Liturgia na święto Oczyszczenia Najświętszej Maryi Panny

mid_40946Ofiarowanie Pana Jezusa,  Giotto

W czterdzieści dni po narodzeniu Zbawiciela Kościół gromadzi nas uroczyście, lecz tym razem już nie w stajence betlejemskiej hołd uwielbienia składać nam każe Boskiemu Dzieciątku, ale w świątyni Jeruzalem.

W dniu dzisiejszym naszej uwadze przedstawiają się trzy tajemnice: Oczyszczenie Najświętszej Maryi Panny, Ofiarowanie Jezusa w świątyni i spotkanie świątobliwych starców Anny i Symeona.

Uroczystość Oczyszczenia NMP stosownie do swej treści jest świętem tak ku uczczeniu   Pana   Jezusa,  jako też Matki Boskiej i dlatego nosi w liturgii różne nazwy:

1) Matki Boskiej Gromnicznej, z powodu święcenia świec i procesji, w czasie której wierni trzymają zapalone woskowe gromnice.

2) Oczyszczenie NMP, gdyż Maryja, będąc posłuszną prawu żydowskiemu, w czterdzieści dni po narodzeniu Bożej Dzieciny, złożyła w świątyni ofiarę oczyszczalną.

3) Stawienia się Jezusa w świątyni, ponieważ w dniu tym Zbawiciel ofiarował się Bogu Ojcu.   —  We wschodniej zaś liturgii nosi ono nazwę hypapante tzn. spotkanie Chrystusa Pana (Occursus Domini).

Święto to było pierwszy raz obchodzone w IV wieku w Jerozolimie ku czci Chrystusa Pana i wnet rozszerzyło się w Europie zachodniej.

Po zaprowadzeniu Bożego Narodzenia, ustanowiono święto Oczyszczenia, jako uroczystość Maryjną, a w Rzymie było świętem stacyjnym przy kościele Maryi Większej.

Początkowo jednak, a nawet i dzisiaj, stosownie do swej treści było to święto Chrystusa Pana.

Już przy swym narodzeniu spotkał się Syn Boży z wybranym narodem żydowskim, który Go podziwiał w ubogich pasterzach.

Lecz dzisiaj, po raz pierwszy według prawa, spotyka się w świątyni ze swym kapłaństwem i proroctwem, symbolem Jego wiecznego kapłaństwa.

To   spotkanie  się Chrystusa Pana ze swym sługą, Oblubieńca z Oblubienicą, — jest pierwszą i najgłębszą myślą dzisiejszej liturgii, wysławiając równocześnie posłuszeństwo Maryi względem prawa, które wszystkich obowiązywało, lecz z wyjątkiem Jej tylko   — i dlatego też liturgia dzisiejsza nosi cechy uroczystości Maryi Panny.

Po skończonej tercji odbywa się poświęcenie gromnic.

Ubrany w fioletowe szaty kapłan, odmawia pięć dłuższych modlitw nad gromnicami, pokrapia je wodą święconą, okadza i rozdaje duchowieństwu oraz ludowi.

W tym czasie chór śpiewa pieśń pochwalną Symeona : —  Teraz wypuszczasz, Panie, sługę Twego w pokoju, albowiem wzrok mój ujrzał Twe zbawienie, któreś zgotował wobec wszystkich ludzi… światłość na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego izraelskiego.

Świece w liturgicznym zastosowaniu mają różne znaczenie:

— są symbolem przedwiecznej Boskości Zbawiciela, Który stawszy się światłem świata, uzyskał dla nas prawo do wiecznego światła.

Bóg jest światłością, a ciemności nie ma w nim (Jan, 1, 5).

Światło oznacza także łaskę Ducha Świetego, przez którą dusza oczyszczona, staje się jaśniejącym obrazem Boga.

Jarząca się gromnica, ulana z czystego wosku dziewiczych pszczół, uzmysławia Boga-Człowieka   — i jest zarazem obrazem duszy czystej i kochającej Boga.

Po rozdaniu gromnic ustawia się duchowieństwo i lud do uroczystej procesji.

Chór śpiewaków rozpoczyna antyfonę : — Exurge Domine, — Powstań Panie, wspomóż nas i dla imienia Twego zbaw nas od wszelkiego złego.

Następnie odmawia kapłan modlitwę:

— Wysłuchaj, prosimy Cię, Panie, lud Twój i daj, abyśmy to, co nam pozwalasz w corocznej uroczystości na zewnątrz obchodzić, osiągnęli wewnętrznie przez światło Twej łaski.

Kiedy procesja powróci do ołtarza, rozpoczyna się Msza św. w szatach koloru białego.

Treścią śpiewów i czytań jest stawienie się Jezusa w świątyni.

Jeżeli   nie   podczas całej Mszy Św., to przynajmniej   — w czasie Ewangelii i od podniesienia aż do Komunii   — powinni wierni trzymać palące się gromnice z myślą o Tym, Kogo one przedstawiają.

Dzisiejsza uroczystość jest jedną z najwspanialszych scen kościelno-liturgicznego życia, prawdziwie godną zakończenia liturgii Bożego Narodzenia, która rozpocząwszy się w ową gwiaździstą, świętą i pełną tajemnicy noc, teraz rozbrzmiewa w pieśniach radosnych tego głęboko symbolicznego pochodu.

Kto duchem i sercem bierze udział w tym Nabożeństwie, ten wzruszony i duchowo wzmocniony opuści dom Boży.

Chociaż uroczystość Oczyszczenia NMP obecnie jest tylko świętem kościelnym, a nie nakazanym,   — to przecież powinno duchowieństwo i lud zachowywać je nadal, biorąc w nim gorliwe uczestnictwo, aby ta kosztowna, starożytna ceremonia kościelna, nie zanikła w zakrystiach.

Ze świętą bojaźnią powinniśmy przyjmować poświęcone gromnice z rąk kapłana i upatrywać w nich symbolu Tego, Którego w okresie Bożego Narodzenia czcimy jako światło świata.

Powinniśmy je nosić z pokorną wiarą i żywić serdeczną wdzięczność za to, że to światło zbawienia zabłysło także w naszych duszach i wyrosły owoce na żywot wieczny.

Błagamy   Cię,  Boże nasz, ażeby te najświętsze tajemnice, któreś nam dał dla   wzmocnienia   nas, stały się, za przyczyną błogosławionej Maryi zawsze Panny, lekarstwem teraz i w przyszłości”.

+++

„Dzwon Niedzielny” nr 5, 3 lutego 1929 r.
Za: http://www.pch24.pl/

Advertisements
Ten wpis został opublikowany w kategorii Matka Boża Gromniczna, ŚWIĘTA. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Please log in using one of these methods to post your comment:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s