Rzym: Każda interpretacja Vaticanum II inna niż „hermeneutyka ciągłości” – to herezja

Abp Gerard Müller, prefekt Kongregacji Nauki Wiary

29 listopada br. w wywiadzie udzielonym „L’Osservatore Romano” — prefekt Kongregacji Nauki Wiary abp Gerard Müller powiedział, że

—  wszyscy, którzy postrzegają II Sobór Watykański jako zerwanie ciągłości doktryny katolickiej – tj. zarówno przedstawiciele nurtu tradycjonalistycznego, jak i postępowego – wspierają „heretycką interpretację” soboru i jego celów.

Watykański hierarcha stwierdził, że to, co papież Benedykt XVI określił mianem —  „hermeneutyki reformy, odnowy w ciągłości”,  — jest

— „jedyną możliwą interpretacją zgodną z zasadami teologii katolickiej”,

wyjaśniając, że

— „obok tej jedynej ortodoksyjnej interpretacji istnieje niestety również interpretacja heretycka – jest nią hermeneutyka zerwania — obecna zarówno wśród czołowych progresistów, jak i tradycjonalistów”.

Według abp. Müllera to, co łączy oba te nurty, to odrzucenie soboru:

— „Progresiści chcą pozostawić sobór za sobą, jakby był on jakimś epizodem w historii, który można porzucić, by dostać się do innego Kościoła,   — a tradycjonaliści niechętni, by iść tą drogą, postrzegają sobór jako «zimę» katolicyzmu”.

— „Sobór pod przewodnictwem następcy św. Piotra jako widocznej głowy Kościoła”

– kontynuował prefekt KNW

jest   „najdonioślejszym  wyrazem” Magisterium  — i dlatego Vaticanum II należy uznać za część „nierozerwalnej całości”, wraz z Pismem świętym i dwoma tysiącami lat Tradycji.

Swoje uwagi abp Müller sformułował przy okazji prezentacji siódmego tomu Dzieł wszystkich Józefa Ratzingera,   — w którym zebrano publikowane i niepublikowane notatki, artykuły, przemówienia i wywiady przyszłego papieża,  —  napisane i wygłoszone krótko przed rozpoczęciem, w czasie oraz krótko po zakończeniu II Soboru Watykańskiego.

Arcybiskup podkreślił,   — że papież przez „ciągłość”  — rozumie

— „nieustanne odnoszenie się do źródeł, a nie przystosowanie do czegokolwiek, co mogłoby prowadzić także na błędną drogę”,

że określenie aggiornamento czyli   — „dostosowanie” – jedno z haseł z soboru

– „nie oznacza sekularyzacji wiary, które doprowadziłoby do jej rozkładu”,

ale „uobecnienie” orędzia Jezusa Chrystusa;   — to „uobecnienie” stanowi

— „reformę konieczną w każdej epoce i dokonywaną w ciągłej wierności wobec całego Chrystusa”

(źródło: CNS, 29 listopada 2012).

Prefekt Kongregacji Nauki Wiary przywraca do użytku termin „herezja”, którego, ze względu na pełniony urząd, z pewnością nie używa w rozumieniu potocznym,   — ale ściśle dogmatyczno-kanonicznym.

Uważamy, że to doskonała wiadomość, — ponieważ mamy nadzieję, iż oznacza ona, że wkrótce zostanie ogłoszona lista kanonów II Soboru Watykańskiego

—  (a więc rozstrzygnięć dogmatycznych, do których należy przylgnąć „wiarą Boską i katolicką”; — takie kanony były ogłaszane aż do I Soboru Watykańskiego włącznie,  —  a kończyły się tradycyjną formułą ekskomunikującą  tych, którzy by je odrzucili),

— co z pewnością przyczyni się do wyjaśnienia wielu palących kwestii.

***

autor: Jakub Pytel

Za; http://news.fsspx.pl/?p=2139 – Opublikowano 3 grudnia 2012,

Ten wpis został opublikowany w kategorii Hermeneutyka soborowa (ciągłości), KOŚCIÓŁ POSOBOROWY. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Please log in using one of these methods to post your comment:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s