FATIMSKI KSIĄDZ NICHOLAS GRUNER: KSIĘGA I ~ KSIĄDZ I PROROCTWO: Rozdział 5: Których ręce są pełne przekupstwa

FATIMA PRIEST - okładka_fatimapriest.com

FATIMSKI KSIĄDZ NICHOLAS GRUNER Fatima Priest = Ks. Nicholas Gruner

KSIĘGA I ~ KSIĄDZ I PROROCTWO: Rozdział 5: Których ręce są pełne przekupstwa;

Wyniki badań przeprowadzonych w połowie lat 1960 przez New York Times wykazały,  że trzema najbardziej nudnymi wyrazami w języku angielskim były:  — ‚pogoda, budżet i Kanada‚, —  niekoniecznie w tej kolejności.

To zdziwiło nawet mieszkańców Kanady, pokazując, że przynajmniej nie stosujący przemocy, nie rewolucyjny, nie kłótliwy kraj, na północ od 49 równoleżnika  — nadal miał poczucie humoru.

W 1968 Kanada zdobędzie inne wyróżnienie. — Będzie pierwszym krajem w Ameryce północnej, który zalegitymizuje mord dzieci w łonach matek.

Wysoka cena za to,  by być interesującym.

Jeśli w ogóle kraj potrzebował zbadania duszy, to miało to miejsce w tych latach prowadzących do fatalnej uchwały — umocowania w kanadyjskiej konstytucji  sądowego mordu dzieci w łonach ich matek .

W czerwcu 1978 ks. Gruner został wic-e przewodniczącym i dyrektorem wykonawczym Narodowego Komitetu Pielgrzymującej Maryi Panny w Kanadzie [1], —  i wkrótce potem wydał pierwszy numer The Fatima Crusader.

— I zaraz po tym zainicjował pierwszą krajową Krucjatę Różańcową.

W tych początkowych pielgrzymkowych dniach 1978 r. wędrówki po Kanadzie z Figurą Pielgrzymującej Dziewicy, — ujawniło się bardzo żywe nabożeństwo do Maryi w Kanadzie.

Poprzez serdeczne powitania Figury Matki Bożej Fatimskiej  — stało się jasne, — że katolicyzm był nadal w sercach ludzi,  — i ta sama tęsknota, która wcześniej skłaniała rzemieślników do stawiania ogromnych kamieni w Chartres na równinach Francji.

Ci towarzyszący Pielgrzymującej Dziewicy w środkowej części Kanady na pewno uważali,  — że dowody pokazywały,  iż nie było zbyt późno, by świat wrócił do Boga.

Była procesja ulicami pół-angielskiego i pół-francuskiego Hawkesbury, na granicy Quebec-Ontario, przypominająca już niepamiętane procesje Bożego Ciała i Chrystusa Króla.

Potem w Ottawie triduum u Św. Maryi z ks. Whelanem, —  całonocne czuwanie w pierwszy piątek i pierwszą sobotę u Św. Marcina de Porres z ks. Heffernenem. [2]

W Kościele św. Jakuba w Oakville, parafianie stali przez półtorej godziny, by uczcić Figurę Matki bożej.

W Cobourg parafinie poprosili, by mogli towarzyszyć pielgrzymującej Figurze Maryi w swoich autach do kolejnego miasta Port Hope. [3]

Przypomnienie wizyty pielgrzymującego Figury do parafii Św. Stefana Męczennika w Dowling, Ontario, przez pasterza ks. Marcela Naulta, — pokazuje ks. Grunera w początkowych dniach jego kapłaństwa. [4]

Ks. Nault tak to wspomina:

„Był rok 1979. Zadzwonił do mnie ks. Gruner i powiedział:

— ‚Nazywam się ks. Gruner i mam ze sobą pielgrzymującą Figurę Matki Bożej Fatimskiej. W swoich podróżach chodzę od kościoła do kościoła. Czy chciałby ksiądz,  bym przyszedł do kościoła księdza?’

Zapytałem dlaczego.

I odpowiedział  —  ‚Bo ludzie znają księdza jako księdza Maryjnego’.

Mogłem się tylko uśmiechnąć kiedy zobaczyłem go wychodzącego z ciężarówki w czarnej sutannie. Nie było zwyczajem widzenie księdza w sutannie.

Pomogłem mu wnieść Figurę Matki Bożej do środka, wszystkie jego szkaplerze, wszystko. — Jeszcze nie odprawiał codziennej Mszy i poprosił o pozwolenie odprawienia jej tutaj.

Zaprosiłem go, by odprawił Mszę w sobotni wieczór albo niedzielny poranek dla całej parafii.

Powiedział: —  ‚Jeśli księdzu nie przeszkadza, to wolę odprawić ją w samotności’.

Wtedy powiedziałem:  — ‚Jeśli nie odprawia ksiądz Mszy, to czy pomoże mi w udzielaniu Komunii świętej?’

Odpowiedział:  — ‚Raczej nie, jeśli to nie przeszkadza’.

Widzisz, on nie podałby Komunii na rękę.

Pomyślałem, co to za ksiądz?

Dowiedziałem się,  kiedy przyglądałem się jak odprawiał Mszę Trydencką,

— z własnym kielichem i w swoich tradycyjnych szatach, słuchając go, kiedy na kolanach odmawiał Różaniec, nauczającego przekazu fatimskiego, wręczającego moim parafianom Brązowy Szkaplerz, modlącego się z rękami wyciągniętymi nad głowami go przyjmujących.

Wszystkie jego modlitwy były po łacinie.

Zauważyłem,  że bardzo poważnie podchodził do wszystkiego co robił, zwłaszcza ucząc Orędzia Fatimskiego.

Przeszedł nowy sposób odprawiania Mszy.

Byłem tak zainspirowany, że pomyślałem, że nie nie będę go krytykował.

Poprosił o pozwolenie odwiedzenia szkół w parafii, jednej angielskiej i drugiej francuskiej,   żeby  rozdawać  setki  Brązowych  Szkaplerzy.

Rok później, w 1980, ponownie poprosił o powrót do mojej parafii.

Tym razem, kiedy zakończył wizytę,  uścisnąłem mu dłoń i powiedziałem:

— ‚Księże Gruner, —  czuję, że Matka Boża Fatimska chce, bym dla Niej pracował’.

Później zaprosił mnie jako mówcę do Montrealu na konferencji w Hotelu Sheraton.

— Mówiłem o katolickim dogmacie piekła, — i wydrukował to w czasopiśmie The Fatima Crusader.

Kiedy zapytał —  ‚Dlaczego ksiądz nie przyjedzie pracować ze mną?’

— postanowiłem zaczekać na znak od Pana.

I wtedy zaprosił mnie do Fatimy, — i tam miałem przywilej wygłoszenia przemówienia do kardynałów i biskupów o dogmacie piekła.

I tam postanowiłem pracować z nim”.

Ks. Nault był narzędziem w ręku Boga w ukształtowaniu cech duchowości  ks. Grunera  zauważalnej dla świata — i ustanowienia jednej z najważniejszych postaci  — Apostoła Orędzia Matki Bożej.

Jak przypomina ks. Gruner:

„Ks. Nault wyznaczył mi pokutę — noszenie na sutannie Cudownego Medalika. Do dzisiaj noszę ten,  który mi podarował.  — Matka Boża obiecała, że ci którzy go noszą otrzymają wspaniałe łaski.

Zacząłem nosić Medalik,  mniej więcej kiedy zacząłem pisać o sprawie poświęcenia Rosji.

Czy z powodu tych szczególnych łask, dzięki publicznemu noszeniu na szyi Cudownego Medalika mogłem skupiać się na poświęceniu?

— Czy dlatego zostałem wybrany do tej pracy?

Jeśli tak, to chciałbym, by nosiła go większa liczba księży, —  a wtedy zrobilibyśmy więcej na rzecz poświęcenia”.

W czasie podróży po zachodniej Kanadzie, Figura Matki Bożej przybyła do diecezji Mackenzie-Fort Smith na płn-zach. terytorium, — pod względem geograficznym największej diecezji kanadyjskiej,

— a to dzięki specjalnemu przywilejowi, — darmowemu przelotowi na wszystkich samolotach, jakimi podróżuje Matka Boża na północy.

Do Black Lake ludzie przybywali z odległości ponad 1.500 km. Setki wiernych przyjmowało sakramenty w czasie tej wizyty.

Proboszcz tej parafii, ks. Mowka OFM, mówił, że to było jak Boże Narodzenie albo Wielkanoc —  spowiadał przez całe 3 dni.

— „Widziałem go jedynie krótko podczas posiłków. Cały czas spowiadał. Nie mogłem mu pomóc,  bo nie znałem indiańskich języków.

— Kiedy nadszedł czas odlotu na następną wizytę, — całe miasto przyszło, by pożegnać wodolot i pomachać na pożegnanie”. [5]

W Fort Norman ludzie zebrali się na pasie lądowiska, by powitać Figurę, a następnie w procesji wprowadzili Matkę Bożą do kościoła.

— W kościele pojedynczo,  na kolanach podchodzili do Figury Pielgrzymującej Dziewicy, by złożyć Jej hołd i prosić o łaski.

Trzeba było odwołać oficjalne spotkania samorządowe, bo wielka liczba postanowiła przyjść do kościoła,  by zobaczyć Figurę. [6]

W Prince Albert, w katedrze, — bp Morin ukoronował Pielgrzymującą Dziewicę i formalnie poświęcił diecezję Niepokalanemu Sercu.

Pielgrzymująca Dziewica odwiedziła 40 parafii, gdy gospodarzem naszych podróży w listopadzie był Edmonton. [7]

Podróżowała 30.000 km, rozdano 38.000 Szkaplerzy, 22.000 różańców, i 170.000 ulotek, 40.000 broszur, 10.000 egzemplarzy The Fatima Crusader, i tysiące książeczek o Orędziu Pokoju. [8]

Podczas przerwy w podróżach Pielgrzymującej Dziewicy, cały dzień wystawiano Najświętszy Sakrament, 

— Nabożeństwu temu towarzyszyły takie praktyki katolickiego życia, jakie, niestety, teraz należą do przeszłości — szkolne procesje,  5-godzinne i całonocne czuwania.

— W Vancouver, o 2:30 odprawiono Drogę Krzyżową. 

Są to praktyki,  które ożywiają  kulturę katolickiego ducha. 

Dzięki tym tak bardzo widocznym oznakom ożywienia tradycyjnego katolicyzmu , — w 1978 r.  bp Remi De Roo z Wiktorii udzielił

— „… szczerego wsparcia dla dalszego szerzenia Nabożeństwa do Matki Bożej poprzez odmawianie Fatimskiego Różańca„. [9]

Jakże wszystko się zmieniło!

Już po 10 latach w zawodach z ‚ludowym soborem’  zadecydował, — że zarówno on, Remi De Roo jak i jego Diecezja w Wiktorii stali się ideałem Nowego Kościoła, ustanowionym,  by zastąpić nim Kościół Rzymski.

— „Nie jestem sługusem papieża”  —  wielokrotnie twierdził De Roo, kiedy beztrosko i po heretycku głosił, że 

—  „Przeistoczenie to już przeszłość”.

Jego diecezja, zgodnie z nauczaniem soboru, już nie wymaga posłuszeństwa wobec  Rzymu. — W ogóle nie potrzebuje papieża.

Ale to wymagało jeszcze jednego papieża.

Pielgrzymująca Statua była w centrum Vancouver, kiedy świat obiegła wiadomość, że nowo wybrany papież, Jan Paweł I, zmarł po 33-dniowym panowaniu.

§

Tymczasem w Ottawie, rząd Trudeau, który legalizując homoseksualizm zadeklarował, że

— ‚nie ma miejsca dla rządu w sypialni narodu’,

i zaproponował pominięcie klauzuli w długo oczekiwanej nowej kanadyjskiej konstytucji.

To pominięcie naprawdę stanowiło,

  że rząd nie tylko miał miejsce w sypialni narodu  ale i w łonie narodu, a kiedy już tam się dostał, mógł robić wszystko, co chciał  z nienarodzonym wyborcą drzemiącym spokojnie pod sercem matki.

Jeśli chodzi o Trudeau, jego uchwała z 1968 [Omnibus Bill], – usprawiedliwiała aborcję.

— Do 1968 uznawano ją za zbrodnię,  jaką faktycznie była.

Trudeau zdekryminalizował ją w 1981 r., —  i z mordu nienarodzonych dzieci  próbował  uczynić relikt przeszłości w kanadyjskiej konstytucji, pomijając konieczną klauzulę ochrony życia nienarodzonych.

Kanadyjczycy,  którzy uznali to pominięcie za to, czym naprawdę było, byli straumatyzowani   i   zaczęli   działać.

Jedna z najbardziej śmiałych, — jak się okazało, najtrudniejszych ze wszystkich przeszkód rzuconych rządowi, — zwróciła uwagę ludzi na wysokich stanowiskach na ks. Nicholasa Grunera.

W 1981 r. Parlament przygotowywał się do głosowania nad konstytucją.

Mając mało czasu i niewiele rąk do pomocy, — ks. Gruner postanowił katolickim członkom parlamentu przedstawić propozycję,  której tak szybko nie zapomną.

W liczącym 25 stron liście informującym katolickich parlamentarzystów o prawdziwym znaczeniu tych konstytucyjnych terminologii,  — ks. Gruner zacytował potępienie aborcji przez Piusa XI w Casti Connubii,

—  i wskazał, że moralnym obowiązkiem parlamentarzysty jest ochrona nienarodzonych.

Zaniechanie tego, uczyni ich winnymi aborcyjnej śmierci kanadyjskich dzieci poprzez grzech zaniedbania.

Dzięki pomocy anonimowego parlamentarzysty,  — ks. Grunerowi udało się położyć na biurku każdego katolickiego parlamentarzysty przypomnienie,

— że jeśli zagłosują za proponowaną konstytucją, nieuwzględniającą ochrony nienarodzonych, — popełnią śmiertelny grzech i skończą w piekle, chyba że naprawdę to odpokutują.

O takim sukcesie umieszczenia czegoś z zewnątrz na biurku każdego parlamentarzysty nigdy nie słyszano, —  i reakcja przewodniczącego parlamentu była szybka.

W zniszczonym i poobijanym mini-biurze w centrum Ottawy, ks. Gruner dostał telefon aż od Jean Sauve, przewodniczącej izby, — która zażądała wyjaśnień w jaki sposób się tam dostał.

— Jean Sauve była katoliczką. Premier Pierre Trudeau był katolikiem. Minister John Turner, późniejszy premier, był katolikiem. Jean Chretien, kolejny przyszły premier, był również katolikiem.

Wszyscy razem zamierzali wyryć w kamieniu konstytucję, — która nie chroniła nienarodzonych,  — w bezpośredniej sprzeczności z wymogami wiary.

— Wszyscy chcieli zrobić de facto legalnym duszenie, palenie i rozszarpywanie dziecka na pół wewnątrz łona matki;  — uczynienie sanktuarium z parlamentu było to dla nich nie do zniesienia.

W końcu, czy to nie aby abp Emmett Carter z Toronto, —  rzecznik kanadyjskiej Konferencji Biskupów Katolickich, w wezwaniu do braci biskupów w Kanadzie — przypomniał im, że nie powinni ingerować w działania rządu?

Ale ks. Gruner, ku zażenowaniu Jego Eminencji, opublikował list 24 zachodnich biskupów potępiających  brak ochrony życia nienarodzonych.

Teraz już przeszedł do kanadyjskiej historii fakt, że kard. Cartier wkrótce po tym, — Trudeau, Sauve, Turner, Chretien i inni, przyznali najwyższe odznaczenie kraju  — Order Kanady.

[Order Zasługi (ang. Order of Merit) – brytyjski order domowy przyznawany za wybitną służbę w siłach zbrojnych, wybitne osiągnięcia na polu nauki, sztuki albo literatury lub za wspieranie kultury. Order został ustanowiony w 1902 przez króla Edwarda VII. W danym czasie może go posiadać tylko 24 żyjące osoby z krajów Commonwealthu i ograniczona liczba honorowych osób tak odznaczonych. /przyp. emjot za: pl.wikipedia.org/]

— Można powiedzieć, że kanadyjski rząd nigdy nie zapomina przysług.

Jak też nigdy nie zapomni rozrabiaki w sutannie, który przerósł ich w momencie ich triumfu, i którego prawdopodobnie obwinią za opóźnienie o kilka godzin głosowania.

No, ale nic straconego, —  i tak ten przepis uchwalili. A Kanada stała się w końcu  interesująca.

Błędy Rosji, gdzie legalną aborcję usankcjonowano przed 60 rokiem, otumaniły najspokojniejszy, najbardziej pokojowy kraj na świecie, i uśpiły do tego stopnia, że stał się krwawą akuszerką wkrótce mającego się narodzić przemysłu eugenicznego.

Hitler by się zaczerwienił.

To, co wydarzyło się wtedy w parlamencie w Ottawie, tak istotne dla holokaustu aborcyjnego na zachodzie, — było nową rzeczywistością Kościoła Katolickiego.

Obrona Katolicyzmu Rzymskiego zależała teraz od człowieka z ulicy, i od księdza mającego poczucie sensu i celu kapłaństwa.

Przypisy:
[1] Przedstawiamy nowego dyrektora wykonawczego [Introducing the new Executive Director], The Fatima Crusader, Nr 1, lato 1978, s. 1. [2] Ostatnie wydarzenia [Recent Events], The Fatima Crusader, Nr 3, lato 1979, s. 3. [3] Informacje o apostolacie [News Of The Apostolate], The Fatima Crusader, Nr 5, wiosna & lato 1980, s. 3. [4] Ostatnie wydarzenia, The Fatima Crusader, Nr 3, wiosna 1979, s. 3. [5] Ostatnie wydarzenia, The Fatima Crusader, Nr 2, wiosna 1979, s. 4. [6] Ibid. [7] Ibid, s. 5. [8] The Fatima Crusader, Nr 6, Boże Narodzenie 1980, s. 15; przedruk z The Catholic Register, Stan Koma. [9] Ostatnie wydarzenia, The Fatima Crusader, Nr 2, wiosna 1979, s. 4.

Tłum. popr., opr. i red. tekstu  — emjot

Za; Click Here to Read the Entire Book Fatima Priest

Za pdf; FATIMSKI KSIĄDZ NICHOLAS GRUNER

Ten wpis został opublikowany w kategorii ABORCJA, Antychryst, CZASY OSTATECZNE, FATIMA, FEMINIZM - HOMOSEKSUALIZM, Jan Paweł I, KARY I ZNAKI BOŻE, KOŚCIÓŁ POSOBOROWY, ks. Nicholas Gruner, Matka Boża Fatimska, Nabożeństwa do Najś.Maryi Panny, NOWY PORZĄDEK ŚWIATA, Paweł VI, s. Łucja z Fatimy, Sobór Watykański II, WALKA Z KOŚCIOŁEM. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Proszę zalogować się jedną z tych metod aby dodawać swoje komentarze:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.