Najświętszej Panny Maryi Loretańskiej – Rozważania o Litanii Loretańskiej i Litania łac.pol.

Matka_Boża_Loretańska_neobeatalitanie.blox.pl

Stolico Mądrości, módl się za nami

Na podst. „Maryja w Litaniach Loretańskich wielbiona”, czyli tychże litanii wykład,  o. Prokop Kapucyn. 1875.

W   Piśmie Świętym Syn Boży, — Słowo Boże,   — nazwany jest także Mądrością Bożą.

Jest   On   Mądrością   najwyższą,   Mądrością  odwieczną, wcieloną, Mądrością Bożą,   — Która stała się człowiekiem   — przyjmując na siebie człowieczeństwo w przeczystym łonie Maryi.

Już   więc   z   tego   powodu   dajemy   Przenajświętszej   Pannie   tytuł   Stolicy Mądrości.  — Ona   była   tym przybytkiem, w którym Mądrość Boża zamieszkała stając się człowiekiem.

— Wyraz bowiem stolica w starej polszczyźnie, która w tym wyrażeniu jest zachowana,   — oznacza to samo, co Tron.

Wzywając   więc   Maryi pod tytułem Stolicy Mądrości — wzywamy Jej i  wielbimy Ją jako tę uprzywilejowaną nad wszystkie ziemskie i niebieskie stworzenia istotę,

— w której Pan Bóg,   — jako   Mądrość najwyższa, odwieczna i źródło wszelkiej   mądrości,  

— założył   swój   Tron,   — z którego miał dary tejże najwyższej mądrości swojej na wszystkich ludzi najmiłościwiej rozlewać,   — a w największej bez żadnego   porównania   obfitszej   mierze na Tą,   Którą   na   Tron,   za   Stolicę swojej mądrości obrał.

Nazywamy Ją   Stolicą Mądrości,   — ponieważ mądrość Boża, mądrość święta, najwyższa  

— w duszy Maryi  jaśnieje najświetniej, jest w całym swoim najwyższym blasku i świetności, w jakich być może w stworzeniu

Otóż, mądrość Boża w duszy człowieka, jest to łaska uświęcająca — jest to szczególnie łaska mądrości,  — gdy człowiek nią wsparty i nią się kierując, każdej łasce wiernie odpowiada, z każdą wiernie współdziała, żadnej nie marnuje.

Najświętsza Maryja Panna w pierwszej chwili swego istnienia otrzymała od Boga łaskę wyższą nad wszelkie łaski,  jakich  innym stworzeniom Bóg kiedy mógł udzielić.

Łaski  tej w duszy Swej nie pozostawiła bezczynną,   — ale współdziałając z nią, przymnażała ją.

Przymnażała ją w miarę siły, z jaką czyniła akty miłości Boga,   — a czyniła je z taką   siłą,   w  takim doskonałym stopniu, na jaki odpowiednio do posiadanej łaski zdobyć się mogła.

Akty miłości czyniła nieustannie, — bo Jej do najwyższej godności Macierzyństwa   Boskiego   powołanie   wkładało   na  nią takowy obowiązek, — a łaski do niego odpowiednie i wyjątkowe, czyniły to możliwym.

†††

Powszechna jest opinia,   — że litania do Matki Bożej sięga czasów Apostolskich.

Została w dużej mierze ułożona przez Apostołów, po chwalebnym wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny.

Litania ta więc należy do najdawniejszych modlitw Kościoła i jak wszystkie tego rodzaju modlitwy ułożona jest z natchnienia Ducha Świętego.

— Papież Sykstus  nadał przywilej odpustu 200 dni za każde pobożne odmówienie litanii loretańskiej.

Rozważmy wezwania Litanii Loretańskiej

Święta Maryjo, módl się za nami

Pierwsze wezwanie litanii loretańskiej:   — Święta Maryjo, módl się za nami.

Od   Imienia   Maryi  zaczyna się cały szereg tytułów, pod którymi wzywa się Jej miłościwego pośrednictwa.

Imię to jest pełne zbawiennej mocy,   — gdyż jest Imieniem Tej, przez Którą przyszło zbawienie.

Imię Maryja jest Imieniem Matki Boga stającego się człowiekiem z litości i nieprzebranej miłości ku ludziom.

Pobożne więc wymówienie tego Imienia   — jest   wezwaniem, jest orzeczeniem największego miłosierdzia Bożego,

— jest przypomnieniem zasług Syna Bożego.

Jest   jakby  postawieniem pomiędzy Bogiem   a   naszą   nędzą Tej Istoty, Którą po sobie Bóg najwięcej miłuje; Którą po sobie najwyżej w niebie umieścił;   — a Której raz na zawsze zlecił szafarstwo łask i zmiłowań swoich.

Nic też dziwnego,   — że św. Bonawentura Imię Maryi nazywa zbawieniem tych, którzy Je wzywają.

Święty Alfons Liguori mówi,   — że pobożnie wzywać Imienia Maryi i być zbawionym,  —  to tak,   — jakby było tym samym.

„Błogosławiony,   kto   miłuje   najsłodsze  Imię Twoje, o Matko Boża.

Imię Twoje jest tak chwalebne i przecudne, — że wszyscy, którzy pamiętają, aby je wzywać w godzinę śmierci,

—  mogą nie obawiać się wtedy wszelkich napaści piekielnych”

— pisze św. Bonawentura.

Matko Chrystusowa, módl się z nami

Tytuł Matki Chrystusowej jest jakby takim samym tytułem, jak Boża Rodzicielka,   — dlatego teraz rozważać będziemy wielki Nabożeństwo wiernych do Najświętszej Maryi Panny.

— Chrystus   ustanawiając   Kościół   postanowił także, by oddawano cześć Jego Matce.

Zacznijmy od Jego Przenajświętszego dzieciństwa:   — w tych świętych pełnych miłości nadprzyrodzonej relacjach zrodziło się Nabożeństwo do Najświętszej Matki.

Ponadto wszystkie tajemnice Swojego życia,   — o których wspomina Ewangelia,   — odbywa na Jej rękach,   — a więc pod Jej opieką i za Jej pomocą:

— pokłon  pasterzy, objawienie Mędrcom, Ofiarowanie w świątyni, ucieczka do Egiptu.

O, Jezu,   — jakie przykłady nam zostawiasz,   — byśmy ciągle zwracali się do Twojej Matki, w naszych potrzebach do Jej się garnęli, jej pomocy wzywali, byśmy na Jej macierzyńskich rękach uchodzili przed wszystkimi zagrożeniami duszy.

W czasie Swego życia ukrytego   — Jezus bezustannie z Nią przebywał.

Rozpoczynając życie publiczne, pierwszy cud jaki uczynił,   — był na prośbę Matki i w Jej obecności.

Później,  —  choć nie przebywał z Nią cały czas,   — to jednak nadprzyrodzona relacja nie osłabła.

Na   Krzyżu   tuż  przed skonaniem   — poleca i oddaje w opiekę Swej Matki cały rodzaj ludzki, który reprezentuje Jan Apostoł.

Czegoż  więc więcej trzeba, by przekonać,   — że sam Pan Jezus pozostawił nam najserdeczniejszy, najdoskonalszy i najwyższy wzór Nabożeństwa do Matki Przenajświętszej.

Święta Panno nad pannami, módl się za nami

Święty Epifaniusz powiada,   — że Kościół ogłasza Maryję nie tylko Dziewicą, — ale Dziewicą nad dziewicami;   — nie   tylko   Panną, ale Panną nad pannami.

Czyni tak dlatego, —  że Pana Jezusa ogłasza Królem królów i Panem panujących.

Dziewictwo Maryi posiada przywieje i doskonałość nieporównywanie wyższe od wszelkiego innego dziewictwa;   — przewyższa ono wszelkie dziewictwo i czystość nie tylko wszystkich potomków Adama,   — ale także czystość i dziewictwo Aniołów.

Dziewictwo i czystość Maryi jest najbardziej podobne do czystości Boga przedwiecznego.

W  Bogu dziewictwo jest tak czyste, że jest ono samą czystością, a jednocześnie tak płodne, że rodzi Boga,  —  będącego Synem równym Ojcu.

Czystość w Maryi jest tak dziewicza, że jest dziewictwem najnieskazitelniejszym,   — a   zarazem   płodnym,   —   że   rodzi jedynego Syna Dziewicy.

Dziewictwo   płodne,   dziewictwo połączone z prawdziwym rodzicielstwem, —  możliwe jest tylko u Boga przedwiecznego, a u Maryi w czasie.

Naśladujmy   Matkę   Przenajświętszą   łącząc  w sobie cnotę czystości ze świętą płodnością.

Dochować dziewictwa co do ciała nie każdemu dano,   — ale każdemu dano, by być czystym co do duszy;   — każdemu dano, by zachować dziewictwo duszy.

Dusza   jest   dziewiczą, gdy jest czystą;   — jest   zaś czystą, gdy jest oczyszczona z wszelkiej skazy grzechowej;

— jest zaś taka, gdy jest uświęcona łaską, ożywiona duchem Bożym i rozpaloną Jego miłością.

Święta Boża Rodzicielko, módl się za nami

Rozważmy kolejne wezwanie litanii loretańskiej: — Święta Boża Rodzicielko, módl się za nami

Święty Augustyn pisząc o chwale Przenajświętszej Panny, jako Matki Boga mówi,   — że   wielkość   chwały  wynikająca z tego tytułu jest tak niezmierna, iż tylko sam Bóg może to ocenić.

Dla człowieka nie ma wyższej ani doskonalszej godności niż Boże Macierzyństwo.

— Ten przywilej jest źródłem, podstawą i koroną niezrównanej wielkości Maryi.

Dzięki niemu wchodzi w uczestnictwo najwyższej chwały Ojca przedwiecznego.

Bóg Ojciec mówi do Syna:

— „Ja Ciebie dziś zrodziłem”.

I Najświętsza Maryja Panna tez może powiedzieć:

—  „Ja  Ciebie dziś zrodziłam.   — Ja Ciebie wydawałam na świat w czasie, z własnej swej istoty, podobnego do mnie w Twoim człowieczeństwie”.

O Przenajświętszej Maryi Pannie w całej prawdzie można powiedzieć:

— „Wszystkie pochwały, na jakie możemy się zdobyć Ciebie chwaląc Maryjo,   — można zamknąć w kilku słowach:   — «za Syna masz Boga» (Filius habem Deus).

Ty jesteś Matką Boga, Matką Najwyższej Istoty, Matką Stwórcy świata, Matką Zbawcy ludzi!   — Tobie po Bogu należy się najwyższa cześć”.

Matko najmilsza, módl się za nami

Pierwszym   warunkiem   Nabożeństwa   do   Najświętszej Maryi Panny jest, aby Ją czcić po Bogu najwięcej.

Jest najdoskonalszym człowiekiem bez grzechu pierworodnego, nie dorównują Jej nie tylko ludzie, ale także Aniołowie,   — dlatego należy się Jej największa, zaraz po Bogu.

—  Sam Pan Bóg uczcił Maryję, wybierając Ją na Matkę Odkupiciela.

A więc i my powinniśmy oddawać Jej cześć w całej gorącości naszego serca.

Drugim warunkiem Nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny jest, aby Ją po Bogu najwięcej miłować.

Nie  wystarczy pobożna część dla Maryi,   — trzeba Ją gorąco miłować, dlatego, że Pan Bóg bacząc na Nią pierwszy umiłował Maryję i złożył w Jej łonie swego Syna.

Umiłowana jest także przez Aniołów.

Gdy  widzę Owoc Jej żywota rozpięty na drzewie Krzyża — i wiem, że jest to dla mnie Owoc żywota wiecznego, Który mnie z niewoli szatana wyzwala i wieczną szczęśliwość zapewnia,  

— pytam sam siebie:   — Komu to zawdzięczam?

Wiem, że zawdzięczam to Bogu.   — Zawdzięczam to również Matce najmilszej.

Trzecim warunkiem Nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny — jest odprawianie na Jej cześć różnych ćwiczeń pobożnych.

Pierwszą oznaką jest pobożne członkostwo np. w Bractwie Szkaplerznym, Bractwie Różańcowym itp.

Drugą oznaką jest pobożne noszenie np. medalika z wizerunkiem Maryi.

Trzecią oznaką jest oddawanie Jej hołdu każdego dnia.

Matko najczystsza, módl się za nami

Tytuł Matko najczystsza wyraża połączenie Dziewictwa z Macierzyństwem.

Maryja jest Dziewicą oraz Matką.

Jest Matką, ale także pozostaje Dziewicą.

Święty Bernard podziwiając tę tajemnice powiada:

— „Któż   kiedyś widział coś podobnego.   — Przechodzi to zaiste pojęcie ludzi i Aniołów”.

O Matko najczystsza! O Matko nad matkami! Dziewico przed porodzeniem. Dziewico w porodzeniu. Dziewica po zrodzeniu. Matko cudowna! Z dziewictwa Twojego udzielająca całą istotę człowieczeństwa,  

— całe   życie   ludzkie  w   ciele Tego, od Którego wszystko istnieje i od Którego wszystko zależy.

Tytuł Matko najczystsza możemy też odnosić do Jej czystości małżeńskiej.

Zaślubiwszy św. Józefa nie przestała być Dziewicą.

Matko łaski Bożej, módl się za nami

Tytuł ten ma podwójne znaczenie.

Po   pierwsze   Pan Jezus przez swe Wcielenie w Maryi   — wysłużył nam łaski u Boga.

Po drugie,   — wszystkie łaski, jakie spływają na ludzi,   — Pan Bóg przekazuje za pośrednictwem Przenajświętszej Panny.

Pan Bóg w Swej niezmierzonej miłości i dobroci sprawił,   — że udziela nam Swych łask   — za   pośrednictwem   obdarzonego tyloma laskami nieskalanego stworzenia, jakim jest Przenajświętsza Matka Jezusa.

Święty Bernardyn powiada,   — że   skoro  cała natura Boska, Jego potęga, Jego mądrość i Jego wola były zawarta w przeczystym łonie Maryi,

— to   Ona w ten sposób zdobyła jakby zwierzchnictwo nad wszystkimi łaskami Bożymi.   — Jest ich szafarką.

W każdym niebezpieczeństwie duszy możesz otrzymać przez Maryję zbawienie,   — a także jest Wspomożycielką wszystkich — nawet najtrudniejszych aktów cnoty.

Do Maryi uciekajmy się w każdej potrzebie.

Ze   względu na Jej Macierzyńską godność, każda z godziwych próśb nie będzie odrzucona.

 — Syn wysłucha Matkę,   — a Syna Ojciec.

Matko Odkupiciela, módl się za nami

Jakoż, Chrystus-Pan jest w istocie Onym jedynym Drzewem żywota wydającym i unoszącym na Swoich gałęziach wszelkie owoce życia wiekuistego,  —  to jest wszystkich wybranych.

Lecz ma On jakby dwa wielkie korzenie, z których czerpie wszelką siłę Swoją żywotną, wszelką płodność, wszelką wytrwałość tych owoców przez niego wydawanych.

Jedno z tych korzeni Jego zasadzone jest w Niebie i aż w odwiecznym łonie Samego Boga;   — drugie zasadzone jest w ziemi a to w przeczystym łonie Matki Przenajświętszej.

Jak   jeden,   tak   i   drugi z tych konarów są Mu niezbędnymi, aby był tym czym jest, to jest Zbawcą ludzi, i aby dopełniał to co dopełnia:   — to jest,  aby wydawał   owoce życia wiekuistego,   — którymi są wszyscy wybrani.

Wyrwij Go z łona Jego Ojca przedwiecznego, i niech On przestanie czerpać stamtąd życie Swoje Boskie,   — a stanie się tylko człowiekiem, i chociaż przenajświętszym,   — jednak niezdolnym żadnym sposobem zbawić wszystkich ludzi.

A jeśli Go oderwiesz od łona Przenajświętszej Matki Jego, i niech przestanie być człowiekiem,   — zostanie już tylko Bogiem, i lubo nieograniczonym w Swojej potędze,

— niezdolnym jednak doznania cierpienia,   — a więc nie mogącym zadośćuczynić sprawiedliwości Boskiej za grzechy ludzkie.

I to jest trzecim najwznioślejszym,  jaki mógł spotkać stworzenie Boskie — przywilejem Maryi,  jako Matki Odkupiciela.

Przez Syna Swego jedynego i w tym Synu Swoim jedynym,   — stała się Ona jedną z dwóch przyczyn wspólnie działających i koniecznie potrzebnych do wykonania sprawy Zbawienia i wiecznego uszczęśliwienia wszystkich ludzi;

— bo jak zupełnym niepodobieństwem jest Panu Jezusowi dokonać odkupienia chociażby jednego wybranego bez współdziałania, bez pomocy Ojca Przedwiecznego,   — bo bez Niego nie byłby Bogiem   — tak podobnież nie mógłby tego dopełnić, bez współdziałania, bez pomocy Swojej Matki Przenajświętszej,   — bo bez Niej nie byłby Człowiekiem.

I   to   jest także główny powód, który wszystkich wybranych, to jest wszystkich ze sprawy Odkupienia korzystać mających, — pobudza do miłowania Matki Odkupiciela,

— i to przyczyna,  dla której słusznie się utrzymuje,   — że widocznym jest to znakiem przeznaczenia, wybraństwa duszy,   — gdy ona ma do Niej silny i jakby tajemniczy jakiś pociąg, — gdy w sercu swoim czuje jakowąś mocną skłonność,   — aby Ją szczególnym sposobem miłować i mieć do niej wielkie Nabożeństwo, i pragnie serdecznie Jej służyć.

Bo jakżeby dusza prawowierna nie widziała, nie czuła, co my Matce Odkupiciela zawdzięczamy?

Jakżeby  nie rozumiała, że po Bogu, Jej to winniśmy wszystko,  co na nas w tak niezmiernej obfitości spływa łask i darów, zasługami Jej Syna najdroższego jedynie nam nabytymi

— i   że  po Nim życie wiekuiste Jej zawdzięczamy,   — a o które to prosząc Boga wzywamy Jej pośrednictwa mówiąc:   — Matko Odkupiciela, módl się za nami!

Matko przedziwna, módl się za nami

O! Piękno niezrównane! O! Potęgo cudowna! O! powabie Maryi, więcej jak wszechmocny, jeśli by tak wyrazić się można.

Podbiła Ona serce Boga; przywiodła Go do tego, że On odszedł od Siebie Samego; wprowadziła Go w zachwycenie, i z łona Ojca przedwiecznego przyciągnęła Go do Swego przeczystego łona!

Cóż powiedzieć o cudzie tak niepojętym?

Cóż   innego  i z serc i z ust naszych wyrywać się powinno przy wpatrywaniu się w tę tajemnicę,   — jeśli  nie słowa Bernarda świętego gdy o niej mówi.

— „Tak to tedy,   — powiada on,   — miłość zwyciężą Boga samego! O! Potęgo miłości! Cóż nad nią może być silniejszego”.

Niechże nam teraz niedowiarki przyjdą zarzucić, że w Nabożeństwie, jakie mamy do Matki Przenajświętszej i w czci jaką Jej oddajemy,  

— nie  zachowujemy właściwej miary   — i przesadzamy naszą miłość i cześć ku Niej!

Gdy   widzimy,  — że Bóg Sam tak bez miary Ją umiłował, i do tak niezmiernego  niepojętego szczytu chwały wyniósł,   — że na Jej widok wpadając w zachwycenie od miłości, wpadł z Nieba w Jej dziewicze łono,

— czyż   możemy   się  obawiać, aby w naszej ku Matce Przenajświętszej miłości i poszanowaniu i czci jaką Jej oddajemy,   — mógł się kiedy zbytek nie właściwy znaleźć,

— byleśmy wszystko co w Niej, jako po Bogu najwyższe i najdoskonalsze miłując, szanując i czcząc,   — do   tegoż   Boga odnosili,

— Który Ją taką jaką jest,  —  to jest po Nim najdoskonalszą i najpiękniejszą i najświętszą — Sam Swoją nieprzebraną wszechmocnością i najwyższą miłością   stworzył   i   przyozdobił,  a to dla tego i na to że Ją Matką Swoją miał zrobić,  —  a jakże prawdziwie:   — Matką Przedziwną!

Zwierciadło sprawiedliwości, módl się za nami

Po wyczerpaniu niejako wszystkich tytułów wprost do Matki Bożej przywilejów i Jej niezrównanej godności odnoszących się, pod którymi wzywaliśmy Jej dotąd w Litaniach,   — przechodzi Kościół Święty do wezwań Maryi pod różnymi przenośnymi (metaforycznymi, symbolicznymi) wyrażeniami.

Takim już jest w niniejszym wierszu nazwanie Matki Bożej „Zwierciadłem sprawiedliwości”.

W Piśmie świętym Pan Bóg mianowanym jest Słońcem sprawiedliwości.

W najprostszym więc znaczeniu biorąc to wyrażenie Zwierciadło sprawiedliwości,   — chcemy przez to powiedzieć,   — że Maryja ze wszystkich stworzeń jakie wyszły z rąk Boskich,

— najlepiej, najwierniej, najdoskonalej odbija w Sobie obraz Bóstwa, tak jak każdego zwierciadła jest własnością, że im ono jest doskonalsze, tym lepiej odbija w sobie przedmiot, który się przed nim postawi.

Powiada   bowiem święty Paweł,   — że dopóki żyjemy na tej ziemi, nie możemy wprost widzieć Boga, a tylko możemy patrzeć na Niego, jakby w zwierciadle,   — i tym są wszystkie twory wyszłe z rąk Jego, — a najbardziej człowiek jako na obraz i podobieństwo samego Boga stworzony.

Że   zaś  nie tylko z ludzi wszystkich, —  prócz człowieczeństwa Pana Jezusa, — lecz i z pomiędzy najwyższych duchów Anielskich, Maryja jest najdoskonalszą,   — więc Ona najlepiej jakby w zwierciadle odbija w Sobie doskonałość   Stwórcy,   jest   Jego   najwierniejszym   Zwierciadłem.

Panno wierna, módl się za nami

Ten   tytuł  jest jednym z najwznioślejszych, pod którym wzywamy Matkę Bożą.

W Piśmie Bożym i w języku kościelnym, oznacza on jakby pełność cnót, które zdobić powinny duszę doskonałą, prawdziwie chrześcijańską.

Dlatego prawdziwi wyznawcy nauki Chrystusa Pana nazywają się wiernymi, i gdy mówimy dusza wierna,   — chcemy przez to rozumieć duszę miłą Bogu, duszę w łasce będącą, duszę pełną wiary żywej:   — to jest stosującą wszystkie swoje postępki do zasad i przepisów wiary świętej.

A   komuż   więc ten tytuł, w najwyższym swoim znaczeniu, bardziej się należeć może jak Maryi.

Pismo Święte mówiąc o sprawiedliwym, to jest o świętym, powiada

„Sprawiedliwy z wiary żyje. Co więcej:   — jak dalece wierność, w tym znaczeniu   wzięta,   jest  w oczach Boga wzniosłą i świętą rzeczą, — możemy miarkować i z tego,  

— że Pan Bóg Sam o Sobie mówiąc   — nazywa się Wiernym i prawdziwym,   — przez usta zaś Proroka Swojego powiada: — „Oczy moje na WIERNE na ziemi, aby zasiadali ze mną”.

A   jeśli   Pan Bóg   spojrzenie   Swojej   szczególnej   miłości  raczy zatrzymywać nad każdą duszą wierną na ziemi, „oczy moje na wierne na ziemi”,   —   i przeznacza ją do zasiadania z Nim w wiecznej chwale w Niebie: — „aby zasiadali ze Mną”

– w jakimże stopniu ten przymiot, tę cnotę wierności posiadać musiała Maryja,  Którą Pan Bóg, od wieków, wpatrując się w Nią z największą miłością, wybrał i przeznaczył Sobie na Matkę, — i dlatego uczynił istotą najdoskonalszą, jaka z rąk Stwórcy wyjść mogła.

Że zaś wiara jest podstawą cnót wszystkich i źródłem wszelkiej świętości, i że w tym to znaczeniu głownie dajemy Przenajświętszej Matce tytuł „Panny wiernej, jakby wiary pełnej”, i w tej wierze najwierniejszej, — więc przypatrzymy się w niej tej cnocie.

Panno można, módl się za nami

Wszystkie przywileje Maryi, do których powołujemy się, dając Jej różne tytuły,  pod którymi wzywamy Jej miłościwego pośrednictwa w tych Litaniach, — są bez wątpienia niezmiernie drogie dla każdego pobożnego czciciela Przenajświętszej Panny.

Lecz można powiedzieć, że szczególnie drogim dla nas Jej przywilejem jest ten właśnie, który w niniejszym wierszu wyrażamy, — dając Jej tytuł Panny możnej.

— Z tego to bowiem Jej przywileju, najwięcej i już wprost sami korzystamy.

Wyznając Maryją jako Pannę możną,   — wyznajemy i powołujemy się do niezrównanej potęgi Jej pośrednictwa przed Bogiem,

— a które jest tak wielkie   — że   Pan  Bóg nigdy i żadnej Jej prośby za nami nie odrzuca, — nigdy bowiem pośrednictwo Jej do Pana Jezusa jako pośrednictwo Matki do Syna,   — nie schybia swego skutku.

Panno łaskawa, módl się za nami

Powiedzieliśmy, rozbierając tytuł Matki Przenajświętszej jako „Panny możnej”,   — że Jej potęga jako najprzemożniejszej pośredniczki za nami do Boga,

— jest   jednym   z tych Jej przywilejów,   — z których wprost już sami najwięcej korzystamy.

Lecz to by miejsca nie miało, gdyby Maryja posiadając przywilej najprzemożniejszego pośrednictwa do Boga,  —  nie raczyła go używać dla wstawienia się  za   nami,   — albo gdyby to czyniła tylko dla dusz wybrańszych, świętobliwszych, które by dla swoich cnót i zasług miały jakby niejakie prawo do tego:   — słowem gdyby łaskawość Swoją w tej mierze, okazywała tylko dla niektórych, i przez to ograniczała ją bardzo.

Lecz na szczęście nasze tak nie jest.

Maryi  łaskawość granic nie ma, rozciąga się do wszystkich; — owszem łaskawość  ta Jej sprawia właśnie,   — że im dusza jaka w większym znajduje się niebezpieczeństwie, w większej pogrążona nędzy, w głębszej przepaści grzechów   zanurzona,   —  tym Ona więcej się o nią troszczy, tym pilniej się nią opiekuje, tym goręcej za nią do Boga a Syna swego się wstawia.

I dlatego dajemy Jej tytuł „Panny łaskawej” i do tego Jej tytułu my szczególnie grzesznicy się powołujemy.

Panno wsławiona, módl się za nami

Zastanawiając się nad Jej tytułem Panny wsławionej —  patrzmy jak ta cześć Maryi rozpowszechniła się pomiędzy wiernymi.

Do tego bowiem właśnie odnosi się ten Jej tytuł, którym wzywamy Ją jako Panną wsławioną,   — gdyż chcemy przez to wyrazić,  —  że wzywamy Ją jako po  wszystkich czasach i na wszystkich miejscach sławioną przez dusze wierne.

Ażeby zaś dokładniej dopatrzyć tego,   — sięgniemy jeszcze do samych początków Nabożeństwa do Maryi i  śledzić go będziemy aż do najpóźniejszych czasów. ..

Panno czcigodna, módl się za nami

Ten tytuł jest jakby wyrażeniem uczucia jakie powinno napełniać serce czcicieli Maryi, po rozważeniu Jej przywilejów poprzednimi tytułami wyrażonych,   — a które przywodzą każdą duszę wierną do oddawania Jej czci po Bogu najgłębszej,  na jaką tylko zdobyć się możemy.

— Jakoż, Kościół od swojego początku taką właśnie czcią otaczał przenajświętszą Boga naszego Matkę —  i tego mamy najwyraźniejsze ślady począwszy do czasów Apostolskich.

(…) Otóż   jakimi   uczuciami poszanowania, uwielbienia i miłości, przejęci byli wielcy Święci względem Przenajświętszej Panny od pierwszych czasów Kościoła   — i kiedy Ona jeszcze przebywała na ziemi, kiedy jeszcze należała do istot śmiertelnych.

Nie mają słów na wyrażenie czci jaką w nich budziła,   — i tak daleko tę cześć swoją dla Niej posuwają,   — jak tylko ją posunąć można bez obrazy Boga:

— to jest ograniczając się tylko na tym,   — żeby Ją za Samego Boga nie poczytywać   — i nie oddawać Jej tej czci, która tylko Bogu oddawać się powinna.

Wszyscy wierni, cały Kościół od tegoż czasu, — to jest jeszcze za życia Przenajświętszej   Panny, tymiż uczuciami ku Niej pałał, — podobnież największe do Niej po Bogu miał Nabożeństwo.

Panno roztropna, módl się za nami

Tytuł, który w tym wierszu dajemy Maryi,   — odnosi się ku uczczeniu w Niej roztropności, jako jednego z darów Ducha Świętego, — którymi nie tylko obdarzoną była w najzupełniejszej mierze, — lecz jako tegoż Ducha Świętego Oblubieńca, Jego Samego Dawcę tychże darów w najwyższej pełności posiadała w sobie.

Przy  tym ten tytuł „Panny roztropnej”   — wzięty   jest   z jednej z przypowieści Pana Jezusa, w której jak to czytamy w Ewangelii świętego Mateusza,   — Zbawiciel dusze święte dostające się do nieba porównuje do dziewic roztropnych,   — a dusze,  które śmierć w stanie niełaski zastaje, do dziewic głupich.

Gdy   więc   mądrość,   roztropność,   bierze   się   tu   w   tym samym znaczeniu,   co   świętość,   — komuż właściwiej tytuł roztropnej,   — a lepiej jak w tekście łacińskim   najroztropniejszej („Prudentissima”) — należy się, 

—  jeśli nie Maryi, ze świętych dusz jakie były i będą najdoskonalszej, ze wszystkich   dusz  do nieba powołanych najświętszej;  —  owszem ze wszystkich do nieba przeznaczonych najpierwszej,

—  nie   wyłączając   żadnej istoty ani ludzkiej ani anielskiej, — ani nawet Jej Syna Przenajświętszego.

(…) Nie   utrzymujemy wcale,  —  żeby   Pan   Jezus   nie był   Przeznaczonym, — bo byśmy objawiali zdania bezbożne i sprzeczne z tym,  co wyraźnie mówi Pismo Boże:

—  „Który  Jest przeznaczonym Synem Bożym”.

Lecz powiadamy, że Matka Boska była najpierwszą z przeznaczonych do chwały niebieskiej;

— bo Pan Jezus do chwały niebieskiej, do której jako Bóg, jako Syn Boży równy Bogu Ojcu miał prawo sam z Siebie, — przeznaczonym być nie potrzebował.

———————————————-

ZOBACZ: LITANIA LORETAŃSKA | https://forumdlazycia.wordpress.com/niepokalana-ostatnim-ratunkiem-dla-swiata/litania-loretanska/

Litaniae Lauretanae – Litania Loretańska do N.M.P.

Kyrie, eleison.

Christe, eleison.

Kyrie, eleison.
Christe, audi nos.

Christe, exaudi nos.
Pater de caelis, Deus, miserere nobis

Fili, Redemptor mundi, Deus,
Spiritus Sancte, Deus,

Sancta Trinitas, unus Deus,

Sancta Maria, ora pro nobis

Sancta Dei Genetrix,
Sancta Virgo virginum,
Mater Christi,
Mater Ecclesiae,

Mater divinae gratiae,
Mater purissima,
Mater castissima,
Mater inviolata,
Mater intemerata,
Mater amabilis,
Mater admirabilis,
Mater boni consilii,
Mater Creatoris,
Mater Salvatoris,

Virgo prudentissima,
Virgo veneranda,
Virgo praedicanda,
Virgo potens,
Virgo clemens,
Virgo fidelis,
Speculum iustitiae,
Sedes sapientiae,
Causa nostrae laetitiae,
Vas spirituale,
Vas honorabile,
Vas insigne devotionis,
Rosa mystica,
Turris Davidica,
Turris eburnea,
Domus aurea,
Foederis arca,
Ianua caeli,
Stella matutina,
Salus infirmorum,
Refugium peccatorum,
Consolatrix afflictorum,
Auxilium Christianorum,

Regina Angelorum,
Regina Patriarcharum,
Regina Prophetarum,
Regina Apostolorum,
Regina Martyrum,
Regina Confessorum,
Regina Virginum,
Regina Sanctorum omnium,
Regina sine labe originali concepta,
Regina in caelum assumpta,Regina sacratissimi Rosarii,
Regina pacis,
Regina Poloniae,

Agnus Dei, qui tollis peccata mundi, parce nobis, Domine

Agnus Dei, qui tollis peccata mundi, exaudi nos, Domine

Agnus Dei, qui tollis peccata mundi, miserere nobis

V. Ora pro nobis, sancta Dei Genetrix.
R. Ut digni efficiamur promissionibus Christi.

V. Oremus. Concede nos famulos tuos, quaesumus, Domine Deus, perpetua mentis et corporis sanitate gaudere, et gloriosae beatae Mariae semper Virginis intercessione, a praesenti liberari tristitia, et aeterna perfrui laetitia. Per Christum Dominum nostrum.
R. Amen.

Kyrie eleison.

Christe eleison.

Kyrie eleison.
Chryste, usłysz nas.

Chryste, wysłuchaj nas.
Ojcze z nieba, Boże, zmiłuj się nad nami

Synu, Odkupicielu świata, Boże
Duchu Święty, Boże

Święta Trójco, Jedyny Boże

Święta Maryjo, módl się za nami

Święta Boża Rodzicielko
Święta Panno nad pannami
Matko Chrystusowa
Matko Kościoła

Matko łaski Bożej
Matko nieskalana
Matko najczystsza
Matko dziewicza
Matko nienaruszona
Matko najmilsza
Matko przedziwna
Matko dobrej rady
Matko Stworzyciela
Matko Zbawiciela

Panno roztropna
Panno czcigodna
Panno wsławiona
Panno można
Panno łaskawa
Panno wierna
Zwierciadło sprawiedliwości
Stolico mądrości
Przyczyno naszej radości
Przybytku Ducha Świętego
Przybytku chwalebny
Przybytku sławny pobożności
Różo duchowna
Wieżo Dawidowa
Wieżo z kości słoniowej
Domie złoty
Arko przymierza
Bramo niebieska
Gwiazdo zaranna
Uzdrowienie chorych
Ucieczko grzesznych
Pocieszycielko strapionych
Wspomożenie wiernych

Królowo Aniołów
Królowo Patriarchów
Królowo Proroków
Królowo Apostołów
Królowo Męczenników
Królowo Wyznawców
Królowo Dziewic
Królowo wszystkich Świętych
Królowo bez Zmazy Pierworodnej Poczęta
Królowo Wniebowzięta
Królowo Różańca świętego
Królowo pokoju
Królowo Polski

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata,przepuść nam, Panie

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, wysłuchaj nas, Panie

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, zmiłuj się nad nami

Módl się za nami święta Boża Rodzicielko
Abyśmy się stali godnymi obietnic Chrystusowych

Módlmy się. Prosimy Cię, Panie Boże, dozwól nam, sługom swoim, cieszyć się trwałym zdrowiem duszy i ciała, a za przyczyną Najświętszej Maryi zawsze Dziewicy, racz nas uwolnić od doczesnych utrapień i obdarzyć wieczną radością.
Przez Chrystusa Pana naszego.
Amen.

 Opr. emjot

fragm. na podst. „Maryja w Litaniach Loretańskich wielbiona”, czyli tychże Litanii wykład, przez o. Prokopa Kapucyna; o. Prokop kapucyn, 1875;   http://militia-immaculatae.org/2014/05/26/stolico-madrosci-modl-sie-za-nami/
Reklamy
Ten wpis został opublikowany w kategorii Litania Loretańska, MATKA BOŻA, Matka Boża z Loreto (Włochy), Nabożeństwa do Najś.Maryi Panny, NAUCZANIE KOŚCIOŁA, Wiara, WYZNANIE WIARY, Życie duchowe. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Proszę zalogować się jedną z tych metod aby dodawać swoje komentarze:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.