Święto Ofiarowania Pańskiego

„Przyozdób Syjonie swoje mieszkanie i przyjmij Chrystusa Króla:
Powitaj z miłością Maryję, która jest bramą niebios,
Ona bowiem niesie Króla chwały w nowym blasku.
Zatrzymuje się Dziewica niosąc na ręku Syna zrodzonego przed jutrzenką:
Symeon biorąc Go na swoje ręce, ogłosił narodom,
Że On jest Panem życia i śmierci oraz Zbawicielem świata”.

„Adorna thalamum tuum”/ św. Jana Damasceńskiego

11230_s

Zgodnie z chronologią wydarzeń Biblijnych, — czterdziestego dnia od uroczystości Narodzenia Pańskiego obchodzimy święto Ofiarowania Pańskiego. Nazwa ta jest tłumaczeniem łacińskiego Praesentatio Domini, czyli dosłownie: przedstawienie Pana.

Z kolei w starszej formie rytu rzymskiego dzisiejsze święto nazywa się Purificatio Mariae, —  czyli Oczyszczenie Maryi.

Obie nazwy, zarówno dawna jak nowa, zostały zaczerpnięte z pierwszego zdania dzisiejszej Ewangelii:  — „Gdy upłynęły dni oczyszczenia Maryi według Prawa Mojżeszowego, rodzice przynieśli Jezusa do Jerozolimy, aby Go przedstawić Panu” (Łk 2,22).

Jednak w papieskim Sakramentarzu gregoriańskim z VII w., — który jest najstarszym źródłem, poświadczającym istnienie dzisiejszego święta w Rzymie (samo święto pochodzi z Jerozolimy, poświadcza je Egeria pod koniec IV w.), —  czytamy następujący tytuł:

  II die mensis februarii Ypopanti ad Sanctam Mariam,

czyli: — „drugiego dnia miesiąca lutego święto Hypapante u Świętej Maryi” (tzn. Msza stacyjna w bazylice Santa Maria Maggiore).

Hypapante oznacza święto Spotkania (gr. hypantao – spotykać, wychodzić na przeciw),  — jest to grecka nazwa dzisiejszego święta, do dziś stosowana np. w liturgii bizantyjskiej.

Nazwa ta chyba najlepiej oddaje misterium dzisiejszego dnia.

Zarówno bowiem rytualne oczyszczenie Maryi czterdziestego dnia od Narodzin Syna (por. Kpł 12,1–8), jak też przedstawienie Jezusa w świątyni, zgodnie z prawem o pierworodnych (Wj 13,2.12.15) — stanowiły zaledwie kontekst, w ramach którego rozegrało się to,  co najistotniejsze:

— przybycie Pana do swojej świątyni dla spotkania z oczekującym Go wiernym Izraelem, reprezentowanym przez starca Symeona i prorokinię Annę.

Ten motyw przewija się przez wiele liturgicznych tekstów dzisiejszego dnia.

W pierwszym czytaniu z Księgi Malachiasza, obecnym w obu formach rytu rzymskiego, czytamy:

„Oto Ja wyślę anioła mego, aby przygotował drogę przede Mną, a potem nagle przybędzie do swej świątyni Pan, którego wy oczekujecie, i Anioł Przymierza, którego pragniecie” (Ml 3,1).

Po tym czytaniu w starszej formie rytu rzymskiego następuje Graduał, zaczerpnięty z Psalmu 48 (47), wyrażający radość ludu ze spotkania Boga w Jego świątyni:

„O Boże, przyjęliśmy Twe miłosierdzie w Twojej świątyni. Jak imię Twe, Boże, tak i chwała Twoja sięga krańców ziemi. Jakośmy słyszeli, tak ujrzeliśmy w mieście naszego Boga, na Jego świętej górze”.

— Natomiast w liturgii posoborowej Psalm responsoryjny po czytaniu z Księgi Malachiasza stanowią wersety z Psalmu 24 (23), aklamującego uroczyste wejście Pana do świątyni.

Na podstawie słów z Malachiasza została skomponowana także antyfona Invitatorium  z przedsoborowego Breviarium Romanum:

„Oto przychodzi do świątyni swej świętej Pan i Władca. Ciesz się i raduj, Syjonie, wychodząc na spotkanie Bogu swemu”.

[Prefacja w liturgii  posoborowej: — „Dzisiaj Maryja Dziewica przyniosła do świątyni Twojego Przedwiecznego Syna, a Duch Święty ogłosił przez usta Symeona, że jest On chwałą Twojego ludu i światłem narodów. My także radujemy się ze spotkania ze Zbawicielem i razem z Aniołami i Świętymi wychwalamy Ciebie, wołając: Święty…”]

Bardzo ważną częścią liturgii dzisiejszego dnia jest procesja ze świecami, poprzedzająca Mszę świętą.

W rycie rzymskim procesję tę wprowadził papież Sergiusz I (687–701).

Można dostrzec przynajmniej trojakie znaczenie tej procesji.

— Światło świec, trzymanych przez uczestników liturgii, symbolizuje Jezusa Chrystusa – Światłość narodów. — Procesjonalne wkroczenie do kościoła,  to znak przybycia Pana do świątyni.  — Równocześnie nasze procesjonalne podążanie do kościoła na spotkanie z Chrystusem w Eucharystii, przypomina przyjście starca Symeona do świątyni za natchnieniem Ducha Świętego.

— Ponadto, jak każda procesja, ma ona wymiar eschatologiczny i symbolizuje nasze podążanie poprzez doczesność ku definitywnemu zjednoczeniu z Bogiem.

Warto przytoczyć przewidzianą na procesję antyfonę „Adorna thalamum tuum”  — (obowiązkowa w Mszale z 1962 r., ad libitum w posoborowym Mszale z 2002 r.), —  autorstwa św. Jana Damasceńskiego, śpiewaną jako jeden z troparionów w nieszporach w rycie bizantyjskim:

„Przyozdób Syjonie swoje mieszkanie i przyjmij Chrystusa Króla:
Powitaj z miłością Maryję, która jest bramą niebios,
Ona bowiem niesie Króla chwały w nowym blasku.
Zatrzymuje się Dziewica niosąc na ręku Syna zrodzonego przed jutrzenką:
Symeon biorąc Go na swoje ręce, ogłosił narodom,
Że On jest Panem życia i śmierci oraz Zbawicielem świata”.

+++

Maciej Zachara MIC

Za; http://www.liturgia.pl/artykuly/Swieto-Ofiarowania-Panskiego-2012.html/ 1.02.2012

* Redakcja tekstu pomijająca na oczyszczeniu z posoborowych „wtrętów” myślowych — emjot

Reklamy
Ten wpis został opublikowany w kategorii HISTORIA KOŚCIOŁA, LITURGIA, Matka Boża Gromniczna. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Proszę zalogować się jedną z tych metod aby dodawać swoje komentarze:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.