O. Juan Carlos Ceriani – Sobór i bogobójstwo

tłum. Ola Gordon

W celu poszerzenia ekumenizmu na wszystkie religie, łącznie z judaizmem, II Sobór Watykański odrzucił tradycję Kościoła.

Żeby to zrobić sfałszował Pismo Święte.

Jeśli chodzi o Żydów, tego fałszerstwa dokonano w trzech punktach: sojuszu, bogobójstwa i tzw. antysemityzmu.

Żeby czytelnik zrozumiał co zrobiono, najpierw przedstawię pewne różnice istniejące w żydowskim narodzie.

Izrael ma dwa znaczenia:

Żydów talmudycznych nie uznających Chrystusa nie należy mylić z duchowym Izraelem

  • Pierwsze, jest duchowy Izrael, lud Boży w Starym Testamencie do czasów naszego Pana Jezusa Chrystusa. Jego misją było przygotowanie na przyjście Mesjasza, w którym znajdzie swój szczyt doskonałości. Jedyną prawowitą i wyłączną kontynuacją tego Izraela jego świętej misji jest Kościół Katolicki ustanowiony przez Jezusa Chrystusa.
  • Drugie, jest cielesny Izrael, który obietnicę Boga, a pojęcie samego Mesjasza zinterpretował jako doczesne zwycięstwo, a zatem odrzucił pierwsze przyjście naszego Pana. Do tego Izraela należy z jednej strony żydowski naród, który nadszedł  po Chrystusie i ma szczególną preferencję by być nawróconym i ochrzczonym. Z drugiej strony jest judaizm talmudyczny, religia współczesnych Żydów, który odrzucił Mesjasza, dokonał bogobójstwa i prześladuje Kościół.

Kościół Katolicki miłuje duchowy Izrael, gdyż jest jego spadkobiercą; on miłuje także cielesny Izrael i wzywa go do nawrócenia. Jednocześnie broni się przed pretensjami, nienawiścią i prześladowaniem judaizmu talmudycznego.

Sobór za wszelką cenę chciał pogodzić Kościół z judaizmem talmudycznym. Żeby to osiągnąć, zamaskował takie pojednanie myląc Izrael duchowy z cielesnym, czyli nie rozróżnił ludu żydowskiego otwartego na konwersję od judaizmu faryzejskiego i talmudycznego. Utożsamił pierwszy z drugim, przypisując judaizmowi talmudycznemu dobra duchowe narodu wybranego, duchowego Izraela, które odziedziczył Kościół Katolicki.

A zatem sobór niby chciał jedności z judaizmem na wspólnym gruncie religijnym, który jednak nie istnieje z powodu apostazji judaizmu. Dlatego zaprzeczył, przykrył i potępił wszystko, co sprzeciwiało się temu udawanemu wspólnemu gruntowi.

Kiedy 13 kwietnia 1986 roku Jan Paweł II odwiedził rzymską synagogę, potwierdził nauczanie soboru. Podkreślone przez niego trzy punkty Nostra Aetate pokazują sfałszowanie Objawienia i porzucenie tradycji odnośnie sojuszu, bogobójstwa i antysemityzmu.

Faktycznie potwierdził:

religia żydowska nie jest dla nas nieistotna, ale w pewnym stopniu istotna dla naszej religii. W związku z tym jesteście naszymi preferowanymi braćmi, i możemy powiedzieć, naszymi starszymi braćmi ( .. dosłownie: ” można by tak powiedzieć , dop. redakcji ).

Dalej powiedział: nie można przypisywać Żydom jako narodowi dziedzicznej lub zbiorowej winy za to co wydarzyło się podczas Męki Jezusa. Tak mówi rzekome usprawiedliwienie teologiczne środków dyskryminujących, lub jeszcze gorzej, bo niezasadne są działania prześladowcze

Następnie przedstawił tego ostateczne konsekwencje: Niegodziwe jest mówienie, że Żydzi są potępieni czy przeklęci, raczej powinno się mówić, zgodnie ze św. Pawłem, że Żydzi pozostają umiłowani przez Boga, który wyznaczył im nieodwołalną misję.

Skandal z Krzyżem

Tym co psuje tę piękną kreację soboru jest Krzyż. Niedogodny, żenujący Krzyż Chrystusa, skandal dla Żydów! Sobór zrobił wszystko co mógł by anulować ukrzyżowanie Jezusa. W swoim zapale do zdobycia judajskiej przyjaźni, próbował ogłosić, że judaizm jest niewinny żadnej zbrodni. Zakazał mówienie, że Żydzi byli winni bogobójstwa. Końcowy tekst Nostra Aetate nie użył tego słowa. Ale pozostaje fakt, że z powodu hipostatycznej unii, Ten który został ukrzyżowany w ludzkiej naturze jest osobą boską. Dlatego dokonano bogobójstwa.

Żydowski tłum odrzuca Chrystusa

Było więc konieczne by sobór powiedział, że Żydzi nie popełnili tej zbrodni. Żeby osiągnąć ten cel, sobór wykonał trzy kroki:

Stwierdził, po pierwsze, że tylko pewni Żydzi byli na Golgocie; po drugie, nie byli w pełni świadomi tego co się działo; po trzecie, że to nasze grzechy, grzechy wszystkich ludzi, a nie Żydów doprowadziły do śmierci Chrystusa.

To jest niewiarygodny fałsz!

Oto co powiedział sobór:

Choćby nawet władze żydowskie  i ci którzy popierali je domagali się śmierci Chrystusa, to nawet za to co wydarzyło się w Jego męce nie można oskarżać wszystkich ówczesnych Żydów bez różnicy, ani współczesnych Żydów. Chociaż Kościół jest nowym ludem Bożym, Żydów nie powinno się przedstawiać jako potępionych czy przeklętych przez Boga, jakby to wynikało z Pisma Świętego. (Nostra Aetate, 4)

Oto co powiedział Jan Paweł II: 

Niemożliwe jest przypisywanie Żydom jako narodowi żadnej dziedzicznej czy zbiorowej winy za to co wydarzyło się w męce Jezusa. Ani bez rozróżniania ówczesnych Żydów, ani współczesnych.

Jest oczywiste, że niemożliwe jest przypisywanie winy wszystkim Żydom bez różnicy, ale dlaczego sobór i papież nie dokonali wyraźnego rozróżnienia a potem wskazali, którzy Żydzi są winni?

Według soboru i Jana Pawła II, współcześni Żydzi za nic nie są winni. Zobaczymy że tej doktryny nie da się podtrzymać.

Pismo Święte i Żydzi

Pismo Święte dosyć wyraźnie potwierdza nieugiętość wszystkich tych ludzi solidaryzujących się z władzami, które potępiły Jezusa i tłum który przyklaskiwał Jego śmierci. Zamiast pokuty, ówcześni Żydzi – wszyscy ci, którzy się nie nawrócili – zachowali to wydarzenie, o ile mają o tym wiedzę. Jest to kolejne rozróżnienie, którego nie dokonali ani sobór, ani Jan Paweł II.

Pismo Święte mówi:

Gdy Go ujrzeli arcykapłani i słudzy, zawołali:

“Ukrzyżuj! Ukrzyżuj!” Rzekł do nich Piłat: “Weźcie Go i sami ukrzyżujcie! Ja bowiem nie znajduję w Nim winy”. 7 Odpowiedzieli mu Żydzi: “My mamy Prawo, a według Prawa powinien On umrzeć, bo sam siebie uczynił Synem Bożym” (J 19:6-7).

Związawszy Go zaprowadzili i wydali w ręce namiestnika Poncjusza Piłata. Wtedy Judasz, który Go wydał, widząc, że Go skazano, opamiętał się, zwrócił trzydzieści srebrników arcykapłanom i starszym i rzekł:

Zgrzeszyłem, wydawszy krew niewinną”. Lecz oni odparli: “Co nas to obchodzi? To twoja sprawa”. Rzuciwszy srebrniki ku przybytkowi, oddalił się, potem poszedł i powiesił się.

Piłat umywa ręce, zrzucając winę za śmierć Chrystusa na Żydów

Arcykapłani zaś wzięli srebrniki i orzekli: “Nie wolno kłaść ich do skarbca świątyni, bo są zapłatą za krew”. Po odbyciu narady kupili za nie Pole Garncarza, na grzebanie cudzoziemców. Dlatego pole to aż po dziś dzień nosi nazwę Pole Krwi.  

Wtedy spełniło się to, co powiedział prorok Jeremiasz: Wzięli trzydzieści srebrników, zapłatę za Tego, którego oszacowali synowie Izraela. I dali je za Pole Garncarza, jak mi Pan rozkazał.

Jezusa zaś stawiono przed namiestnikiem. Namiestnik zadał Mu pytanie:

“Czy Ty jesteś królem żydowskim?” Jezus odpowiedział: “Tak, Ja nim jestem”.

A gdy Go oskarżali arcykapłani i starsi, nic nie odpowiadał. Wtedy zapytał Go Piłat:

“Nie słyszysz, jak wiele zeznają przeciw Tobie?” On jednak nie odpowiedział mu na żadne pytanie, tak że namiestnik bardzo się dziwił.

A był zwyczaj, że na każde święto namiestnik uwalniał jednego więźnia, którego chcieli. 16 Trzymano zaś wtedy znacznego więźnia, imieniem Barabasz. Gdy się więc zebrali, spytał ich Piłat:

“Którego chcecie, żebym wam uwolnił, Barabasza czy Jezusa, zwanego Mesjaszem?” Wiedział bowiem, że przez zawiść Go wydali. A gdy on odbywał przewód sądowy, żona jego przysłała mu ostrzeżenie: “Nie miej nic do czynienia z tym Sprawiedliwym, bo dzisiaj we śnie wiele nacierpiałam się z Jego powodu”.

Tymczasem arcykapłani i starsi namówili tłumy, żeby prosiły o Barabasza, a domagały się śmierci Jezusa. Pytał ich namiestnik:

“Którego z tych dwóch chcecie, żebym wam uwolnił?” Odpowiedzieli: “Barabasza”. Rzekł do nich Piłat: “Cóż więc mam uczynić z Jezusem, którego nazywają Mesjaszem?” Zawołali wszyscy: “Na krzyż z Nim!” Namiestnik odpowiedział: “Cóż właściwie złego uczynił?” Lecz oni jeszcze głośniej krzyczeli: “Na krzyż z Nim!”

Piłat widząc, że nic nie osiąga, a wzburzenie raczej wzrasta, wziął wodę i umył ręce wobec tłumu, mówiąc:

“Nie jestem winny krwi tego Sprawiedliwego. To wasza rzecz”.

A cały lud zawołał:

“Krew Jego na nas i na dzieci nasze”. Wówczas uwolnił im Barabasza, a Jezusa kazał ubiczować i wydał na ukrzyżowanie (Mt 27:2-26; Łk 22:20-25; J 19:14-16; Dz 2:22-23, 36).

Ignorancja nie oczyszcza Żydów z winy  za bogobójstwo. Na ten zarzut wyraźnie odpowiedział św. Tomasz 700 lat temu (Summa theologiae, III, q. 47, a. 5, ad 3).

Stopnie udziału w bogobójstwie

Żydzi dokonali bogobójstwa, ale którzy Żydzi i w jakich proporcjach? Żeby odpowiedzieć na to trzeba przyjrzeć się związku żydowskiego narodu ze skazaniem Jezusa, i ich obecnością podczas tego wydarzenia. Jeśli chodzi o ten związek, odpowiedzialność leży na wysokiego szczebla kapłanach jako prowokatorach tej zbrodni i ludziach którzy popierali nieprawość swoich liderów (J 18:35; 19:15; Mt 27:25).

Te teksty Pisma Świętego pokazują nie tylko przynależność ludu Izraela, obecnego podczas Męki żądającego ukrzyżowania Chrystusa  by spadło na ich głowy, ale również na tych którzy z nimi się solidaryzowali, których tam nie było, i tych którzy przyjdą po tych wydarzeniach.

Synagogue

Między nimi istnieje ciągłość moralna – przyjęta dobrowolnie – której wspólnym punktem jest Prawo Mojżeszowe [interpretowane zgodnie z Talmudem]: Mamy nasze prawo, i zgodnie z naszym prawem On powinien umrzeć.

Żeby uciec przed ty oskarżeniem, Żydzi muszą wyrzec się tej interpretacji prawa i odżegnać się od skazania Jezusa przez swoich ojców.

Wszyscy Żydzi którzy nadal wyznają prawo według którego skazali Jezusa jako bluźniercę, są w takim samym stopniu dobrowolnymi uczestnikami w bogobójstwie, mimo że proporcje winy różnią się zależnie od wiedzy każdego i zgody.…

Tak jak błogosławieństwo i chwała należą się ludowi żydowskiemu który nadal był wierny obietnicy i stali się katolikami, tak klątwa i potępienie odnoszą się do tych, którzy trwali w wyznawaniu perfidii swoich ojców.

Jednak sobór sfinalizował to w ten sposób:

Żydów nie powinno się przedstawiać jako odrzuconych czy przeklętych przez Boga, jeśli to wynika z Pisma Świętego (Nostra Aetate, 4).

Kościół zawsze nauczał, że każdy człowiek może się nawrócić i wejść do niego przez chrzest, więc w tym sensie nikt na tym świecie nie jest absolutnie przeklęty czy odrzucony. Ale co sobór błędnie zaproponował, to że oficjalny judaizm, synagoga, która dokonała zbrodni bogobójstwa skazując na śmierć swojego Mesjasza i Boga, i trwali w tej perfiddi przez stulecia, nie powinien być przedmiotem upomnień i złorzeczeń.

To służy pomieszaniu pojęć i kłamstwu.

Ci Żydzi, którzy poprzez wiarę i obietnicę uznają Chrystusa za Mesjasza, nadal są spadkobiercami Abrahama i prawdziwego ludu Bożego.

Ale ci nieszczęśliwi kłamcy, którzy stanowczo i uparcie Go odrzucają, tak jak ich ojcowie, nie są ludem Bożym, tak długo jak będą trwać w niewierze. Dlatego są potępieńcami i przeklętymi, co nie znaczy, iż pozostaną takimi na zawsze.

O. Juan Carlos Ceriani – The Deicide and the Council Sobór i bogobójstwo
 O. Juan Carlos Ceriani       The Deicide and the Council Sobór i bogobójstwo http://www.traditioninaction.org/HotTopics/a084ht_Deicide.htm

tłumaczenie Ola Gordon W celu poszerzenia ekumenizmu […]

20/10/2012
Za; http://gazetawarszawska.com/2012/10/0/2o-juan-carlos-ceriani-sobor-i-bogobojstwo/

Skomentuj

Proszę zalogować się jedną z tych metod aby dodawać swoje komentarze:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.