Adwent – z łac. adventus – przyjście, przybycie

first-sunday-in-advent-st-john-the-baptist-preaching-wiki-commons_catholicharboroffaithandmorals-com

†††

Adwent (z łac. adventus  —  przyjście, przybycie)

— to okres w roku liturgicznym, który rozpoczyna się od I Nieszporów niedzieli   po   sobocie   XXXIV    tygodnia Okresu Zwykłego, — a kończy przed I Nieszporami uroczystości Narodzenia Pańskiego w wieczór 24 grudnia.

Trwa od 23 do 28 dni i obejmuje cztery kolejne niedziele przed 25 grudnia. Stanowi pierwszy okres w każdym nowym roku liturgicznym.

Adwent składa się z dwóch odrębnych okresów:

1. czasu, w którym kierujemy nasze serca ku oczekiwaniu powtórnego przyjścia Jezusa w chwale na końcu czasów (okres od początku Adwentu do 16 grudnia włącznie);

2. czasu bezpośredniego przygotowania do uroczystości Narodzenia Pańskiego, w której wspominamy pierwsze przyjście Chrystusa na ziemię.

Zwornikiem wszystkich tekstów liturgii adwentowej obydwu części jest czytanie ciągłe księgi proroka Izajasza. Czytanie to obrazuje tęsknotę za wyczekiwanym Mesjaszem.

Pierwsze ślady obchodzenia Adwentu spotykamy w IV w. między — innymi w liturgii galijskiej i hiszpańskiej.

Z pewnością Adwent nie istniał zanim zaistniała stała data świąt Narodzenia Pańskiego. — Została ona wyznaczona dopiero w II połowie IV wieku.

W Hiszpanii pierwsze wzmianki o przygotowaniu do obchodu Narodzenia Pańskiego —  (choć nie jest ono określane mianem Adwentu) — pochodzą z roku 380.

Kanon   4 synodu w Saragossie, który odbył się w tym roku, poleca wiernym, — aby od dnia 17 grudnia do Epifanii (6 stycznia) gorliwie gromadzili się w kościele, nie opuszczając ani jednego dnia.

Adwent miał tam charakter pokutny i ascetyczny (post, abstynencja, skupienie), co wspomina św. Hilary (+ 367).

W V w. w Galii biskup Tours, Perpetuus, wprowadził obowiązek postu w poniedziałki,   środy   i   piątki   w   ciągu trzech tygodni od dnia św. Marcina (11 listopada) do Narodzenia Pańskiego.

W Rzymie okres przygotowania do Narodzenia Pańskiego został wprowadzony dopiero w drugiej połowie VI wieku.  — Adwent miał tu charakter liturgicznego przygotowania na radosne święta Narodzenia Pańskiego, ze śpiewem Alleluja, Te Deum laudamus, z odpowiednim doborem czytań i formularzy, bez praktyk pokutnych.

W Sakramentarzu z Werony znajduje się 37 formuł modlitw na dni postu dziesiątego miesiąca.

Od czasów św. Grzegorza Wielkiego (590-604) Adwent w Rzymie obejmował już 4 tygodnie.   —  Był to czas bezpośredniego, liturgicznego przygotowania na obchód pamiątki historycznego przyjścia Chrystusa.

Na początku IX w. Adwent nabiera także charakteru eschatologicznego — staje się czasem przygotowania na ostateczne przyjście Chrystusa.

W wyniku połączenia tradycji gallikańskiej i rzymskiej ukształtował się Adwent, jaki przeżywamy do dziś — liturgicznie rzymski, a ascetycznie gallikański  — (kolor fioletowy, bez Gloria i Te Deum).

— Formę tę rozpowszechniały klasztory benedyktyńskie i cysterskie.

W XIII w. znana ona była już w całym Kościele, do czego przyczyniły się nowe zakony, zwłaszcza franciszkanie.

Teksty liturgiczne Adwentu ukazują postacie Starego i Nowego Testamentu, przez których życie i działalność Bóg zapowiadał i przygotowywał świat na przyjście Jego Syna,   — m.in. Maryję, Jana Chrzciciela, Izajasza.

Adwent to czas radosnego oczekiwania na spotkanie z Panem i przygotowania się do niego przez pokutę i oczyszczenie.

Dlatego Kościół zachęca do udziału w rekolekcjach, przystąpienia do sakramentu pokuty i pojednania.

Adwent nie jest jednak w sensie ścisłym czasem pokuty, tak jak na przykład Wielki Post.

Jak   czytamy   w    —    „Ogólnych  normach roku liturgicznego i kalendarza” z 1969 r.

Adwent ma podwójny charakter. — Jest okresem przygotowania do uroczystości Narodzenia Pańskiego, przez który wspominamy pierwsze przyjście Syna Bożego do ludzi.

Równocześnie jest okresem, w którym przez wspomnienie pierwszego przyjścia Chrystusa kieruje się dusze ku oczekiwaniu Jego powtórnego przyjścia na końcu czasów.

Z obu tych względów Adwent jest okresem pobożnego i radosnego oczekiwania„.

W   czasie   całego Adwentu, — poza niedzielami i uroczystością Niepokalanego Poczęcia NMP (8 grudnia),   — odprawiane są Roraty.

Są to Msze święte ku czci Najświętszej Maryi Panny, odprawiane bardzo wczesnym rankiem.

Ich nazwa pochodzi od łacińskich słów pieśni często śpiewanej na ich początku —  Rorate caeli desuper (Spuśćcie rosę, niebiosa).

Najstarsze ślady Rorat w polskiej tradycji pochodzą z XII w.

W XVI w. były powszechnie znane w całym kraju.

W czasie Rorat przy ołtarzu znajduje się dodatkowa, ozdobna świeca — symbolizuje ona obecność Maryi.

przyjdz-panie-jezu_diec-duszp-mlodziezy-arch-bialostockaFoto/adwent2011_parafia.trzesowka.org

Eucharystia rozpoczyna się przy zgaszonych światłach; — zapalają się one dopiero podczas uroczystego hymnu „Chwała na wysokości Bogu”.

Jest to jeden z nielicznych przypadków w roku liturgicznym, — kiedy Hymn ten śpiewa się każdego dnia (chociaż wyłącznie podczas Rorat).

Od   IX   w. dla drugiej części Adwentu charakterystyczne są tzw. antyfony „O”, —  ponieważ wszystkie rozpoczynają się właśnie od tej litery: O Sapientia, O Adonai, O Radix Jesse, O Clavis David, O Oriens, O Rex gentium, O Emmanuel.

— Tak uszeregował je Amalariusz z Metzu (+ 850).

Oparte są na obrazach i symbolach biblijnych.

Antyfony te w tłumaczeniu polskim stanowią siedem kolejnych zwrotek dawno śpiewanej pieśni „Mądrości, która z ust Bożych wypływasz”.

Stosowane były pierwotnie jako antyfony do Magnificat w Liturgii Godzin.

W odnowionej liturgii zachowały swoje tradycyjne miejsce. Ponadto włączone zostały w Mszę świętą jako wersety aklamacji przed Ewangelią.

III Niedziela Adwentu jest nazywana Niedzielą Różową lub — z łaciny — Niedzielą GAUDETE.

Nazwa ta pochodzi od słów antyfony na wejście: „Gaudete in Domino”, „Radujcie się w Panu”.

Teksty liturgii tej niedzieli przepełnione są radością z zapowiadanego przyjścia Chrystusa i odkupienia, jakie przynosi.

Po   III  Niedzieli Gaudete — jest  Niedziela LAETARE — IV Niedziela Wielkiego Postu.

roratka-swieca-roratnia_zdjecie-php_animatorka-home-plŚwieca roratnia — Jasna Góra/zdjecie animatorka.home.pl

†††

Red. tekstu i  ilustracje dodane przez emjot

Za; http://brewiarz.pl/

Ten wpis został opublikowany w kategorii ADWENT i oznaczony tagami . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Please log in using one of these methods to post your comment:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s