Encyklika Bendykta XIV „A quo primum” o nadmiernej roli Żydów w Królestwie Polskim.

Benoit_XIV_upload.wikimedia.orgBenoit_XIV_upload.wikimedia.org

Encyklika Papieża Benedykta XIV A quo primum do Prymasa, Arcybiskupów i Biskupów Polski dotycząca tego, co jest zabronione żydom mieszkającym w tych samych miastach i okręgach, co i chrześcijanie

Miłościwi Bracia,
Zdrowie i Apostolskie Błogosławieństwo

Dzięki wielkiej Boskiej Dobroci pierwsze fundamenty naszej Świętej Katolickiej Religii zostały, za panowania Naszego poprzednika Leona VIII, założone pod koniec dziesiątego wieku dzięki usilnej działalności księcia Mieszka i jego chrześcijańskiej małżonki Dąbrówki.

— Tak dowiadujemy się od Długosza, autora Waszych roczników (Księga II, strona 94).

Od tego czasu naród polski, zawsze religijny i pełen poświęcenia, w swej wierności do przyjętej przez niego Świętej Religii   — pozostał niewzruszony i omijał z odrazą wszelki rodzaj sekciarstwa.

Im bardziej różne sekty nie szczędząc wysiłków, starały się usadowić w Królestwie Polskim, w celu szerzenia tam ziarna ich błędów, herezji i wykolejonych opinii,   — tym bardziej Polacy lojalne i stanowczo opierali się tym wysiłkom, dając coraz więcej dowodów swej wierności.

Rozpatrzmy tu kilka przykładów tej wierności.

Przede wszystkim musimy wspomnieć o tym, co powinno być uważane za szczególnie właściwe i dla naszych celów zdecydowanie najważniejsze.

To jest parada nie tylko chwalebnej pamięci tych miłościwie uwielbionych w świętym kalendarzu Kościoła, męczenników, spowiedników, dziewic i ludzi odznaczających się się świątobliwością, którzy rodzili się, żyli i umierali w Królestwie Polskim,   — ale także wielu chwalebnie odbytych w tymże królestwie i owocnych w dobre wyniki soborów i synodów.

Dzięki usilnym staraniom tych zebrań zostało odniesione wspaniałe i sławne zwycięstwo nad luteranami,   — którzy próbowali wszelkich sposobów i środków, by uzyskać prawo wstępu i zabezpieczyć swe pozycje w tym królestwie.

— Przykładem tego jest wielki Sobór w Piotrkowie, który odbył się za pontyfikatu Naszego światłego poprzednika i rodaka Grzegorza XIII pod przewodnictwem Lipomanus’a,   — biskupa Verony i Nuncjusza Apostolskiego.

Na tym soborze, ku wielkiej Chwale Boskiej, — zasada „wolności sumienia” została potępiona i stanowczo wykluczona z zasad regulujących publiczne życie w Królestwie.

— Poza tym jest pokaźna ilość konstytucji powziętych na synodach prowincji gnieźnieńskiej.

W tych konstytucjach nakazano spisywać wszelkie mądre i pożyteczne decyzje i ostrzegawcze zarządzenia polskich biskupów, wydane w celu zachowania katolickiego życia ich ‚owieczek’, przed zatruciem żydowską perfidią.

Te konstytucje były komponowane z uwagi na fakt,   — że warunki życia tak się układały,   — iż chrześcijanie i żydzi mieszkali w tych samych miastach i osiedlach.

To wszystko niewątpliwie i w pełni wyraźnie wskazuje,  —  na jaką chwałę polski naród zasłużył przez to, — że zachował w niesprofanowanym i nietkniętym stanie Świętą Religię, którą narodu tego praojcowie przyjęli wiele wieków temu.

Czujemy, że nie możemy narzekać na żaden z wielu tematów poruszonych, z wyjątkiem tego ostatniego;   — lecz odnośnie tego punktu zmuszeni jesteśmy płakać ze łzami w oczach.

— ‚Najpiękniejszy kolor zmienił się‚ (Lament. Jer. IV. L).

Krótko mówiąc,   — dowiedzieliśmy się od osób, których świadectwo jest godne zaufania i które są dobrze obznajomione ze stanem spraw w Polsce,

— a także od ludzi, mieszkających w Królestwie Polskim,   — którzy z żarliwości religijnej przesłali swe żale do Nas i do Stolicy Apostolskiej o następujących faktach:

Ilość żydów znacznie się powiększyła w Polsce.

Mianowicie pewne miejscowości, osiedla i miasta, otoczone niegdyś wspaniałymi murami (czego dowodzą obecnie ruiny), — i które, jak dowiadujemy się ze starych, wciąż istniejących list i rejestrów, — były zamieszkane przez dużą ilość chrześcijan,

—  obecnie są zaniedbane i w brudnym stanie   — i są zamieszkane przez wielką ilość żydów i niemalże pozbawione chrześcijan.

Poza tym w tymże   — w królestwie jest pewna ilość parafii,   — w których ludność katolicka bardzo się zmniejszyła.

Konsekwentnie dochód z tych parafii, skurczył się do tego stopnia, że zachodzi niebezpieczeństwo, iż zostaną pozbawione księży.

— W dodatku cały handel artykułami ogólnego użytku,   — jak napoje, a nawet wina,   — jest w rękach żydowskich.

Pozwala im się także administrować publicznymi funduszami.

Oni są dzierżawcami karczm i gospodarstw wiejskich, — a także nabywają majątki ziemskie.

We wszystkich tych wypadkach   — oni (żydzi) nabywają uprawnienia właścicieli dworów nad nieszczęśliwymi chrześcijańskimi robotnikami rolnymi;   — i korzystają oni nie tylko ze swych uprawnień w bezlitosny i nieludzki sposób, zmuszając chrześcijan do uciążliwej i męczącej pracy przez nakładanie na nich nadmiernych ciężarów,

— lecz w dodatku poddają chrześcijan karom cielesnym,   — jak bicie i zadawanie ran.

A więc ci nieszczęśliwi ludzie są w stanie poddaństwa względem żyda tak, 

—  jak niewolnicy są zdani na kaprysy ich władcy i pana.

Prawda, że jeżeli chodzi o wykonanie kary, — to żyd musi odnieść się do chrześcijańskiego oficjalisty, — któremu ta funkcja jest powierzona.

Z chwilą jednak, gdy oficjalista jest zmuszony podporządkować się zarządzeniom żydowskiego pana pod rygorem utraty stanowiska, — tyrańskie rozkazy żyda muszą być wykonane

Dowiedzieliśmy się,   — że zarząd funduszami publicznymi, dzierżawa zajazdów, dóbr i gospodarstw wiejskich   — jest w rękach żydowskich, ku wielkiej krzywdzie chrześcijan pod wieloma względami.

Lecz musimy także zwrócić uwagę na inne skandaliczne anomalie, po dokładnym zbadaniu których, zobaczymy,   — że anomalie te mogą stać się źródłem jeszcze większego zła i bardziej rozpowszechnionej ruiny niż te, o których już wspomnieliśmy.

To jest sprawa brzemienna w poważne konsekwencje,   — że żydzi są dopuszczeni do arystokratycznych domów w charakterze pełnomocników lub zarządców w zakresie spraw domowych lub gospodarczych.

— A więc żydzi żyją na warunkach zażyłej poufałości pod tym samym dachem, co i chrześcijanie,   — których traktują w arbitralny sposób, — nie ukrywając swej dla nich pogardy.

W miastach i innych osiedlach żydzi są wszędzie widziani wśród chrześcijan;

— i, co jest bardziej pożałowania godne, — żydzi wcale nie obawiają się angażować chrześcijan obu płci w charakterze służby domowej.

W dodatku, żydzi, zaangażowani w przedsiębiorstwach handlowych,

— kumulują z tych przedsiębiorstw olbrzymie masy pieniędzy i przez nadmierny lichwiarski wyzysk dążą do systematycznego pozbawienia chrześcijan ich dóbr i własności.

Chociaż żydzi jednocześnie pożyczają pieniądze od chrześcijan na niezwykle wysokie oprocentowanie,   — a synagogi ich służą jako zabezpieczenie spłaty, — to jednak nie trudno jest zrozumieć powody ich postępowania.

Po pierwsze żydzi uzyskują od chrześcijan pieniądze, — które, po zaangażowaniu w handlu, przynoszą im dochód, pozwalający na spłatę zgodzonych procentów,   — a poza tym pieniądze te pomnażają ich własny dobrobyt.

Po drugie oni pozyskują sobie tylu protektorów, opiekujących się synagogami i żydami,   — ilu mają kredytorów.

Słynny zakonnik Radulphus   — był w przeszłości tak uniesiony nadmierną żarliwością i tak wrogo ustosunkowany do żydów,   — że w XII wieku jeździł po Francji i po Niemczech wygłaszając kazania przeciwko nim — i w końcu podburzał chrześcijan, by spowodowali całkowitą zagładę żydów.

— W wyniku jego nieutemperowanego fanatyzmu — duża ilość żydów poniosła śmierć.

Ciekawe, co ten zakonnik uczyniłby lub co by powiedział,   — gdyby żył obecnie i widział to, co się dzieje w Polsce.

Wielki św. Bernard przeciwstawiał się dzikim wybrykom szału Radulphusa

— i w swym 363 liście do kleru i do ludności wschodniej Francji pisał jak następuje:

— ‚żydów nie można prześladować;   — nie wolno ich mordować lub ścigać jak dzikie zwierzęta.

Zobaczcie, co Biblia o nich mówi.   — Ja wiem, co jest przepowiedziane o żydach w Psalmach.

Kościół mówi:   — ‚Pan Bóg objawił mi Jego wolę odnośnie mych wrogów: Nie zabijaj ich, aby moi ludzie pamiętali’.

Oni na pewno są żywymi dowodami, które przypominają mękę Zbawiciela.   — Tym bardziej, że oni są rozproszeni po całym świecie, tak że w tym czasie, — gdy cierpią karę za tę wielką zbrodnię, — mogą być świadkami naszego Odkupienia’.

Znowu w swym 365 liście adresowanym do Henryka, arcybiskupa Mayence św. Bernard pisze:

‚Czyż przez udowadnianie im ich błędów lub przez nawracanie ich na chrześcijaństwo,  —  Kościół nie tryumfuje codziennie nad żydami w sposób szlachetniejszy niż przez mordowanie ich? (podkreślenie Wandei).

Przecież nie na próżno Kościół powszechny ustanowił na całym świecie odmawianie modlitwy za uparcie niewierzących żydów,   — aby Bóg odkrył ich serca i wywiódł ich z ciemności do światła prawdy.

Jeżeliby Kościół nie miał nadziei na to, że ci co nie wierzą, mogą uwierzyć,  —  to modlitwa za nich wydawałaby się być naiwna i bezcelowa’.

Piotr przeor klasztoru w Cluny (Francja) pisał przeciwko Radulphusowi z podobnych pobudek do Ludwika, króla Francji.   — Nakłaniał on króla, aby zabronił mordowania żydów.

Niemniej jednak,   — jak zanotowano w rocznikach przewielebnego kardynała Baroniusa, w roku Chrystusowym 1146 on   — (tenże Piotr, przeor Cluny) ponaglał,   — aby król wydał ostre zarządzenia przeciwko żydom, z powodu ich wybryków,  

— a w szczególności, by zabrać żydom ich bogactwa nabyte od chrześcijan lub nagromadzone za pomocą lichwy i dochód z tego użyć dla dobra i na korzyść religii.

Jeżeli chodzi o Nas,   — to   my   w   tej   sprawie, tak jak i w innych sprawach, — idziemy po linii postępowania przyjętej przez Naszych przewielebnych poprzedników, papieży rzymskich.

Aleksander III zabronił chrześcijanom, pod rygorem surowych kar, — pozostawać na służbie u żydów przez jakikolwiek okres czasu lub przyjmować pracę u żydów w charakterze służby domowej.   — Pisał:

— ‚Oni (chrześcijanie) nie powinni pozostawać na służbie u żydów’.

— Ten sam papież wyjaśnił powody tego zakazu jak następuje:

‚Nasze formy życia i żydowskie są zupełnie różne i żydzi łatwo nakłonią dusze prostych ludzi do ich przesądów i niewiary,   — gdy ci prości ludzie będą mieszkać w stałych i zażyłych z nimi stosunkach’.

Ten cytat, odnośnie do żydów,   — można znaleźć w papieskim dekrecie ‚Ad haec’.

Papież Innocenty III wspominając o tym,   — że żydzi bywają dopuszczani przez chrześcijan do ich miast,   — ostrzegał chrześcijan o tym,

— że sposób i warunki tego dopuszczenia żydów powinny być takie, by uniemożliwić żydom odpłacanie się złem za dobroć.

‚Gdy oni są dopuszczeni z litości do poufałego współżycia z chrześcijanami,   — oni odpłacają się gospodarzom, zgodnie z przysłowiem,   — jak szczur ukryty w worku lub jak wąż w piersiach lub jak płonąca głownia w fartuchu’.

Ten sam papież mówi, że właściwym jest,   — gdy żydzi służą u chrześcijan,   — a nie żeby chrześcijanie służyli u żydów i dodaje:

— ‚Synowie wolnej matki nie powinni służyć synom matki niewolnej.

Przeciwnie.   — Żydzi, jako słudzy odrzuceni przez Tego Zbawiciela, którego śmierć oni w tak podły sposób spowodowali,   — powinni uznać siebie w fakcie  —  i w czynie sługami tych, którzy przez śmierć Chrystusa zostali uwolnieni,   — tak jak gdyby ta śmierć uczyniła żydów niewolnikami’. Te słowa można przeczytać w dekrecie papieskim ‚Etsi Judaeas’.

W podobny sposób w innym dekrecie papieskim ‚Cum sit nimis’, pod tym samym tytułem   — ‚De   Judaeis   et   Saracenis’ (O żydach i saracenach) — tenże papież zabrania wyznaczania żydów na publiczne stanowiska:

— ‚Zabraniamy nadawania żydom stanowisk publicznych, — ponieważ oni korzystają z udzielonych im możliwości, — by ujawnić zaciekłą wrogość wobec chrześcijan’.

Z kolei Papież Innocenty IV pisał do św. Ludwika, króla Francji, który nosił się z zamiarem wygnania żydów z jego królestwa,   — aprobując plany króla, z tego powodu,   — że żydzi nie dotrzymywali postawionych im przez Stolicę Apostolską warunków:

‚My, którzy pragniemy z całego serca zbawienia dusz, — niniejszym listem całkowicie Cię upoważniamy do skazania na banicję wyżej wspomnianych żydów,   — czy to przez Twoje osobiste zarządzenia, czy też za pośrednictwem Twoich namiestników,

— specjalnie z tego powodu,   — że jak nam wiadomo, — żydzi nie przestrzegają regulaminów dla nich ustanowionych przez Stolicę Apostolską’.

Ten tekst można znaleźć u Raynaldusa w rocznikach za rok Pański1253 pod numerem 34.

Jeżeli teraz ktokolwiek zapyta się,   — co zostało przez Stolicę Apostolską zabronione żydom mieszkającym w tych samych miastach, co i chrześcijanie,

— odpowiemy, że żydom nie wolno czynić właśnie tego,   — co jest im dozwolone czynić w Królestwie Polskim,   — a mianowicie wszystko to, co zostało powyżej wyszczególnione.

Poza tym wcale nie jest konieczne badanie wielu książek, — by przekonać się o prawdzie tego oświadczenia.

Wystarczy bowiem zapoznać się z działem dekretów papieskich: ‚De Judaeis et Saracenis’ (O żydach i saracenach)   — i studiować prawa i dekrety papieży rzymskich, Naszych poprzedników:

— Mikołaja IV (1288-1294), Pawła IV (1555-1559), św. Piusa V (1566-1572), Grzegorza XIII (1572-1585) i Klemensa VIII (1592-1605),

—  z których z łatwością można skorzystać, — gdyż można je znaleźć w ‚Bullarium Romanum’.

W każdym razie,   — Wy, Czcigodni Bracia nie potrzebujecie aż tak dużo czytać,   —  aby jasno zrozumieć sytuację.

Wystarczy bowiem, jeżeli zapoznacie się z regulaminami i statutami ustanowionymi na synodach Waszych poprzedników, — gdyż oni bardzo troszczyli się o to,   — by ich prawami i dekretami objąć wszystko, co rzymscy papieże zarządzili i ustanowili odnośnie tej sprawy.

Poza tym istotną trudnością jest fakt,   — że dekrety tych synodów zostały zapomniane lub nie były wykonywane

— i wobec tego to jest Waszym obowiązkiem, Czcigodni Bracia,   — by przywrócić te prawa do pierwotnej mocy.

Zakres bowiem Waszego świętego urzędu wymaga,  —  abyście troskliwie starali się wymusić wykonanie tych dekretów.

Odnośnie do tej sprawy wydaje się być właściwym i odpowiednim, — aby zacząć od kleru,

— mając na uwadze,   — że to jest obowiązkiem księży,   — aby dali wskazówki innym, jak należy prawidłowo postępować i aby uświadomili wszystkich własnym przykładem.

Jesteśmy bowiem przekonani,   — że z łaski Bożej dobry przykład kleru skieruje zbłąkanych laików na właściwą drogę.

Wszystko to uda się Wam zarządzić i wprowadzić z większą łatwością i pewnością siebie,   — ponieważ wiemy z raportów godnych zaufania i honorowanych ludzi,

— że Wy nie wydzierżawialiście żydom ani Waszych dóbr ani Waszych praw i że unikaliście wszelkiej z nimi styczności, jeżeli chodzi o udzielanie kredytu lub zaciąganie długów.

A więc, jak nam wiadomo,   — Wy jesteście od żydów niezależni i nie jesteście z nimi związani żadnymi handlowymi sprawami.

Systematyczny sposób postępowania przewidziany przepisami świętych kanonów, odnośnie zmuszenia przekornego do posłuszeństwa w sprawach tak wielkiej wagi jak obecna,   — nigdy nie wykluczał użycia potępienia i pochwały, podanych do pewnej ilości spraw zarezerwowanych (do decyzji wyższych władz kościelnych),  —  co do których zachodzi możliwość, że mogłyby stać się przyczyną niebezpieczeństwa lub poważnego ryzyka dla religii.

Dobrze wiecie, że Sobór Trydencki (1545-63) uczynił wszystko w jego mocy,

— by wzmocnić Waszą władzę,   — w szczególności przez zatwierdzenie Waszych uprawnień odnośnie spraw zarezerwowanych.

Sobór nie tylko powstrzymał się od ograniczenia Waszych uprawnień wyłącznie do zarezerwowania dla Was przestępstw naruszających porządek publiczny,   — ale poszedł znacznie dalej i rozszerzył Wasze uprawnienia do rezerwowania groźniejszych aktów podłości, które nie są aktami czysto wewnętrznej natury.

Z różnych okazji w poszczególnych dekretach i okólnikach kongregacje Naszej świętej Stolicy Apostolskiej oświadczyły i zadecydowały, że tytuł: ‚poważniejsze i podłe przestępstwa’   — obejmuje przestępstwa, do których ludzkość jest najbardziej skłonna i które przynoszą szkodę dyscyplinie kościelnej i zbawieniu dusz powierzonych pasterskiej opiece biskupów.

Myśmy opracowali szerzej ten punkt w Naszym ‚Traktacie o Diecezjalnym Synodzie’, ks. V, rozdz. V.

Uprzejmie zapewniamy,   — że wszelka pomoc jaką możemy dać będzie do Waszej dyspozycji, aby zabezpieczyć powodzenie w tej sprawie.

W dodatku,   — abyśmy mogli przeciwstawić się jakimkolwiek trudnościom, które niewątpliwie zaistnieją w wypadku konieczności wszczęcia postępowania przeciwko wyjętym z pod Waszej jurysdykcji członkom kleru,

— damy odpowiednie instrukcje Waszemu Czcigodnemu Bratu, Arcybiskupowi Nicei i Naszemu Nuncjuszowi w Waszym Kraju, — w wyniku których to instrukcji będziecie w stanie uzyskać od niego wszelkie upoważnienia do działania w zaistniałych sprawach.

Jednocześnie uroczyście Was zapewniamy, że gdy okoliczności na to pozwolą, będziemy, z całym zapałem i energią w Naszej dyspozycji, pertraktować z tymi osobami,   — przez których władze i autorytet wspaniałe Królestwo Polskie zostanie oczyszczone z tej hańbiącej plamy.

Przede wszystkim, czy Wy, Czcigodni Bracia, z całą żarliwością Waszej duszy zwracacie się z prośbą o pomoc do Boga, Stwórcy wszelkiego dobra?

Także błagajcie w szczerej modlitwie o Jego pomoc dla Nas i dla Stolicy Apostolskiej.

Obejmując Was pełnią miłości bliźniego, miłościwie udzielamy apostolskiego błogosławieństwa Wam i trzodzie powierzonej Waszej opiece.

Wydano w Castel Gandolfo dnia 14 czerwca 1751 w 11 roku Naszego Pontyfikatu.

P.P. Benedykt XIV

Za; http://www.jednodniowka.pl/readarticle.php?article_id=46

Reklamy
Ten wpis został opublikowany w kategorii Benedykt XIV, GRZECH, HEREZJE i heretycy, JUDAIZM - ŻYDZI, KOŚCIÓŁ KATOLICKI, Kościół Katolicki w Polsce, NAUCZANIE KOŚCIOŁA, Obowiązujące Prawa, Sobór Trydencki. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Please log in using one of these methods to post your comment:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s