O wewnętrznym pokoju Boga

W Bogu jest i ta doskonałość, że nic nie może zakłócić Jego pokoju. A chociaż Pismo Święte często mówi o Jego złości i gniewie, to chce przez to tylko pokazać, że Bóg bierze pomstę za grzechy lub sprawiedliwie odbiera łaskę swoim stworzeniom.
Jednakże Bóg w swej istocie zachowuje absolutny pokój; nie ma [równego sobie] przeciwieństwa. Jego prostota jest doskonała. Posiada na mocy swej własnej natury taką szczęśliwość i tak wielką radość, że nigdy nie może Go dotknąć żaden niepokój.
Nasz wewnętrzny pokój

Dlatego my też, w możliwym dla nas stopniu, winniśmy uciekać od tego wszystkiego, co burzy nasz pokój, gdyż łaska nie może zamieszkać w duszy wzburzonej. By jednak zachować wewnętrzny pokój, potrzebujemy pełnego oddania się Bogu i miłości „mocnej jak śmierć” (Pnp 8,6). Te dwie rzeczy [miłość i pokój] sprawiają w nas skutek podobny do śmierci, tak że widząc złe czyny naszych bliźnich – nie widzimy ich, a słuchając słów, które mogłyby nas zranić lub tych, które mówi się przeciw nam nie słyszymy ich. Tym sposobem nasze serce nie zajmuje się tymi rzeczami.
Naśladując Dawida, winniśmy być niczym ślepi, głusi i niemi, podobni ludziom bez czucia. „A ja nie słyszę – jak głuchy i jestem jak niemy, co ust swych nie otwiera” (Ps 38,14).

Zatem oddajmy się z wiarą i gorliwością sprawom Bożym i każdego człowieka pozostawmy jego własnemu sumieniu, osądowi jego przełożonych i ostatecznej sprawiedliwości Boga, który rzekł: „Pomsta należy do Mnie i Ja odpłacę człowiekowi według jego czynów w oznaczonym czasie” (Pwt 32,35).
Podobnie unikajmy, o ile to możliwe, zakłócania pokoju innych ludzi, aby oni z kolei – jak to się często zdarza – nie niepokoili nas, i by nie dręczyły nas wyrzuty sumienia.

Bowiem Wszechmogący Bóg, który miłuje sprawiedliwość, nie pozostawi bez kary w dniu ostatecznym czynów, które wprowadzając zamieszanie, pomniejszyły tu, na ziemi, liczbę świętych medytacji, słusznych pragnień, modlitw i innych dobrych uczynków i w ten sposób zaszkodziły Kościołowi Katolickiemu w Niebie, w Czyśćcu lub na ziemi.

  • (Fragment De divinis moribus dzieła przypisywanego św. Tomaszowi z Akwinu, za: Ecclesia Dei 4/2002)

Tłum. Paweł Długosz

Za; http://www.pch24.pl
Reklamy
Ten wpis został opublikowany w kategorii NAUCZANIE KOŚCIOŁA, Wiara, św. Tomasz a Kempis, Życie duchowe. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Proszę zalogować się jedną z tych metod aby dodawać swoje komentarze:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.