Ku Fatimie: Poświęcenie – Fatimskie słowo-klucz |POLECAM!

Ku Fatimie *

catholicnewsagency_pl.pinterest.com

Tuy — Poświęcenie Rosji Niepokalanemu Sercu

13 czerwca 1929 roku siostra Łucja doświadczyła ostatniego objawienia, nawiązującego do przesłania z Fatimy.

Pan Jezus ukazał jej wspaniałą wizję Przenajświętszej Trójcy, którą skomentowała tymi oto słowy:

—  „Zrozumiałam, że to właśnie tajemnica Trójcy Świętej została mi objawiona, której nie pozwolono mi wyjawić”.

Rozważymy i zbadamy tę słynną „wizję z Tuy” w trzecim tomie niniejszego opracowania.

Teraz zaś skupimy się na objawieniu Naszej Pani, skierowanym do Siostry Łucji, która napisała w swoich pamiętnikach:

„Wtedy Matka Boża powiedziała mi:

— ‘Przyszedł czas, gdy Pan Bóg prosi Ojca Świętego, by w jedności ze wszystkimi biskupami świata dokonał poświęcenia Rosji mojemu Niepokalanemu Sercu, obiecując w ten sposób jej ocalenie.

Jest tak wielka liczba dusz potępiona przez Bożą sprawiedliwość z powodu grzechów przeciwko mnie, że przychodzę prosić o zadośćuczynienie. Ofiarujcie się w tej intencji i módlcie się’.

„Później, niejako za pomocą wewnętrznego głosu, Nasza Pani powiedziała do mnie, skarżąc się:

—  ‘Oni   nie   zważają na moją prośbę!   Podobnie   jak   Król   Francji będą   żałować i wreszcie uczynią to, lecz wtedy będzie już za późno.

Rosja już rozprzestrzeni swoje błędy na cały świat, czego efektem będą wojny i prześladowanie Kościoła: Ojciec Święty będzie bardzo cierpiał’”.

Następnie   w   1930 roku siostra Łucja szerzej wyjaśniła znaczenie prośby Pana Jezusa, które otrzymała w czasie objawienia:

—  „Dobry  Bóg obiecuje koniec prześladowań w Rosji, jeśli sam Ojciec Święty dokona uroczystego aktu zadośćuczynienia i poświęcenia Rosji Najświętszym Sercom Jezusa i Maryi, wraz ze wszystkimi biskupami katolickiego świata, którzy uczynią to razem z nim.

Ojciec Święty będzie musiał złożyć obietnicę, aby prześladowania mogły się zakończyć, zatwierdzi i poleci do praktykowania nabożeństwo wynagradzające wcześniej opisane”.

29 sierpnia 1931 roku siostra Łucja powiedziała:

„Gdy błagałam Boga o nawrócenie Rosji, Hiszpanii i Portugalii, wydało mi się, że Boski Król powiedział mi :

‘Bardzo mnie pocieszasz, prosząc o nawrócenie tych biednych narodów.   Często proś o to także moją Matkę tymi słowy :

—  Słodkie Serce Maryi, bądź zbawieniem dla Rosji, Hiszpanii, Portugalii, Europy i całego świata.

Błagaj także:

 Przez Twoje czyste i Niepokalane Poczęcie, Maryjo, uproś mi łaskę nawrócenia   Rosji, Hiszpanii, Portugalii, Europy i całego świata.

Spraw, by duchowni wiedzieli, że jeśli pójdą za przykładem Króla Francji i opóźnią wykonanie mojego życzenia, spotka ich podobne nieszczęście.

Nigdy bowiem nie jest za późno by uciec się do Jezusa i Maryi”.

Komentarz:

Jako, że ta wizja jest ostatnią publiczną wiadomością z Fatimy, musimy bardzo dokładnie rozważyć każde wypowiedziane wtedy słowo.

Powinniśmy   pamiętać   także  o tym, że Matka Boża odniosła się do tej wizji 13 lipca 1917 roku, chcąc wyjaśnić światu, na czym ma polegać nabożeństwo do Jej Niepokalanego Serca.

Poświęcenie — Fatimskie słowo-klucz

Jednym z najważniejszych elementów Nabożeństwa do Niepokalanego Serca Matki Bożej jest poświęcenie.

Poświęcenie składa się z aktu woli — decyzji — poprzez którą człowiek wychodzi poza siebie, kierując się w stronę Maryi.

Oddaje się Jej kompletnie jako swojej Matce i Królowej, by odkryć i poznać samego Chrystusa.

Poprzez taki akt poświęcenia, człowiek nie czyni nic więcej, poza naśladowaniem Naszego Pana, który Maryi oddał siebie samego całkowicie.

Nasz Pan należał do niej jak każde dziecko należy do matki.

To   od  niej Chrystus otrzymał swoje człowieczeństwo;  

Jego życzeniem było całkowicie należeć do Niej w trakcie trzydziestu lat swojego  życia;   to przez Nią ukończył swoje dzieło zbawienia i na wieczność pozostanie Jej Synem, gotowym zawsze spełniać Jej pragnienia.

Poświęcenie Maryi jest zatem kluczowe dla naśladowania Pana Jezusa.

Jednakże   Ci,   którzy  chcą doskonale go naśladować, muszą całkowicie oddać się Jej.

Czym jest to całkowite poświęcenie?

To   dar z samego siebie dla Matki Bożej, przypieczętowany publicznym aktem, jakże różnym od czysto nabożnego aktu miłości ku Matce Bożej.

Innymi słowy, jest zasadnicza różnica między poświęceniem się Maryi w sensie żarliwej prośby, a rzeczywistym consecratio.

Pierwsze oznacza zasadne wyrażenie miłości do Maryi, choćby np. w modlitwie   „moja Królowo i Matko, jestem cały Twój”,   czy też oddaniem się Maryi z okazji przyjęcia Pierwszej Komunii Świętej.

Rzeczywiste consecratio natomiast, składa się z daru z siebie samego (donatio).

Poprzez taki akt niejako uprzedmiotowiamy się i nie rozporządzamy już naszym życiem i działaniem, lecz wszystko czynimy jako podwładni Matki Bożej, we wszystkim dopasowując się do Jej woli.

Święty Ludwik Maria Grignon de Montfort pisze:

—  „oddajemy Jej wszystko co posiadamy zarówno w życiu czysto materialnym, jak i nadprzyrodzonym, jak również wszystko, co otrzymamy w przyszłości z natury, łaski i niebieskiej chwały.

To właśnie czynimy bez żadnych zastrzeżeń, bez chwili nawet najmniejszego wahania.

Oddajemy to wszystko na wieczność bez roszczenia, czy wymagania w zamian czegokolwiek za nasze oddanie i usługi, żadnych też nie pragniemy nagród poza zaszczytem przynależności do Naszego Pana poprzez Maryję i przez Nią”

(Traktat o Prawdziwym Nabożeństwie, paragraf 121).

Podobnie pisał Święty Maksymilian Kolbe:

—  „nie ma nic doskonalszego niż zjednoczenie naszej woli z Jej wolą…

Tylko wtedy, gdy oderwiemy od samych siebie wszystko, co pochodzi od nas samych i pozwolimy w zupełności Niepokalanej prowadzić nas, staniemy się Jej odbiciem”.

A zatem ten, kto oddał się Matce Bożej, będzie używał dóbr materialnych zgodnie z pragnieniami i wolą Maryi.

Dotyczy   to wszystkich ludzkich przymiotów, które będą podległe wyłącznie Jej życzeniom.

Wtedy nie będzie miejsca na żadne myśli, życzenia, pragnienia i idee, które nie sprawiają przyjemności Niepokalanemu Sercu Maryi.

Akt poświęcenia się jest bardzo szczególnym wydarzeniem w naszym życiu, owocem cierpliwego przygotowania i wielu wysiłków.

Możemy je porównać do cierpliwego gromadzenia wielu różnych kwiatów, które w połączeniu dają wspaniały bukiet, który w pełnym czci i uwielbienia hołdzie ofiarujemy obiektowi naszej miłości.

Oznacza to także powierzenie czegoś drogocennego, uzyskanego ciężką pracą naszego życia, komuś innemu.

W rzeczy samej jest coś wyraźnie wyjątkowego i niepowtarzalnego w tym akcie poświęcenia.

Siostra Łucja często pisała, że wszyscy ludzie i wszystkie ludzkie instytucje powinny zostać poświęcone Niepokalanemu Sercu Maryi.

Powinno ono się rozpocząć od tych indywidualnych, następnie zaś rozszerzyć się na poświęcenie rodzin, społeczności, parafii, szkół, instytucji religijnych, a nawet narodów i całego świata.

Tak bardzo sprawi to radość Matce Bożej, że kiedykolwiek i gdziekolwiek zostało coś poświęcone Jej Sercu w przeszłości, tam zsyłała Ona prawdziwy deszcz łask na tych, którzy ofiarowali siebie i swoje życie tak wielkodusznie.

Poświęcenie Rosji

Jedynym życzeniem Matki Bożej w Tuy było poświęcenie Rosji Jej Niepokalanemu Sercu.

Możemy wyróżnić dwa powody, dla których prosiła właśnie o oddanie Jej tego, a nie innego narodu:

Po pierwsze —   od   czasu  nawrócenia na Chrześcijaństwo, w Rosji szczególnie silne było nabożeństwo do Matki Bożej.

Sam Papież Pius XII wspomina o tym w swoim Akcie Poświęcenia Świata Niepokalanemu Sercu Maryi:

„… Niezliczone ikony, klasztory i sanktuaria rozrzucone po całej wschodniej Europie są dowodem religijnego zapału tego narodu — zapału, który są winni Najświętszej Dziewicy, Matce Boga”.

Jako, że   Rosja podążyła za wschodnią schizmą, z pewnością to nie sami ludzie   zdecydowali   się na odseparowanie od Kościoła Katolickiego;

zostali wprowadzeni w błąd przez politycznych i religijnych władców, zatem zrozumiałe jest, że Matka Boża żywi szczególną troskę o tych ludzi i pragnie ich powrotu do jedności z Rzymskim Kościołem Katolickim.

Od czasu Rewolucji Październikowej w 1917 roku, Rosja stała się jednak głównym narzędziem i instrumentem dla antychrześcijańskich sił, stała się bastionem ateistycznej ideologii marksistowskiej.

Objawienia Matki Bożej w Fatimie są odpowiedzią z nieba właśnie na Rewolucję w Rosji.

Obydwa te wydarzenia są tak zbliżone w czasie, jakby Matka Boża gromadziła wojska Kościoła walczącego wobec nadciągającego zagrożenia: Fatima to w pewnym sensie bitwa, wypowiedziana komunistycznej rewolucji w Moskwie.

Drugim zaś powodem na wyjątkowość Rosji jest to, że nigdy wcześniej w historii żadna nacja w sposób tak totalny nie stała się narzędziem w rękach szatana.

Z tych właśnie względów Matka Boża wybrała właśnie Rosję na główne pole bitwy w jej duchowych działaniach wojennych.

Główna siła Jej wojsk leży w nadzwyczajnym kontrataku.

Moglibyśmy oczekiwać apelu o specjalne modlitwy, pokutę, ofiary i inne typowe środki do nawracania dusz.

Ona zaś nie prosi o nie, lecz raczej o coś znacznie ważniejszego — o poświęcenie Rosji.

Rozważając sens prośby o oddanie Rosji Niepokalanemu Poczęciu, stajemy jednakże przed szczególnym problemem.

Jak bowiem może jeden człowiek poświęcić drugiego?

I   czy   takie   poświęcenie przynieść może jakikolwiek efekt, jeśli ktoś zostanie poświęcony wbrew swojej woli, czy nawet będąc otwarcie wrogiem Kościoła?

Jeśli pojmujemy poświęcenie jedynie jako wyraz pobożności czy wołanie o miłosierdzie, wtedy łatwo nam będzie zrozumieć, w jaki sposób taka modlitwa może być wznoszona za wrogów Kościoła.

Matki często poświęcają swoje dzieci Maryi, nawet wtedy, gdy ich życie duchowe jest zagrożone czy żyją daleko od nich.

Chociaż możemy rozumieć poświęcenie jako właśnie takie pobożne pragnienie części wiernych oraz uroczysty apel o miłosierdzie Matki Bożej nad Rosją w intencji nawrócenia narodu, taka interpretacja jest jednak niewystarczająca — jej warunkiem nie jest współpraca całej hierarchii Kościoła i samego Papieża.

Istnieje jednakże głębsze znaczenie tego wołania o poświęcenie: poprzez niezmierzone miłosierdzie Boga, wierni mogą stać się w rzeczy samej narzędziami w Jego rękach dla nawrócenia dusz.

Jezus Chrystus pragnie naszego udziału w tym rozszerzeniu Jego Królestwa i swoim zwycięstwie nad światem.

Znajduje to swój wyraz w nauczaniu Kościoła, szczególnie zaś w encyklice Papieża Piusa XII   Mystici Corporis (par. 106):

—  „Chociaż bowiem skarb łask, wysłużonych dla Kościoła gorzką męką i bolesną   śmiercią   Chrystusa,   jest całkowicie nieograniczony, to jednak przydzielanie nam darów tych łask jest w mocy zarządzenia Opatrzności Boskiej, częściowe.

Mniejsza lub większa obfitość części, jaka nam ma przypaść, zależy w dużej mierze od dobrych uczynków każdego z nas, — gdyż właśnie dobre uczynki ściągają na dusze ludzkie deszcz darów niebieskich, danych przez Boga z dobrowolnej jego hojności.

Ów zaś deszcz łask niebieskich spłynie na nas w prawdziwie wielkiej obfitości, jeśli nie tylko będziemy zanosić do Boga żarliwe modły, zwłaszcza biorąc pobożny udział — możliwie codziennie — w Eucharystycznej ofierze Mszy Świętej, jeśli nie tylko będziemy dokonywać wysiłków, by drogą działalności pochodzącej z miłości chrześcijańskiej, zmniejszyć zgryzoty ludzi gnębionych trudnościami,

—  lecz także, jeśli czyniąc tamto, będziemy również mieli bardziej na uwadze wartości niezniszczalne, ceniąc je więcej niż zniszczalne wartości życia ziemskiego.

Również — jeśli zdobędziemy się na opanowanie naszego ciała śmiertelnego, stosując dobrowolne praktyki umartwień, odmawiając swemu   ciału   tego,  co jest nie dozwolone, a nawet nakładając nań to, co mu jest przykre i trudne.

W końcu — jeśli złączone z życiem ziemskim trudy i cierpienia przyjmiemy w duchu poddania się, jako pochodzące z rąk Bożych.

Tak bowiem postępując,

— „dopełnimy tego, czego nie dostaje utrapieniem Chrystusowym, w ciele naszym, za Ciało Jego, którym jest Kościół” — jak się wyraził Apostoł”.

Matka Boża w Fatimie uczy nas, że zbawienie wielkiej liczby dusz zależy od naszych modlitw i ofiar.

Duchowy  fundament wielkich ruchów Maryjnych,   jak na przykład Legionu Maryi, Milicji Niepokalanej, Niebieskiej Armii Matki Bożej Fatimskiej,     składa   się  z powołania elit do stania się kanałami, przez które płyną łaski od Niepokalanego Serca Maryi dla ich zbawienia i uświęcenia.

Matka   Boża   pragnie, byśmy stali się Jej narzędziami, chce, byśmy się modlili i ofiarowali za inne Jej dziatki, które popadły w herezję, schizmę, Judaizm czy wolnomularstwo.

Życie i ofiary Hiacynty, czy św. Tereski od Dzieciątka Jezus a także wielu innych świętych są dowodem na moc tych „narzędzi” w dziele nawrócenia wrogów.

Matka Boża mówi nie tylko o nawróceniu indywidualnych, konkretnych dusz,   lecz   także  całych społeczności, instytucji a nawet narodów, szczególnie zaś o nawróceniu Rosji, gdzie gromadzą się najbardziej zaciekli wrogowie Kościoła.

Maryja żąda od nas najbardziej wyjątkowego rodzaju modlitwy: aktu całkowitego oddania samych siebie, ofiary całopalnej, poświęcenia.

W   tej najwyższej ofierze, wszystko powinno być oddane Jej bez jakichkolwiek wyjątków.

Nieskończone i wszechmocne miłosierdzie Boże wyposażyło nas w potężną broń, jaką jest właśnie poświęcenie, która powinna być skierowana w żołnierzy wroga;     to   właśnie   ono zburzy ich jestestwo, wstrząśnie nimi do głębi i sprawi, że zwątpią w sprawę, do której się przyłączyli, osłabi ich determinację do walki i wyzwoli ich dobrą wolę, zduszoną przez wrogą propagandę.

W sensie teologicznym, ten szczególny akt poświęcenia sprawia, że ci oddaleni od Boga otrzymują szczególną łaskę aktualną — Łaskę Przygotowawczą — która przygotowuje ludzkie dusze na przyjście Boga, skłaniając je krok po kroku do otwarcia się na światło Prawdy i nadprzyrodzone życie, aż do ich nawrócenia.

To jest właśnie wyjątkowa rola, którą przyszło odegrać Najświętszej Maryi Pannie w historii świata.

Dzięki   jej  przemożnym modlitwom w Niebie, dzięki Jej objawieniom oraz Jej obecności w licznych sanktuariach na ziemi,   otwiera Ona serca, które do tej pory nie posiadały łaski uświęcającej i przygotowuje je na przyjęcie łaski nawrócenia, wydzierając je z szeregów wroga.

W   tym   właśnie leży sens obietnicy Niepokalanego Serca, jeśli Jego żądaniom uczynimy zadość.

Papież w jedności ze wszystkimi biskupami

Matka Boża zażądała poświęcenia konkretnego narodu, skrępowanego przez moce apokaliptycznej bestii, lecz także poświęcenia, ofiarowanego przez poszczególne osoby, niezbędnego dla jego skuteczności.

Każdy człowiek z osobna może poświęcić samego siebie i — w sensie wyżej wyjaśnionym — może także poświęcić swych bliźnich.

Jednakże w Fatimie, Matka Boża zapragnęła, by ten akt poświęcenia dokonany został przez najwyższą władzę duchową na ziemi — przez Papieża.

Nie tylko jednak przez samego papieża, lecz w łączności ze wszystkimi biskupami świata — inaczej mówiąc przez Piotra oraz Apostołów, reprezentowanych przez biskupów.

W   historii  Kościoła Katolickiego jest tylko jeden moment, w którym Papież w sposób widzialny działa ze wszystkimi biskupami świata:  

dzieje się to na soborze powszechnym, kiedy głowa Kościoła wzywa wszystkich biskupów dla nadzwyczajnego aktu władzy w Kościele, czyli wyrażenia nadzwyczajnego magisterium, dotyczącego najbardziej istotnych kwestii w życiu Kościoła.

W historii odbyło się tylko dwadzieścia jeden takich soborów.

Zupełnie jasnym jest zatem, że matka Boża zobowiązała do takiego aktu poświęcenia najwyższe władze Kościoła.

Co to oznacza?

Dlaczego to uczyniła?

Pierwszym i najbardziej oczywistym powodem było Jej pragnienie ukazania światu ogromnej wagi jej słów w Fatimie w kontekście    „ostatnich środków zbawienia”,   w czasie ostatecznego konfliktu na świecie.

Im bowiem istotniejsze jest działanie, tym bardziej jego wykonanie leży w gestii wyższych władz.

Jako, że Matka Boża zażyczyła sobie poświęcenia Rosji przez Papieża i biskupów, wskazała w ten sposób na ogromną wagę swojej prośby.

Nie do pomyślenia jest zatem, byśmy zlekceważyli takie wezwanie.

Po drugie,   Jej żądanie jest związane z postępowaniem najwyższego autorytetu  nauczycielskiego Kościoła, władzy, która uroczyście ogłasza pewne doktryny jako prawdy Wiary, wywodzone z Objawienia i apostolskiej tradycji.

W ten oto sposób oświadczenia czynione „ex cathedra” nazywamy dogmatami.

Ostatnim   z  nich, ogłoszonym przez Kościół był ten, dotyczący Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny z duszą i ciałem do nieba.

Od tego czasu czekaliśmy na inne uroczyste stwierdzenie dogmatyczne, a dotyczące Matki Bożej jako Pośredniczki wszelkich łask,   co  oznacza, że jest Ona skarbnicą wszystkich łask dla nawracania i uświęcenia dusz oraz że jej zadaniem jest rozdzielanie tych łask duszom.

Sobór Watykański II był dobrą okazją do ogłoszenia tej doktryny jako dogmatu wiary, ponieważ wielu biskupów i ojców soborowych tego oczekiwało, jednakże modernistyczni biskupi na Soborze zapobiegli temu.

Wszystkie   objawienia w Fatimie w pełni ukazują, że Niepokalane Serce Maryi jest kanałem dla wszystkich łask nawracania i uświęcenia ludzkości, zarówno w wymiarze indywidualnym jak i społecznym.

Jej   obietnica   nawrócenia   Rosji jest niczym innym jak najwyższym wyrazem Jej mocy jako Pośredniczki.

Jej potęga została uderzająco ukazana podczas Cudu Słońca, jednakże nawrócenie całego narodu, odłączonego od Kościoła i wrogiemu Bogu byłoby z pewnością jeszcze bardziej niesamowite.

Jakże   właściwym   byłoby,  gdyby Ojciec Święty wraz ze wszystkimi biskupami świata ogłosiłby dogmat Matki Bożej Pośredniczki, jednocześnie spełniając Jej życzenie dotyczące poświęcenia Rosji, stwierdzając:

— „Wierzymy, że Matka Boża jest Pośredniczką wszystkich łask.

Od czasu, gdy obiecała Ona łaskę nawrócenia dla najuboższego i najbardziej   udręczonego   narodu na świecie, pragniemy uczynić zadość Jej pragnieniu poświęcenia go Jej w hołdzie naszej stanowczej wiary w skuteczność dogmatu, który tym samym ogłaszamy”.

Po trzecie,     życzenie  Matki Bożej, dotyczące poświęcenia Rosji pokazuje, że Fatima była wydarzeniem nadzwyczajnym i powszechnym w historii Kościoła Katolickiego, w nim i dla niego.

Zamiarem Matki Bożej nie jest obchodzenie porządku, ustanowionego przez Jej Boskiego Syna.

Nie ma od tej zasady żadnych wyjątków, tak jak w Kościele istnieją dwie równoległe władze — jedna, której sednem jest regularna troska o Kościół, będąca   zadaniem   hierarchów, oraz nadzwyczajna „interwencja” Matki Bożej dla tych, którzy czerpią pożytek z Jej objawień.

Bez wątpienia pragnie Ona, by przesłanie Fatimy zostało wliczone w poczet najważniejszych wydarzeń w Kościele powszechnym, uznane przez najwyższą władzę — „Papieża i wszystkich biskupów”.

W   I  tomie rozważaliśmy objawienia w Fatimie jako uroczyste przypomnienie doktryny Kościoła w różnych aspektach,   szczególnie zaś tych najbardziej zaniedbanych i zdradzonych prawd we współczesnym świecie,   nawet wśród katolików.

Podporządkowanie się najwyższej władzy kościelnej żądaniom Matki Bożej odnowi to zapomniane i pogardzane nauczanie Kościoła.

Po czwarte,   kluczowym zadaniem Papieża i biskupów jest kierowanie katolikami w ich duchowej walce.

Kościół na świecie jest Kościołem Wojującym w stanie ciągłej walki ze straszliwym wrogiem.

Kiedy   „błędy  Rosji” zaczęły   się rozprzestrzeniać na cały świat, Papież Pius XI (a następnie Pius XII) natychmiast pojął, że komunizm był frontalną napaścią wroga, skierowaną na zniszczenie Kościoła.

Na   tym   poległa  właśnie najważniejsza odpowiedzialność Pasterza, by bronić swoich owiec i znaleźć odpowiedni sposób na przeprowadzenie kontrataku, a przynajmniej na kontrolę nad zniszczeniami, poczynionymi przez wrogie siły.

Gdy Turkowie napadli na katolicką Europę, to właśnie papieże byli organizatorami oporu, dzięki ich inicjatywie katolickie wojska zwyciężyły podczas kluczowych starć pod Lepanto (1571 rok), Wiedniem (1683 rok) czy Peterwardein (1716 rok).

Ojcowie święci osobiście nie dowodzili chrześcijańskim wojskiem, lecz inicjowali   krucjaty   modlitewne, jednoczące chrześcijański świat w modlitwie różańcowej.

Jednakże w dzisiejszych czasach, gdy inwazja komunizmu przeciwko Kościołowi jest znacznie gorsza, niż w trakcie poprzednich światowych konfliktów,   Papież także nie musi organizować armii i wprowadzać nowoczesnych sposobów obrony — tym zajmie się sama Matka Boża, która poprowadzi do wspaniałego zwycięstwa.

Czyż   tak  nieprawdopodobny cud słońca nie był bardziej niż wystarczający, by udowodnić Jej moc?

Czyż tak wielka liczba cudownych nawróceń dzięki Nabożeństwu do Jej Niepokalanego Serca jest nie mniej uderzającym dowodem, że Jej prośby w Fatimie w rzeczywistości SĄ prawdziwym rozwiązaniem i najpewniejszą bronią dla Kościoła i dusz?

W   Tuy   Matka  Boża zwróciła się do Papieża i biskupów, jak gdyby mówiąc do   nich:    „Moi   ukochani   Synowie!  Przychodzę, by dać wam największe środki, potrzebne do zwyciężenia najgorszego z ataków w historii Kościoła. Przyjdźcie i weźcie ten dar!”.

Jako,   że  obecny kryzys w Kościele jest przede wszystkim kryzysem papiestwa i hierarchii, wieloletniego niedbalstwa i tolerowania herezji wewnątrz Kościoła,    ten uroczysty akt najwyższej władzy w Kościele na nowo ustanowiłby jedność w rządzeniu Kościołem z pomocą Matki Bożej, gromadząc Katolików wokół wiecznej prawdy katolickiej, o której Niepokalana przypomina w Fatimie.

Poświęcenie   Rosji byłoby uroczystym wołaniem o „odnowienie wszystkiego w Chrystusie”.

Byłoby   to   także  pośrednim potępieniem wszystkich błędów i herezji naszych czasów.

Co   więcej,   byłoby   także początkiem oczyszczenia samego Kościoła z błędów, które nastąpiły po  Soborze Watykańskim II.

Ten ostatni skutek nastąpiłby niemal natychmiast, ponieważ poświęcenie Rosji Niepokalanemu Sercu     byłoby   jednocześnie  końcem „ekumenizmu”, jednocześnie zaś wezwaniem wszystkich nie-katolików do nawrócenia.

Matka Boża pragnie, by ten akt poświęcenia był uroczysty a jednocześnie publiczny, jak i błędy Rosji są publiczne i powszechne.

Publiczny akt poświęcenia byłby także podkreśleniem powszechnego wymiaru Fatimy — a więc nie samego tylko osobistego i prywatnego oddania się Matce Bożej.

Najświętsza Maryja Panna nie jest przecież Królową jakiegoś ukrytego czy opuszczonego królestwa,    lecz Władczynią świata, całego rodzaju ludzkiego.

Ona jest NASZĄ OSTATNIĄ NADZIEJĄ,     zatem  musi być uznana publicznie przez całą ludzkość.

Publicznie wyrażona Jej cześć i uznanie jest publiczną czcią i uznaniem samego Pana Boga, który powierzył Jej Swój Kościół w czasach ostatecznych.

Warte naszej uwagi są także dwa następujące fakty:

Po pierwsze — siostra Łucja stwierdza bez cienia wątpliwości, że taki akt powinien być jednocześnie aktem oddania i zadośćuczynienia;

  to  ponownie ukazuje wagę zadośćuczynienia, obecnego w przesłaniu Matki Bożej w Fatimie;   zadośćuczynienia, które usuwa przed łaską przeszkody, walczy ze złem, skutecznie i aktywnie wyrzeka się grzechu i błędu oraz przygotowuje na powrót Prawdy.

Błędy Rosji utrwalają obrazę i świętokradztwa przeciwko pierwszemu przykazaniu.

Gdy ludzie są narażeni na tak olbrzymie zło, jedynie akt zadośćuczynienia może odnowić ludzkie dążenie do ponownego wyboru Prawdy, a w szerszym znaczeniu także spowodować, żeby Rosja ponownie stała się królestwem i własnością Maryi.

Po drugie — nawrócenie Rosji to jeszcze nie wszystko!

Kiedy Rosja powróci do prawowitej Wiary,   Pan Jezus wymaga od Papieża i biskupów ciągłych wysiłków, by starali się o rozpowszechnienie i rozszerzenie Nabożeństwa do Niepokalanego Serca Maryi.

W szczególności dotyczy to zatwierdzenia i polecenia wiernym nabożeństwa Pierwszych Sobót.

Z tej perspektywy poświęcenie Rosji zdaje się być uroczystą inauguracją „Królowania Maryi”,   które będzie się rozwijać dzięki nawróceniu wielu dusz, szczególnie dzięki pierwszo-sobotniemu Nabożeństwu.

Nie możemy nigdy zaprzestać ofiarowywania Matce Bożej wszystkiego, o co Nasz Pan prosi!

Wspaniałe Obietnice

Poświęcenie Rosji z pewnością przyniesie skutek.

Obietnice,   które  otrzymaliśmy z Nieba powinny być dla nas niezwykle mocną motywacją, by wypełnić życzenia Matki Bożej,     jako,   że  te obietnice pokazują   zarówno   niezmierzone   miłosierdzie Boga, które żywi on dla biednych grzeszników, jak i moc, którą Matka Boża od Niego otrzymała, by każdy z nas mógł zrozumieć Jego szczególną miłość do Niej, swego arcydzieła, oraz rolę, którą powierzył Jej w czasach ostatecznych.

Pierwsza z obietnic dotyczy końca prześladowań Kościoła i czasu, w którym nastanie upragniony pokój.

Komunizm   zostanie zatrzymany, co pozwoli, by prawda oświeciła świat po raz kolejny.

Obietnice Matki Bożej dotyczą nie tylko ustania cierpienia fizycznego i prób, którym rodzaj ludzki jest poddawany,   lecz mają także swój wymiar duchowy — prawdzie zostanie przywrócone należne jest miejsce i wielu ludzi będzie ocalonych.

Kolejna   obietnica   dotyczy  poświęcenia Rosji, które zakończy trwającą tysiąc lat schizmę i sprawi, że cały naród powróci do Świętej Matki Kościoła.

Patrząc po ludzku   nie jesteśmy sobie w stanie wyobrazić nawrócenia na taką   skalę   zwłaszcza,  że naród rosyjski wydaje się być głęboko zakorzeniony w błędach i wrogości do Kościoła Katolickiego. (…)

Czy   możliwe   zatem, by Niebiosa nie były przygotowane na powrót całej Rosji do Kościoła, gdy wielu Rosjan w przeszłości dokonało tego kroku?

Trzecią obietnicą jest „czas pokoju” dla Kościoła, gdy prawda ponownie rozbłyśnie na świecie.

Nastanie „era Niepokalanego Serca”, zapowiedziana przez „erę Maryjną”, która nastąpiła po Objawieniach w Fatimie w pierwszej połowie XX wieku.

Wszystkie te obietnice są jedynie przygotowaniem dla najistotniejszej z nich:   królowania Niepokalanego Serca Maryi z powszechnym nawróceniem, uświęceniem i świętością.

Wszystkie   powyższe obietnice otrzymaliśmy jednak pod pewnym warunkiem, że uczynimy zadość żądaniom Matki Bożej.

W przypadku naszego niedbalstwa, czy nawet niechęci, nie mamy żadnej pewności,   do   jakiego   stopnia obietnice te będą w dalszym ciągu aktualne.

Są jednak i inne, których możemy być pewni — dotyczące odmowy spełnienia Jej życzeń — także i one są prorocze,

  a  ich dokładne spełnienie się w następstwie tego, że hierarchia Kościoła nie   chciała  podjąć współpracy z Matką Bożą, jest niczym więcej jak dowodem na prawdziwość Fatimy.

Poniżej rozważymy te właśnie obietnice.

Tragedia przepowiedziana w Fatimie

Pomimo tak wspaniałych obietnic, przekazanych nam przez Boską Opatrzność   w   Fatimie,   jeśli   podążymy   za   ostatnią z próśb Matki Bożej, dostrzeżemy straszliwą przepowiednię konsekwencji, jakie przyniesie odmowa spełnienia Jej życzeń.

Rozważymy   je dokładniej w kolejnym tomie niniejszej serii, teraz zaś skupmy się na słowach Naszej Pani:

— „Oni nie zważają na moje prośby! Będą tego później żałować, podobnie jak czynił to Król Francji, lecz wtedy będzie już za późno.

Rosja już rozprzestrzeniła swoje błędy po całym świecie, wywołując wojny i prześladowanie Kościoła: Ojciec Święty będzie bardzo cierpiał”.

„Przekażcie to duchownym, że jeśli pójdą w ślady Króla Francji, opóźniając wykonanie moich próśb,  to sprowadzą na siebie nieszczęście.

Nigdy nie jest za późno, by uciekać się do Jezusa i Maryi”.

Ta przepowiednia jasno pokazuje kolejne etapy rozwoju: na początku odmowa, następnie skrucha, na końcu zaś spełnienie Jej próśb.

Z   uwagi   na  zaniedbania i zwłokę hierarchów, zaczną następować katastrofy, o których mówiła Matka Boża:   komunizm rozprzestrzenił się już po świecie, przynosząc okrucieństwo i wojny;  

Kościół będzie pochłonięty swymi problemami, dotyczącymi szczególnie Ojca Świętego i jego dostojników, którzy zostaną ukarani tak samo, jak wcześniej Król Francji.

Pan Jezus dwukrotnie odnosi się do nieszczęścia, które spotkało Króla Francji.

Nawiązuje   do  objawień, będących udziałem św. Małgorzaty Marii Alacoque w   Paray-Le-Monial   we   Francji   w  1689 roku, kiedy to Pan Jezus powiedział jej:

—  „Powiedzcie najstarszemu synowi mojego Najświętszego Serca, że tak,   jak   jego   doczesne  narodziny   były   możliwe   dzięki  nabożeństwu do zasług Mojego Świętego Dziecięctwa,  — tak   i  jego narodziny dla łaski i wiecznej chwały będą możliwe dzięki jego poświęceniu Mojemu Cudownemu Sercu, które pragnie zatriumfować nad jego własnym, dzięki jego wysiłkom, zatriumfować nad wielkimi tego świata.

Pragnie Ono królować w jego pałacu, — pisze św. Małgorzata, — być umieszczonym   na   jego   sztandarach   oraz wyrytym na jego orężu,

—  aby go uczynić zwycięskim nad wszystkimi jego nieprzyjaciółmi, zniżając do jego nóg ich głowy dumne i pyszne i aby ten oręż uczynić triumfującym nad wszystkimi nieprzyjaciółmi  Kościoła św.”.

W swoim liście z 28 sierpnia 1689 toku, św. Małgorzata Maria ponowie wspomniała w szczegółach o wspaniałych łaskach, które otrzyma Król, jeśli odpowie na wezwanie Najświętszego Serca.

Jezuici byli szczególnie predestynowani do nauczania Nabożeństwa do Najświętszego Serca i do przekazywania pragnień Najświętszego Serca Królowi.

O ile Jezuici sprostają tej misji, zostaną wzbogaceni o łaski i błogosławieństwo.

Zostało także wskazane wprost przeciwnie — jeśli się temu nie podporządkują, zostaną za to ukarani.

Sam   Król   Francji, Ludwik XIV, odmówił przyjęcia słów Najświętszego Serca, w konsekwencji czego rozpoczął się jego upadek.

Po jego śmierci, Francję nawiedziła Rewolucja, która rozpoczęła się od fałszywych   tez   filozofów  Oświecenia oraz powstania i rozprzestrzenienia się masonerii w XVIII wieku.

Gdy   17   czerwca  1789 roku, dokładnie sto lat po tym wezwaniu Najświętszego Serca — wybuchła Rewolucja Francuska,    Król Ludwik XVI został uwięziony, a następnie zgilotynowany 3 lata później.

Możemy teraz lepiej zrozumieć przerażającą przepowiednię, którą siostra Łucja otrzymała od Pana Jezusa — papieże, poprzez brak uległości wobec głosu z niebios, ściągną nieszczęście na siebie i na całe Chrześcijaństwo — tak samo, jak w przypadku Króla Francja dwa stulecia wcześniej.

Gdy zbliżamy się do setnej rocznicy Objawień w Fatimie,     warto zastanowić   się nad tym, czy sens ostatniej części Objawień stanie się jasny sto lat później — podobnie, jak miało to miejsce we Francji.

Nie    mamy  pojęcia, w jaki sposób to się stanie,    lecz   jednego   możemy być pewni — „będzie późno, lecz nie będzie jeszcze zbyt późno”.

Jeśli Serca Jezusa i Maryi będą naszą ucieczką, będziemy w stanie uniknąć najgorszego.

Gdy Jej żądaniom zostanie uczynione zadość,   to kwestia tego, jak wiele klęsk stanie się naszym udziałem i jak wiele dusz będzie ocalonych,

będzie zależało wyłącznie od naszego zawierzenia Jezusowi i Maryi!

To   właśnie   powinno   napełnić  nasze serca gorliwością i zmotywować nas do stania się apostołami Fatimy — całym sercem i ze wszystkich naszych sił!

KONKLUZJA:

Powyższe rozważania powinny ułatwić nam uchwycenie rzeczywistości Fatimy, która jest symbolem stałej obecności naszej Niebieskiej Matki w czasach ostatecznych:

Jej żądania — naszą drogą do świętości

Jej obietnice — naszym pocieszeniem

Jej miłosierdzie — naszym oczyszczeniem

Jej łaski — naszym uświęceniem

Jej zwycięstwo — naszą chwałą

Nasze nabożeństwo — uhonorowaniem i czcią dla Naszej Niebieskiej Matki

Nasze poświęcenie — pomocą i opieką Maryi, naszej Królowej

Nasze zadośćuczynienie — radością Jej Niepokalanego piękna

Nasze nawrócenie — mocą Jej przemożnego wstawiennictwa

Nasze wysiłki dla nawrócenia grzeszników — przywództwem Naszego Pana

Nasze posłuszeństwo — TRIUMFEM JEJ NIEPOKALANEGO SERCA

PODSUMOWANIE TOMU III :

To,   co   w   zamyśle  autora miało być drugim i zarazem ostatnim tomem cyklu o Fatimie wymagało rozdzielenia na dwie części, w celu lepszego przedstawienia obszernego materiału.

Po   lekturze   powyższych  rozważań z pewnością, Drogi Czytelniku, podzielisz przekonanie, iż   wbrew pozorom  wielu wiernym

wydarzenia 1917 roku w Fatimie były znane bardzo powierzchownie, pomimo   wezwania   ich   do   przyjęcia   i   zrozumienia przesłania Matki Bożej Fatimskiej, do uczynienia duchowości Fatimy nieodłączną częścią swojego życia.

Teraz   jednak z pewnością wiemy wszystko, co Matka Boża wtedy powiedziała, dokładnie znamy treść Jej próśb — poza treścią słynnej Trzeciej Tajemnicy Fatimskiej.

To kieruje nas do trzeciej części naszego studium i rozważań.

Trzeci tom będzie zatytułowany Ujawnienie Wielkiej Tajemnicy Fatimy.

By lepiej zrozumieć fenomen Fatimy,   w pierwszej kolejności zostaną opisane wspaniałe owoce, których źródłem było Nabożeństwo do Niepokalanego Serca dla całego świata w XX wieku;  

następnie rozważymy zadziwiający paradoks — gdziekolwiek przesłanie Naszej Pani z  Fatimy jest   znane,   uznane i umiłowane,     tam pewne jest Jej zwycięstwo, a z drugiej strony Jej zaciekli wrogowie zdają się mieć przewagę i nie ustają w staraniach, by świat pozostał głuchy na Jej prośby.

Rozważymy   także   tragedię,   którą niewątpliwie było nie dostosowanie się do prośby Matki Bożej w kontekście poświęcenia Rosji Jej Niepokalanemu Sercu.

Jeszcze większą tragedią była jednak obłuda hierarchii kościelnej w sprawie Trzeciej Tajemnicy.

To podwójne nieszczęście nie zniweczyło jednak Bożych planów — On i tylko On może odnieść zwycięstwo nad złem i spowodować, że wyniknie z niego większe dobro w taki sposób, że nawet ludzka nikczemność ostatecznie może posłużyć Jego boskiemu zamysłowi.

Ostatnim słowem Fatimy będzie zwycięstwo Jej Niepokalanego Serca.

Dlatego   też   Fatima   zajmuje poczesne miejsce w samym sercu Kościoła i leży w centrum świata czasów ostatecznych — jest symbolem życia i aktywnej obecności Niepokalanego Serca Maryi.

Cały cykl powstał jako przygotowanie do setnej rocznicy objawień w Fatimie, która przypada w 2017 roku.

Jednocześnie inny niezwykły ruch Maryjny także świętuje swoją setną rocznicę w tym samym roku — Milicja Niepokalanej świętego Maksymiliana Kolbe.

Wykażemy, że ten zbieg okoliczności ma w rzeczywistości głębsze, niż mogłoby się z pozoru wydawać, znaczenie.

Następnie   zaś   osobny rozdział zostanie poświęcony porównaniu wydarzeń w Fatimie z Milicją Niepokalanej w celu lepszego zrozumienia wydarzeń roku 2017 i następnych,   ponieważ echo Fatimy, rozbrzmiewające w naszych czasach, ukazuje nam tajemnicę przesłania Matki Bożej.

__________________

Serwis Rycerstwa Niepokalanej Tradycyjnej Obserwancji

Copyright 2012–2017/ MAJ 13

http://militia-immaculatae.org/aktualnosci/ku-fatimie-cz-xxii-ostatnia/ Ku Fatimie (cz. XXII – ostatnia)

Advertisements
Ten wpis został opublikowany w kategorii APELE - KOMUNIKATY, CZASY OSTATECZNE, DO MATKI BOŻEJ, EKUMENIZM, FATIMA, KARY I ZNAKI BOŻE, KAZANIA - REKOLEKCJE, KOŚCIÓŁ POSOBOROWY, NABOŻEŃSTWA - MODLITWY, NAUCZANIE KOŚCIOŁA, s. Łucja z Fatimy, WALKA Z KOŚCIOŁEM, Życie duchowe. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Please log in using one of these methods to post your comment:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s