6 sierpnia Przemienienie Pańskie

przemienienie-panskie-komentarz-liturgiczny_ps-po.pl-622x425.jpg 1***

Dzisiejsza Ewangelia prowadzi nas wraz z Chrystusem, Piotrem, Jakubem i Janem na górę Tabor.

Tam Chrystus przemienił się wobec swoich Apostołów. Jego twarz zajaśniała jak słońce, a szaty stały się olśniewająco białe.

Benvenuto Tisi, zwany Garofalo „Wniebowstąpienie_7.jpg 2Apostołowie byli zachwyceni, choć poznali jedynie niewielki odblask wiecznej chwały Ojca, w której po swoim Zmartwychwstaniu zasiadł Jezus.

To wydarzenie pozostało tajemnicą dla pozostałych uczniów — dowiedzieli się o nim dopiero po Wniebowstąpieniu Jezusa.

Zdarzenie to Ewangeliści musieli uważać za bardzo ważne, skoro jego szczegółowy opis umieścili wszyscy synoptycy: św. Mateusz (Mt 17, 1-9), św. Marek (Mk 9, 1-8) i św. Łukasz (Łk 9, 28-36).

Również św. Piotr Apostoł przekazał opis tego wydarzenia (2 P 1, 16-18).

Miało   ono   miejsce   po   sześciu   dniach   —  czy też   „jakoby w osiem dni” —  po   uroczystym wyznaniu św. Piotra w okolicach Cezarei Filipowej (Mt 16, 13-20; Mk 8, 27-30; Łk 9, 18-21).

Św. Cyryl Jerozolimski (+ 387) jako pierwszy wyraził pogląd, że górą Przemienienia Chrystusa była góra Tabor.

Za nim zdanie to powtarza św. Hieronim (+ ok. 420) i cała tradycja.

Faktycznie, góra Tabor uważana była w starożytności za świętą.

Może dziwić szczegół, że   — zaraz po przybyciu na górę Apostołowie posnęli.

— Po odbytej bardzo uciążliwej drodze musieli utrudzić się wspinaczką, zwłaszcza,   że wędrowali sześć dni od Gór Hermonu.

W   Starym  Testamencie powszechne było przekonanie, że Jahwe pokazuje się w obłoku (Wj 40, 34; 1 Sm 8, 11).

Dlatego w czasie Przemienienia ukazał się obłok, który okrył Chrystusa, Mojżesza i Eliasza.

Głos Boży z obłoku utwierdził uczniów w przekonaniu o teofanii, czyli objawieniu się Boga.

—  Dlatego Ewangelista stwierdza, że   — świadkowie tego wydarzenia bardzo się zlękli.

Termin „Przemienienie Pańskie” nie jest adekwatny do greckiego słowa metemorfothe  (por. Mk 9, 2), — które ma o wiele głębsze znaczenie.

Podczas  gdy słowo „przemienienie”   — oznacza zjawisko zewnętrzne,

— to słowo greckie sięga w istotę zjawiska.

Należałoby   więc   tłumaczyć,   że  —  Chrystus okazał się tym, kim jest w swojej naturze i istocie   —  Synem Bożym.

Przemienienie   pozwoliło  Apostołom zrozumieć, jak mizerne i niepełne są ich wyobrażenia o Bogu.

Chrystus przemienił się na oczach Apostołów, aby w dniach próby ich wiara w Niego nie zachwiała się.

Ewangelista   wspomina,   że   Eliasz i Mojżesz rozmawiali z Chrystusem o Jego męce.

— Zapewne przypomnieli uczniom Chrystusa wszystkie proroctwa, które zapowiadały Mesjasza jako Odkupiciela rodzaju ludzkiego.

Wydarzenie to musiało mocno utkwić w pamięci świadków, skoro po wielu latach przypomni je św. Piotr w jednym ze swoich Listów (2 P 1, 16-18).

Uroczystość Przemienienia Pańskiego na Wschodzie spotykamy już w VI wieku.   — Była ona największym świętem w ciągu lata.

Na Zachodzie jako święto obowiązujące dla całego Kościoła wprowadził ją papież Kalikst III z podziękowaniem Panu Bogu za zwycięstwo oręża chrześcijańskiego pod Belgradem   — w dniu 6 sierpnia 1456 r.

— Wojskami dowodził wódz węgierski Jan Hunyadi,   — a całą obronę i bitwę przygotował św. Jan Kapistran.

Jednak lokalnie obchodzono to święto na Zachodzie już w VII wieku.

— W Polsce święto znane jest od XI wieku.

Dzisiejsze   święto   przypomina,   że Jezus może w każdej chwili odmienić nasz los.

Ma   ono jednak jeszcze jeden, radosny, eschatologiczny aspekt: 

— przyjdzie czas, że Pan odmieni nas wszystkich; — nawet nasze ciała w tajemnicy Zmartwychwstania uczyni uczestnikami swojej chwały.

Dlatego dzisiejszy obchód jest dniem wielkiej radości i nadziei, że nasze przebywanie na ziemi nie będzie ostateczne, że przyjdzie po nim nieprzemijająca chwała.

Przemienienie Pańskie_biblia.wiara.pl_34.jpg 2***

Przemienienie to jednak nie tylko pamiątka dokonanego faktu. — To nie tylko nadzieja także naszego zmartwychwstania i przemiany.

To równocześnie nakaz zostawiony przez Chrystusa, to zadanie wytyczone Jego wyznawcom.

Warunkiem naszego eschatologicznego przemienienia jest stała przemiana duchowa, wewnętrzne, uparte naśladowanie Chrystusa.

Ta przemiana w zarodku musi mieć podstawę na ziemi, by do swej pełni mogła dojść w wieczności.

W  drodze ku wieczności uczeń Jezusa musi być Mu wierny:   — myślą, słowem i chrześcijańskim czynem.

Chrystus obiecuje, że   — będziemy królować razem z Nim tam, gdzie — za Piotrem   —  będziemy powtarzać:  

— „Mistrzu, jak dobrze, że tu jesteśmy”.

"Transfiguration" by Carl H. Bloch, Danish Painter, 1834-1890. Oil on Copper Plate. Public domain. Source: www.carlbloch.com.

„Transfiguration” by Carl H. Bloch, Danish Painter, 1834-1890. Oil on Copper Plate. Public domain. Source: http://www.carlbloch.com.

Warunkiem jest to,   — abyśmy już teraz pamiętali o tym, co dla nas przygotował  Bóg, i abyśmy każdego dnia karmili się Jego Słowem i Ciałem.

On chce, abyśmy ufnie i wytrwale się do Niego modlili, służyli bliźnim, rozwijając w sobie cnoty.

Takie dążenie do przemiany będzie odpowiedzią na zaproszenie św. Pawła: „Przemieniajcie się przez odnawianie umysłu” (Rz 12, 2).

***

Za; http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/08-06a.php3

Ten wpis został opublikowany w kategorii JEZUS CHRYSTUS ZBAWICIEL I ODKUPICIEL ŚWIATA, Przemienienie Pańskie, Wiara, WYZNANIE WIARY. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Please log in using one of these methods to post your comment:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s