Cudowny Medalik chroni przed atakiem piekła. Niejeden niedoszły samobójca nie mógł zaciągnąć na szyi pętli, dopóki miał na sobie Medalik – ks. Adam Skwarczyński

CUDOWNY MEDALIK

Nam, Polakom dzisiaj żyjącym, bliska jest nazwa „Niepokalanów”, nawiązująca do Maryjnego przywileju Niepokalanego Poczęcia. Ogromny niepokalanowski klasztor Franciszkanów założył ojciec Kolbe jako prototyp innych „niepokalanowów”, mających objąć cały świat, i jako „centralę” MI, czyli Rycerstwa Niepokalanej.

Święty tak bardzo przejął się głośnym w Rzymie (był tam na studiach) nawróceniem, pod wpływem wizji Niepokalanej z Cudownego Medalika, znanego masona Żyda Alfonsa Ratisbone, że zapragnął przy pomocy Medalika dokonać wielkiego dzieła apostolskiego. Pisał:

„Pociągnąć dusze, jak najwięcej dusz, ku Niepokalanej. — Ona z grzechów oczyści, oświeci, wzmocni, rozpali miłością Serca Jezusowego i współbraci;  — uszczęśliwi, bo słusznie mówią święci, —  że niemożliwą jest rzeczą, by zginął ten, kto czci Maryję,

— a także, iż   — «miłość ku Matce Najświętszej jest oznaką przeznaczenia do nieba».

Ponieważ zaś Niepokalana obiecała udzielić wiele łask tym, którzy Jej Medalik będą nosić,   — więc jak kulki w walce używają go członkowie Rycerstwa Niepokalanej,  by dusze dla Niepokalanej zyskiwać, pewni, że im szerzej i głębiej królestwo Niepokalanej opanuje świat, tym bardziej zmieniać się on będzie na raj na ziemi”.

Cudowny Medalik – „kulka w walce” – z rąk świętego Maksymiliana trafiał nawet do rąk hitlerowców, oddawanych w ten sposób przez niego Matce Bożej na wieczną własność.

Warto sobie przypomnieć, w jaki sposób powstał Cudowny Medalik.

Spowiednik  świętej Katarzyny Labouré (czytaj: Labury, z akcentem na y), ks. Aladel, zapisał jej zwierzenia z konfesjonału, dotyczące zdarzenia z 27 listopada 1830 roku:

„Widziała w czasie modlitwy obraz przedstawiający Najświętszą Maryję Pannę, taką jaką zazwyczaj przedstawia się pod nazwą «Niepokalanie Poczętej», stojącą z wyciągniętymi ramionami.

Była ubrana w białą suknię i płaszcz srebrzysto-błękitny z welonem koloru jutrzenki. —  Z Jej dłoni wychodziły jakby wiązki promieni o niezwykłym blasku.

Siostra usłyszała w tym momencie głos, który mówił:

— «Promienie są symbolem łask, które Maryja ludziom wyprasza».

Wokół obrazu przeczytała wypisaną złotymi literami następującą inwokację:   — «O Maryjo bez grzechu poczęta, módl się za nami, którzy się do Ciebie uciekamy»”.

Arcybiskup Paryża powołał komisję do zbadania nie tylko nadzwyczajnych faktów licznych uzdrowień i nawróceń pod wpływem Medalika, lecz także źródła jego pochodzenia.

Stwierdził:

„Wyjątkowa szybkość, z jaką Medalik się rozpowszechnił, niezwykła liczba wybitych i rozdanych medalików, zadziwiające dobrodziejstwa i szczególne łaski, jakie wierni przez swoją ufność otrzymali –

wydają się naprawdę znakiem, jakim Niebo chciało potwierdzić prawdziwość objawień, wiarygodność opowiadania wizjonerki i rozpowszechnianie się Medalika”.

Cudowny Medalik zyskał w roku 1846 aprobatę papieża Grzegorza XVI, poruszonego głośnym nawróceniem wspomnianego masona.

Gdy dwanaście lat później Pius IX ogłaszał dogmat o Niepokalanym Poczęciu Maryi,  mógł się już powołać na powszechną wiarę ludu w ten Jej przywilej; wiarę, którą umocnił właśnie Medalik oraz krótka umieszczona na nim modlitwa.

W cztery lata później, a więc w 28 lat po objawieniach w Paryżu, ukaże się Matka Boża świętej Bernadecie w Lourdes

— „tak, jak jest przedstawiona na Cudownym Medaliku”

(oświadczenie świętej, noszącej na sobie Medalik).

Na świecie napisano dużo książek o objawieniach przy ulicy du Bac w Paryżu i o świętej Katarzynie Labouré.

W Polsce względnie niewiele,    jednak historia niejednego życia związana jest z Cudownym Medalikiem.

W książce Matka Boża w moim życiu (Kraków 1984) na ostatnich stronach wspomina siostra zakonna, jak to Medalik przypięto nad jej kołyską.

— ” Wziął go ze sobą jej ojciec, który szczęśliwie wrócił z nim z wojny.

Medalik znad kołyski —  „był w domu nadal przedmiotem czci, przypominającym o dobrodziejstwach Bożych, wyświadczonych rodzinie”.

Rodzina przeżyła szczęśliwie następną, drugą wojnę światową.

Autorce listu-ankiety zadano na progu klasztoru dwa pytania: czy Pan Jezus jej wystarcza   oraz czy zna historię Medalika Matki Bożej Niepokalanej.

Na drugie odpowiedziała, że nie.    Dostała książkę na ten temat.

Pisze:

„To był ten Medalik znad kołyski. To było dla mnie prawdziwe objawienie!

Maryja Niepokalana prowadziła mnie przez całe życie, cały czas, chociaż ja o tym nie myślałam.

Mało tego, że mnie przyprowadziła do tego zgromadzenia, które specjalnie czci Jej Niepokalane Poczęcie,   — ale potem za­prowadziła aż do miejsca, gdzie objawiła Cudowny ten Medalik!

Długie lata pracowałam w tym miejscu, w Jej sanktuarium, gdzie raczyła zejść z nieba, by rozdawać łaski przychodzącym do stóp ołtarza z wiarą w Jej macierzyńską opiekę”.

To jedna z wielu historii, w których przeplatają się wątki rodzinne z osobistymi na tle wydarzeń o charakterze ogólnym;   okazja do okazania wdzięczności Bogu za Jego Miłosierdzie, tak doskonale widoczne w opiece nad nami Matki Miłosierdzia.

Z różnych zwierzeń wynika, że Cudowny Medalik chroni przed atakiem piekła,   stanowiąc jakby tarczę osłaniającą noszącego, a porażającą swym blaskiem atakującego.

Wielokrotnie stwierdzono, że niedoszły samobójca nie mógł zaciągnąć na szyi pętli, dopóki miał na sobie Medalik,   zaś szatan kusił do zerwania go z szyi.

Piszący te słowa duszpasterz zaleca zawieszanie Medalika na szyi małych dzieci (bez niego nieraz budzą się w nocy z płaczem, krzykiem, przerażeniem),   chorych, zniewolonych przez duchy rozdmuchujące płomień nałogów, nienawiści i pożądliwości.

Duszpasterz posuwa się nawet do tego, co nie wszyscy pochwalają:

do polecenia umieszczania Medalika na miedzy lub ogrodzeniu między zwaśnionymi stronami,   ukrycia go tam, gdzie do tej pory zwyciężał piekielny przeciwnik.

Czasami skutek jest piorunujący i natychmiastowy, lecz trudno z braku miejsca wdawać się w szczegóły i opisy sytuacji.

Tym,   którzy  by chcieli podobne praktyki nazwać „czymś w rodzaju magii”, duszpasterz może odpowiedzieć w bardzo prosty, zaczerpnięty z Ewangelii sposób:   Każde drzewo poznaje się po owocach.

Magia to wprzęganie demonów w służbę człowiekowi, posługującemu się określonymi przedmiotami lub znakami, na które demony zobowiązują się odpowiadać w pożądany dla człowieka sposób.

Złe duchy służą tylko do czasu w określonym celu: by na końcu zdobyć panowanie nad człowiekiem i zniszczyć go.

Użycie wspomnianych magicznych przedmiotów lub znaków jest więc czymś w rodzaju „modlitwy” do szatana, a więc swoistym okultystycznym „obrzędem”.

Jeśli   chodzi   natomiast   o  Medalik jako o przedmiot poświęcony czci Bożej – sytuacja jest tu wręcz odwrotna:   przypomina on o konieczności ufnej modlitwy do Boga i Jego Świętych, złączonej z modlitwą Kościoła zmówioną przy jego poświęcaniu.

— „Oznacza on skutki duchowe”  — (zob. KKK – Katechizm Kościoła Katolickiego – nr 1667) i należy do sakramentaliów, jako jedna z form pobożności ludowej, zatwierdzona przez Kościół (KKK 1674).

Jak wszystkie sakramentalia,

—  „ma on na celu przygotowanie ludzi do przyjęcia owoców sakramentów oraz uświęcenie różnych okoliczności życia” (KKK 1667,1677).

Ma też w sobie coś z egzorcyzmu, stosowanego przez Kościół,

— „by jakaś osoba lub przedmiot były strzeżone od napaści Złego i wolne od jego panowania” (KKK 1673).

To jego podwójne działanie, wymienione w Katechizmie: uświęcające oraz niweczące panowanie złych duchów,  

poświadczają niezliczone świadectwa wdzięcznych ludzi, zanurzonych w promieniach łask z rąk Niepokalanej oraz tych, którzy innych przez Medalik doprowadzili do nawrócenia.

Jak bardzo nienawidzą oraz boją się złe duchy Cudownego Medalika Niepokalanie Poczętej, świadczy już chociażby fakt,    że w czasie dwukrotnego    (w odstępie kilku lat) opracowywania tego względnie krótkiego tekstu   komputer zawiesił się kilkanaście razy!   Powodowało to kilkakrotną utratę tekstów, które trzeba było tworzyć od nowa.

Niech czytający te słowa uzbroją się koniecznie w tę „kulkę”, niezależnie od przynależności do Rycerstwa Niepokalanej, i walczą…

Niech przyczynią się,  najbardziej jak tylko mogą,   do wsparcia w walce Tej, która w Fatimie wydała „okrzyk bojowy”:

„Na końcu moje Niepokalane Serce odniesie zwycięstwo!”

____________________________________________________________

Za; http://wobroniewiaryitradycji.wordpress.com/2012/11/28/ks-adam-skwarczynski-cudowny-medalik-chroni-przed-atakiem-piekla-niedoszly-samobojca-nie-mogl-zaciagnac-na-szyi-petli-dopoki-mial-na-sobie-medalik/28 Listopad 2012
Ten wpis został opublikowany w kategorii CUDOWNY MEDALIK, EGZORCYZMY. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Please log in using one of these methods to post your comment:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s