Instytut Matki Dobrej Rady (Istituto Mater Boni Consilii)

Święto Matki Dobrej Rady jest świętem patronalnym założonego we Włoszech Instytutu Matki Dobrej Rady. — Stanowiskiem teologicznym wszystkich jego członków, księży, braci, sióstr i świeckich jest tzw. teza z Cassiciacum opracowana przez jednego z najwybitniejszych tomistów XX wieku i głównego autora „Krótkiej analizy krytycznej Novus Ordo Missae”, o. Ludwika Michała Guerard des Lauriers OP. / Pelagiusz z Asturii

imbcW grudniu 1985 roku czterech włoskich kapłanów, należących dotychczas do Bractwa Kapłańskiego Św. Piusa X, wystąpiło ze zgromadzenia arcybiskupa Marceliego Lefebvre’a i założyło w Turynie Instytut Matki Dobrej Rady.

Natura Instytutu

Instytut nie jest zakonem, — lecz, zgodnie   z kanonem 707 kodeksu prawa kanonicznego (piuso-benedyktowskiego), — stowarzyszeniem lub sodalicją wiernych założonym w tym celu, aby łatwiej wykonywać dzieła kultu, miłości i pobożności, które zawsze były zatwierdzone przez Kościół.  — Jest więc otwarty na wiernych obu płci, duchownych i świeckich.

Cel Instytutu

Poprzez odprawianie Najświętszej Ofiary Mszy, kapłani Instytutu pragną oddawać Bogu należną Mu chwałę; — dalej, dla wszystkich swych członków Instytut zamierza stanowić, w tych czasach dezorientacji, narzędzie wytrwania w całkowitej wierności depozytowi wiary objawionej przez Boga i przedstawianej przez nieomylne nauczanie Kościoła katolickiego.

Inne cele Instytutu to: — rozpowszechnianie nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny, szczególnie pod wezwanie Matki Dobrej Rady, szerzenie zdrowej doktryny, ze szczególną uwagą dla współczesnych problemów teologicznych i wynikająca zeń walka z herezjami przeciwnymi wierze katolickiej, formacja intelektualna, duchowa i dyscyplinarna duchowieństwa, praktyka dzieł miłosierdzia duchowego i cielesnego.

Duch Instytutu zawiera się w jego zawołaniu: — Chwała Bogu, wierność Kościołowi, świętość dla nas, miłość dla bliźniego.

Instytut i Kościół

Wszyscy członkowie Instytutu są i chcą pozostać wiernymi i posłusznymi synami Kościoła Świętego, Katolickiego, Apostolskiego i Rzymskiego, założonego przez Jezusa Chrystusa ze świętym Piotrem — i jego prawowitymi następcami, rzymskimi biskupami, jako widzialną głową.

Obecnie Instytut nie został jeszcze kanonicznie zatwierdzony i erygowany przez władze kościelne z powodu obecnej sytuacji władzy Kościoła po Soborze Watykańskim II.

Wszyscy jego członkowie, jednakże, z góry podporządkowują się wszelkiej decyzji prawowitej władzy Kościoła nad nimi i ich sodalicją.

Instytut i kryzys otwarty przez Sobór Watykański II

Wszyscy, niestety, stwierdzają, jak to Kościół przechodzi jedną z tych przepowiedzianych przez Pana Jezusa burz,   — być może najgorszą w całej swej wielowiekowej historii.

Dla Instytutu źródło tego kryzysu tkwi w Soborze Watykańskim II.

Nauczanie Soboru Watykańskiego II o kolegialności biskupiej, o wolności religijnej, o ekumenizmie i przynależności niekatolików do Ciała Mistycznego Chrystusa, o niechrześcijańskich religiach, a w szczególności o judaizmie, o relacjach między Kościołem a światem współczesnym, etc.,

— jest w sprzeczności z nauczaniem Kościoła, wielu Papieży i wielu Soborów Ekumenicznych.

Reformy liturgiczne, w szczególności Mszy Świętej, i prawa kanonicznego, są szkodliwe dla dusz, sprzyjają protestanckiej herezji i ogłaszają za dozwolone to, co, przeciwnie, jest z prawa boskiego niedozwolone — (jak wspólnota w rzeczach świętych [communio in sacris – przyp. tłum.] z heretykami, na przykład).

To wszystko nie może pochodzić od Kościoła katolickiego, prowadzonego przez Ducha Świętego oraz od prawowitego następcy Piotra, obdarzonego darem nieomylności.

Instytut, wobec tego bezprecedensowego kryzysu, który z konieczności dotyczy tych, którzy zatwierdzili soborowe dokumenty i następujące po nich reformy,   — zdaje sobie sprawę, że nie może przyjąć tych nowych doktryn przeciwnych wierze i obyczajom,   — ale że nie może też zagrzewać wiernych do nieposłuszeństwa wobec prawowitej władzy w Kościele.

Wobec tego, za teologiczną tezą zwaną z Cassiciacum (od nazwy pisma teologicznego, które jako pierwsze ją opublikowało),

— Instytut przyjmuje stanowisko nieodżałowanego dominikańskiego teologa, ojca M. L. Guérard des Lauriers, członka Papieskiej Akademii św. Tomasza, profesora na Papieskim Uniwersytecie na Lateranie i w Saulchoir (Francja),

— według którego Paweł VI i jego następcy, choć kanonicznie wybrani do papiestwa,  —  nie mają jednak Władzy (Autorità – przyp. tłum.) papieskiej.

W terminach scholastycznych, według rozróżnienia nauczanego już przez wielkiego komentatora św. Tomasza w XV wieku, kardynała Gaetano, i używanego przez św. Roberta Bellarmina,   — są oni „papieżami” materialnie (materialiter – przyp. tłum.), ale nie formalnie (formaliter – przyp. tłum.),

— bowiem nie dążąc do wypełnienia dobra Kościoła i nauczając błąd i herezję, w żaden sposób nie mogą, jeśli najpierw nie wycofają swych własnych błędów, otrzymać od Chrystusa władzy rządzenia, nauczania i uświęcania Kościoła.

Czym się zajmuje Instytut

Wszystkim tym, co zawsze robili katoliccy kapłani i wierni.

W szczególności oto niektóre dzieła:

* Odprawianie Mszy Świętej, pomijając imię Papieża w Kanonie Mszy, według przepisów rubryk na okres wakatu Stolicy.

— Kapłani Instytutu odprawiają Mszę wyłącznie według Mszału rzymskiego promulgowanego przez św. Piusa V i zreformowanego przez św. Piusa X.

Obecnie Msza jest odprawiana w piętnastu różnych miejscach (włącznie z Rzymem) we Włoszech, sześciu miejscach we Francji, jednym w Belgii, jednym w Holandii i w końcu w jednym w Argentynie.

* Formacja kapłańska, poprzez założenie seminarium poświęconego św. Piotrowi Męczennikowi, usytuowanego w Verrua Savoia (Turyn), w miejscowości Carbignano, gdzie znajduje się również centralna siedziba Instytutu.   — Instytut ma cztery inne domy:  —  jeden w Romagni, jeden we Francji, jeden w Belgii i jeden w Argentynie.

* Formacja duchowa, poprzez głoszenie Ćwiczeń Duchowych św. Ignacego Loyoli i organizowanie pieszej pielgrzymki z Osimo i Loreto.

* Formacja chrześcijańska młodzieży poprzez kolonie wakacyjne, dla małych chłopców i dziewcząt według metody Krucjaty eucharystycznej oraz obozy dla młodzieży.

* Formacja intelektualna, poprzez publikację trymestrialnego pisma „Sodalitium”, wykłady publiczne i wydawanie książek przez Centrum kulturalne i biblioteczne Sodalitium (miejscowość Carbignano 36, 10020 Verrua Savoia, Turyn).

* Miłosierdzie wobec biednych i potrzebujących, w szczególności wielodzietnych rodzin, współpracując ze Stowarzyszeniem Mater Boni Consilii.

Klikając w poniższy odnośnik można obejrzeć film Instytut Mater Boni Consilii – historia rozpoczęta 30 lat temu…

https://gloria.tv/embed/frame/media/5ynxaMPKgmU/width/384/height/216

***

Z języka włoskiego tłumaczył Pelagiusz z Asturii. Źródło: „Chi siamo” ze strony Instytutu Matki Dobrej Rady.

https://pelagiusasturiensis.wordpress.com/2016/04/26/imbc/#more-5048

Reklamy
Ten wpis został opublikowany w kategorii CZASY OSTATECZNE, WYZNANIE WIARY. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Please log in using one of these methods to post your comment:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s