Chrobry, król Węgier Stefan I Święty, hrabia Alzacji Gerhard czy książę czeski Brzetysław II.

Włócznia Świętego Maurycego (pośrodku), miecz koronacyjny Augusta III (z lewej) i miecz Zygmunta Augusta na pastelu Leona Wyczółkowskiego z cyklu Skarbiec wawelski

____________

Opr. m.jasińska

Podstawę stanowi publikacja – https://www.polskieradio.pl/39/156/Artykul/987372,Krzyzowcy-zdobywaja-Jerozolime

Ten wpis został opublikowany w kategorii HISTORIA KOŚCIOŁA, Krucjaty, Relikwie Krzyża Świętego, Uncategorized, Włócznia Świętego Maurycego. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Proszę zalogować się jedną z tych metod aby dodawać swoje komentarze:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.